ตชิลาซ่อนรัก

ตอนที่ 2 : ตอนที่ 1 ตชิลาซ่อนรัก (50%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 30
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    11 มี.ค. 58


ตอนที่ 1

ตชิลาให้กำเนิดบุตรสาวหลังจากที่ย้ายไปอยู่อีกเมืองกับต้นตระการ และ ต่อตระกูล ลูกพี่ลูกน้องฝาแฝด สองหนุ่มช่วยดูแลตชิลาและหลานน้อยในช่วงที่พี่สาวพักอยู่กับพวกเขา และเมื่อคุณเมษา มารดาของสองหนุ่มแฝดและมีศักดิ์เป็นป้าของตชิลารู้ว่าหลานสาวมีหลานตัวน้อย ๆ นางก็รีบบินมาพาทั้งคู่กลับเมืองไทยโดยทันที

แม้ว่าเธอจะอับอายหากแต่ก็ต้องอยู่กับความเป็นจริง หญิงสาวก้มลงกราบเท้าบิดามารดาบุญธรรม คุณเมษา และคุณเมคินด้วยความรู้สึกผิดที่ทำให้พวกท่านผิดหวังในตัวเธอ หากก็ไม่มีใครทอดทิ้งให้เธอต้องใช้ชีวิตเพียงลำพัง พวกท่านช่วยประคับประคองให้เธอลุกขึ้นมายืนได้อีกครั้ง ในตอนนี้เธอเปิดร้านเบเกอรี่เล็ก ๆ ตามความฝันที่อยากทำ โดยคุณเมษาเป็นคนช่วยสนับสนุนเรื่องการลงทุนทำร้าน

ตลอดระยะเวลาห้าปีที่ผ่านมาไม่เคยมีสักวันที่เธอจะรู้สึกโดดเดี่ยว เพราะนอกจากกำลังใจสำคัญจากบุตรสาวตัวน้อย ๆ แล้วเธอก็ยังมีคนในครอบครัวที่คอยเป็นกำลังใจให้เธอเสมอ

“แม่ดาวขา... ทำอะไรอยู่ค่ะ” ร่างกลมป้อมลุกขึ้นมานั่งพร้อมกับขยี้ตา ปากน้อยเอ่ยถามมารดาที่ยังนั่งอยู่ที่โต๊ะเขียนหนังสือตรงปลายเตียง

ร่างบางวางล็อกลล็อคอกเก็ตที่เป็นเหมือนตัวแทนของมารดาแท้ ๆ ที่ติดตัวเธอมาลงบนโต๊ะเขียนหนังสือแล้วหันกลับมาหาลูกน้อยที่ตื่นขึ้นมากลางดึก

“เปล่าจ้ะ แม่ไม่ได้ทำอะไร... น้องพรีมเป็นอะไรหรือเปล่าคะลูก ปวดฉี่หรือเปล่าเดี๋ยวแม่ดาวพาไปเข้าห้องน้ำ” น้องพรีม หรือ เด็กหญิงพิมพ์ดาว สะบัดหน้าไปมาจนเส้นผมกระจายบนใบหน้า

“น้องพรีมไม่ได้ปวดฉี่ค่ะ น้องพรีมอยากนอนกอดแม่ดาว” ตชิลายิ้มกับคำอ้อนของบุตรสาว

“มาจ้ะ งั้นเรามานอนกัน” หญิงสาวหันไปปิดโคมไฟที่โต๊ะเขียนหนังสือและหันกลับมาอุ้มร่างกลมป้อมลงไปนอนพร้อมกับห่มผ้าให้ เด็กน้อยเงยหน้าขึ้นมาหอมแก้มคนเป็นแม่ก่อนจะซุกตัวลงไปในอ้อมกอดอันแสนอบอุ่น

“ฝันดีจ้ะลูกรัก” ตชิลาเอ่ยพร้อมกับจูบหน้าผากเหม่งก่อนจะเข้าสู่ห้วงนินทรา

 

เช้าวันใหม่สองแม่ลูกตื่นแต่เช้าตรู่ หญิงสาวเข้าครัวทำอาหารเตรียมสำหรับไปทำบุญใส่บาตรให้กับมารดาผู้ให้กำเนิด ส่วนเด็กหญิงก็ช่วยแม่โดยการอาบน้ำแต่งตัวเองให้เรียบร้อย และวิ่งเข้าไปขอดอกไม้กับมารดามานั่งทำช่อดอกไม้เองเพื่อนำไปให้คุณยาย แม้มันจะไม่สวยแต่เด็กน้อยก็ทำออกมาด้วยใจ

“แม่ขา... เสร็จหรือยังคะ คุณตาให้คนมาตามแล้ว” เด็กน้อยเอ่ยเสียงดังเรียกแม่ที่อยู่ในครัว เมื่อเห็นคนของบ้านหลังใหญ่เดินเข้ามาในบ้าน

“เสร็จแล้วจ้า เสร็จแล้ว” ตชิลาร้องตอบลูกสาว ทำให้คนที่เดินเข้ามรีบเข้าไปช่วยหญิงสาวยกตะกร้าอาหารที่เตรียมไว้

