เหยียบมือ...

เรื่องมันเกิดขึ้นในวันศุกร์...ที่ 14 ( ว้า...เฉียดไปนิ๊ดเดียวเอง น่าจะ 13 ไปเลย )


หลังจากออกจากห้องสอบในวิชาสุดท้ายด้วยหน้าตาอันแสนชื่นบาน เราก็รีบวิ่งหน้าตั้งไปหาเพื่อนผู้ซี้สอบห้องใกล้ๆกันด้วยความเร็วที่สปีตเทอร์โบยังตามไม่ทัน


ครูยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามีนร.หายไป...โผล่มาอีกห้องนึง


"เย้!!! สอบเสร็จแย้วววววว"


เราวิ่งแบกกระเป๋ามาวางข้างๆแล้วนั่งจุ้มปุ๊กข้างเพื่อนซี้ หน้าตางี้สดใสสุดๆ แต่รับรองค่ะ...วันจันทร์สลดแน่ เพราะว่ามันประกาสผลสอบอ่ะ


หลังจากทักทายและโม้เรื่องคำตอบที่เราตอบผิดๆไปแล้ว ก็หันมาโม้เรื่องสมัยเด็กอนุบาลที่มีเพื่อนอีกคนมาร่วมแจม


"รู้มั้ยปิ๊ง เมื่อก่อนอ่ะ เราเกลียดแกมากเลย แค้นนี้จำลึกมาถึงปัจจุบัน"


"ทำไมอ่ะ?"


เราถามเสียงใสซื่อสุดๆ


"ก็ที่รร.อนุบาลอ่ะ มันมีที่ปีนๆให้เล่นใช่ม่ะ"


เราพยักหน้ารับ


"ก็วันนึงเราปีนเล่นอย่าเมามัน แต่ปีนไปปีนมา ดันมีเท้ากลมๆมาเหยียบมือแรงๆแบบไม่ยั้ง จนเราตกลงไปร้องไห้กับพื้นเลยอ่ะ แถมเด็กคนนั้นยังปีนต่อไปไม่สนใจเราเลยอีกต่างหาก"


"ง่า..."


เราเริ่มรู้ตัวนิดๆ พอดีในความทรงจำมันเริ่มลางเลือนเต็มทนแล้วอ่ะ


"พอรู้ตัวการว่าเป็นใคร ก็แค้นมากเลย ไม่นึกไม่ฝันว่าสุดท้ายจะกลายเป็นเพื่อนกันเช่นกะนี้"


เพื่อนสุดเลิฟพูดหน้าตายมักๆ แต่สายตาที่มองมานี่สิ...อยากเผ่นกลับห้องอยู่รำไรอ่ะ


"นะ..นั่นสิเนอะ ^O^"


เราตอบยิ้มแบบหน้าตายนิดๆ


ไม่อยากจะบอกมันเลย...ว่าความทรงจำอันลางเลือนของเรานะ...


มันมีแต่การเหยียบมือคนที่ขัดขวางการปีนของเราทั้งนั้น!!!


มีเยอะ...จนจำไม่ได้เลยว่าใครเป็นใคร...


จงผู้ภูมิใจซะเถิดเพื่อนเอ๋ย...ที่เป็นหนึ่งในความชั่วในอดีตของเรา


......อาเมน -_-^


ปล. ใครเคยเป็นแบบเราบางเอ๋ย ยกมือขึ้น!!! เย้!!