“ขอบใจคุณค่ะป้าอร” หญิงสาวเอ่ยเมื่อเห็นอิงอรแม่บ้านคนเก่าแก่เดินเข้ามา

“ไม่เป็นไรค่ะคุณดาว ป้าว่ารีบไปเถอะค่ะ เดี๋ยวจะสายเอา คุณเมคิน และคุณเมษารออยู่”

ตชิลาเงยหน้าเผยรอยยิ้มกว้างตอนรับอิงอร พร้อมกับเดินไปหาบุตรสาวที่ยืนสะพายกระเป๋าเป้ ถือช่อดอกไม้ฝีมือตัวเองรออยู่หน้าบ้าน

“ไปกันจ้ะ ไปหาคุณยายกัน” เธอเอ่ยพลางจับมืออวบพาเดินไปบ้านหลังใหญ่ ที่มีคุณเมคิน คุณเมษา คุณนาวิน รวมถึงคุณธีรพล และคุณภวิตา พ่อและแม่บุญธรรมของเธอรออยู่อย่างพร้อมหน้า

เมื่อทุกคนพร้อมแล้วก็พากันออกเดินทางไปยังวัด ทุกคนในครอบครัวจะพากันมาเยี่ยมตะวันฉายในทุกปี เมื่อถึงวันครบรอบที่ตะวันได้จากไป ซึ่งเป็นวันเดียวกันที่ตชิลาเกิด

เจ้าของใบหน้างามรื้อไปด้วยหยดน้ำตา เมื่อมองรูปภาพของแม่ตัวเองรวมถึงวันที่ระบุว่าเป็นวันที่แม่เธอได้จากไป แม่เธอได้ให้ชีวิตกับเธอหากแต่ท่านไม่มีโอกาสได้ดูแลและเห็นหน้าเธอเลย

หญิงสาวยังจำคำบอกเล่าของคุณเมษาผู้เป็นได้ดีว่าตลอดที่แม่ตะวันฉายอุ้มท้อง แม่ตะวันฉายได้ดูแล ทะนุถนอมเธออย่างดี หากน่าเสียดาย... ที่ท่านไม่มีโอกาสได้เห็นหน้าบุตรสาวที่ท่านสัญญาว่าจะดูแลอย่างดี

อีกหลายอย่างเธอเคยอ่านเจอในบันทึกเล่มเล็ก ๆ ตลอดหลายเดือนก่อนที่ท่านจะลาโลกนี้ เรื่องราวทุกอย่างถูกถ่ายทอดลงในสมุดเล่มนั้น คำสารภาพ คำสำนึกผิด รวมถึงคำขอโทษต่าง ๆ มากมายที่แม่ตะวันฉายของเธอได้เขียนเอาไว้ ซึ่งทุกเรื่องราวเธอจดจำไว้ในใจไม่มีวันลืม

ชีวิตของแม่ตะวันฉายของเธอช่างน่าสงสาร ถึงแม้ตอนมีชีวิตอยู่จะทำเรื่องราวหลาย ๆ อย่างที่ไม่ดีงาม สร้างความร้าวฉานให้คนอื่น ๆ ทว่ามารดาของเธอก็คิดได้ กลับตัวเป็นคนดี สัญญาว่าจะดูแลเธอให้ดีที่สุด แต่ช่างน่าเสียดายที่แม่ตะวันฉายไม่มีโอกาสได้ทำตามที่สัญญาไว้ หากมีสิ่งหนึ่งที่แม่ตะวันฉายเขียนค้างไว้ และดูเหมือนจะเขียนหยุดไว้แค่นั้นก่อนจะขึ้นบรรทัดใหม่ในเรื่องอื่น นั้นก็คือ... เรื่องของพ่อ... พ่อที่ทำให้เธอมีชีวิตบนโลกใบนี้ แม่เขียนทุกอย่างเว้นไว้เพียงแต่ชื่อ... ที่ดูเหมือนแม่ไม่อยากจะจดจำ นั่นเป็นสิ่งที่ค้างคาใจเธอมาตลอด แต่เธอก็ไม่คิดถามหรือคิดตามหาว่าพ่อที่แท้จริงคือใคร... เพราะในบันทึกที่แม่ตะวันฉายเขียนบ่งบอกถึงความเศร้า เสียใจที่พ่อไล่แม่ออกจากบ้าน และไม่เชื่อว่าเธอเป็นลูกที่เกิดจากท่าน

“ตะวัน... วันนี้ษาและคินพาทุกคนมาเยี่ยม ตะวันสบายดีใช่ไหม เราทุกคนคิดถึงตะวันนะ หลานสาวของตะวันก็โตขึ้นแล้ว ปีนี้แก่สี่ขวบ น่ารักเชียวแหละ ษาอยากให้ตะวันเห็นแกจัง” คุณเมษาเอ่ยกับคนที่เคยอยู่ร่วมบ้านกันมาก่อน คนที่เธอได้ให้อภัยและรับมาเป็นคนในครอบครัว

“พี่ตะวัน... คินคิดถึงพี่นะครับ และจะทำตามคำสัญญาให้ดีที่สุดตราบชีวิตของผม”

คุณเมคินเอ่ยเหมือนในทุกปี กับพี่สาวต่างบิดาที่แม้จะรู้ในภายหลังว่าเขาและเธอไม่ได้เกี่ยวพันกันทางสายเลือดเลยแม้แต่น้อย คุณแจ่มจันทร์มารดาของเขาเอาตะวันฉายมาเลี้ยงเป็นลูกเพื่อให้มาแก้แค้นคนในครอบครัวของบิดา หากเขาก็ยังรู้สึกต่อตะวันฉายว่าเธอคือพี่สาวของเขาอีกคนเสมอ

คุณเมคินระลึกถึงคำสัญญาที่ตนได้ให้ไว้กับตะวันฉายในวันที่ตชิลากลับมาเมืองไทยพร้อมเด็กหญิงพิมพ์ดาว นับจากวันเขาก็ให้คำสัญญาว่าจะดูแลตชิลาและหลานสาวให้ดีที่สุดตราบชีวิตที่เขาจะมี

“แม่คะ... วันนี้หนูทำอาหารที่แม่ชอบมาให้ด้วยนะคะ”

“หนูก็ทำช่อดอกไม้มาให้คุณยายด้วยนะคะ” เด็กหญิงพิมพ์ดาวเอ่ยต่อจากผู้เป็นแม่พลางวางช่อดอกไม้ที่ทำเองวางไว้ตรงหน้ารูปของคุณยายตะวันฉาย

หลังจากที่ทุกคนเยี่ยมตะวันฉายเรียบร้อยแล้วก็พากันแวะเยี่ยมคุณแจ่มจันทร์ที่เสียชีวิตจากการโดนรถชนหลังจากทราบข่าวว่าตะวันฉายสิ้นลมหายใจ คุณเมษา คุณนาวิน และคุณเมคินต่างได้อโหสิกรรมให้แก่คุณแจ่มจันทร์และตะวันฉายในทุกเรื่อง ไม่เก็บเรื่องราวเหล่านั้นให้มาทำร้ายใจของตนเอง

กลับจากทำบุญให้คุณตะวันฉายเรียบร้อยแล้ว คุณเมคินก็ได้พาทุกคนออกนอกเมืองไปเที่ยวสถานที่ท่องเที่ยวใกล้เมืองกรุงก่อนจะพาไปรับประทานอาหารมื้อเย็นก่อนกลับบ้านเพื่อเป็นการฉลองวันเกิดให้แก่ตชิลา

สำหรับตชิลาแล้วการได้รับประทานอาหารเย็นอย่างพร้อมหน้ากันในวันนี้ก็ทำให้เธอมีความสุขแล้ว ในวันเกิดเธอไม่ต้องการงานเลี้ยงฉลอง ไม่ต้องการของขวัญชิ้นพิเศษราคาแพง ไม่ต้องการเป่าเค้กใด ๆ ทั้งสิ้น สำหรับเธอแล้วทุกสิ่งทุกอย่างที่ได้เกิดขึ้นกับตัวของเธอคือของขวัญชิ้นพิเศษที่เธอได้รับมาทั้งชีวิต ไม่ว่าจะเป็นป้าเมษา น้าเมคิน พ่อธีรพล แม่ภาวิตา พี่น้องทุกคน รวมถึงเด็กหญิงพิมพ์ดาว ขอแค่ทุกคนมีความสุขเท่านี้เธอก็มีความสุขแล้วเช่นกัน

 

>>> ฝาก 50 % แรกก่อนนะคะ อัพบทนำแรก ทิ้งไว้นานก็เกรงใจกับคนที่รอ >__<  ขอบคุณที่เข้ามาเป็นกำลังใจให้กันนะคะ ช่วงนี้ไรเตอร์งานยุ่ง บวก ธุระเยอะ ต้องเดินทางทำให้เวลาเขียนไม่ค่อยมี แต่ใจมันรักนี่เนอะ อาจจะอัพช้าแต่ก็พยายามจะเขียนให้ได้แล้วมาอัพนะคะ

>>> ไรเตอร์เขียนสด เขียนไปลงไป หากมีคำผิด ตกหล่น ต้องขอภัยไว้ด้วยนะคะ ท้วงติงกันเข้ามาก็ได้ ^__^  

ณิชญารีย์

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

12 ความคิดเห็น

  1. #12 lullana (@lullana) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 24 มีนาคม 2558 / 00:40
    เอากำลังใจมาฝากจ้าญ่า
    #12
    0
  2. #11 lullana (@lullana) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 17 มีนาคม 2558 / 19:06
    เอากำลังใจมาฝากจ้าญ่าาา
    #11
    0
  3. #10 lullana (@lullana) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 15 มีนาคม 2558 / 22:34
    เอากำลังใจมาฝากจ้าญ่า
    #10
    0
  4. #9 lullana (@lullana) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 12 มีนาคม 2558 / 21:42
    เอากำลังใจมาฝากจ้าาาญ่า
    #9
    0
  5. #8 lullana (@lullana) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 11 มีนาคม 2558 / 21:54
    เอากำลังใจมาฝากจ้าญ่า
    #8
    0