คาเฟ่พ่อบ้าน

บันทึกความฟิน คาเฟ่พ่อบ้าน วันที่ 2 ม.ค. 2558 [Swollow tail]

ก่อนอื่นก็ต้องจองก่อน แต่จองช้าไป เลยต้องจองที่นั่งสามคนแทนทั้งที่มีสองคน ซึ่งต้องจ่ายเงินเพิ่ม พอไปถึง มัวแต่ชิปโอโตเมะโร้ด กว่าจะเดินหาร้านเจอก็แทบไม่ทันเวลา เพราะดันจดไว้ว่าอยู่ข้างแฟมิลี่มาร์ม แต่แถวนั้นแฟมิลี่มาร์ทอย่างเยอะ!! นับว่าจดผิดพลาดมาก!!!

`พอไปถึงก็เจอพ่อบ้านคนหนึ่ง ชุดสูทยาว ท่าทางเรียบร้อยมากกก เลยตั้งฉายากับเพื่อนว่าเนิบซัง เนิบซังก็มาถามว่าชื่ออะไร พอดูใบจองเท่านั้นล่ะ ทำหน้าวิตกมาก ทำไมมาสองคน จองไว้สามคนนี่ เกิดอะไรขึ้น ต้องจ่ายเงินเพิ่มนะ รับไหวรึเปล่า ทำใจดีๆ ไว้นะ ( เอ่อ เนิบซังคะ คุณนั่นแหละทำใจดีๆ ไว้)

ด้วยความที่สื่อสารลำบาก ก็เลยบอกปัดไปว่าอีกคนมีปัญหาเล็กน้อย เนิบซังเข้าใจผิด นึกว่าโดนเบี้ยว ยิ่งทำหน้าเห็นอกเห็นใจเข้าไปใหญ่ เนิบซัง..โอเว่อร์เอคติ้งไปแล้ว แต่น่ารักดี ตลกดี (ฮา) แต่หลังจากนั้นเนิบซังก็วิกฤต มีชาวต่างชาติฝรั่งสองคนมา แล้วเนิบซังพูดปะกิดไม่ได้ ถามยุ่น ทางนั้นตอบอังกฤษ คุยกันเข้าใจได้ไง เนิบซังไม่เข้าใจ เนิบซังเครียดมาก เนิบซังคิ้วขมวด เดินเนิบๆ เข้าไปแบบงงๆ เนิบซังตลกดี 5555

ระหว่างรอ ก็แอบนินทากับเพื่อนว่าขอพ่อบ้านที่ดูแลหล่อกว่าเนิบซังนะ หรืออย่างน้อยก็ขอไม่เนิบเท่านี้ อยากได้แบบกร๊าวๆ ฟินๆ ทันใดนั้น เนิบซังเหมือนรู้ตัว รีบมาบอกให้เข้าไปด้านใน แล้วทิ้งเราเอาไว้กับประตูบานหนึ่ง

ไอ้เราก็ไม่รอช้า เข้าไปเปิดประตู กึงๆๆๆ ม่าง! เปิดไม่ออก!! เนิบซังลอกลวง!! ให้เข้ามาทำไมมม!! ปรากฏเนิบซังตกใจมาก รีบเดินเข้ามาบอกว่าใจเย็นๆ อยู่นิ่งๆ เดี๋ยวประตูเปิดเอง (อ้าว ไม่บอกแต่แรกล่ะเนิบ 555 )

เราก็ขำหน้าเนิบซังที่ดูตกใจ กลัวกลอนประตูจะหลุดติดมือเรา ระหว่างนั้นก็ได้ยินเสียงประตูเปิด ตอนนั้นเราหันไปหาเนิบซังเลยหันหลังให้ประตู พอได้ยินเสียงก็ค่อยๆ หันหน้าไปหาต้นเสียง วินาทีนั้น...เหมือนเวลาหยุดลง มองผ่านเงาข้างๆ เลยไปยังพ่อบ้านหนุ่มสุดหล่อที่อยู่ในท่ากำลังเงยหน้าจากท่าโค้งตัวสุภาพพอดีด้วยรอยยิ้มต้อนรับแบบแอคแทคคูณร้อย แบบว่า...โฮรวกกกกกกกกกกก!! โคตรน่ารักเลยยย!!!

ตอนนั้นเราถึงกับตัวลอย เดินผ่านพ่อบ้านชรา ( ที่เห็นเป็นเงาที่หางตาตอนแรก เป็นคนเปิดประตู ตั้งชื่อว่าทานากะซัง) เข้าหาพ่อหนุ่มหล่อผู้นั้นแทบจะเหินเข้าไปอยู่แล้ว ทางนั้นก็แนะนำตัวยาวมาก น่าจะเป็นบทว่ายินดีต้อนรับกลับบ้านคุณหนู ( ตอนจองให้เลือกได้ว่าพ่อบ้านจะเรียกเราว่าอะไร เราเลือกคุณหนู “โอโจซามะ” ค่ะ) แต่เราฟังออกแค่คำเดียวว่า “โกะได” อั๊ยย่ะ! สุดหล่อชื่อโกะไดนี่เอง!

พูดจบโกะไดก็ยื่นมาออกมา เราก็ยิ้ม โกะไดก็ยิ้ม ยิ้มไปยิ้มมาโกะไดก็เริ่มยิ้มเจื่อน บอกเป็นภาษาปะกิดว่า “เอ่อ...ช่วยถอดโค้ทกับส่งของมาด้วยครับ จะเก็บ” อะไรเทือกนี้ สงสัยตอนแรกฮีพูดไปแล้ว แต่ฟังไม่เข้าใจ (ฮา) ระหว่างนั้นทานากะซัง (ที่เพิ่งเห็นหน้าชัดๆ ว่าเหมือนทานากะจากเรื่องแบล็กบัตเลอร์จริงๆ ) ก็เข้ามาช่วยถือของ ส่วนโกะไดก็เดินนำไปที่กระจก บอกให้สำรวจความเรียบร้อย

เราก็รีบหวีๆ ผมหน่อย เพราะผมฟูมาก (วิ่งหาร้านกับเพื่อน 555 ) โกะไดก็ยิ้มขำๆ บอกว่าน่ารักแล้วครับคุณหนู อ๊ากกกกกก ฟินนนนนน แง้ ทำไมต้องยิ้มน่ารักแบบนั้นด้วย ฮือออ หัวใจจะวาย ฮีก็หารู้ไม่ว่ากำลังบีบหัวใจสาวน้อย เดินนำด้วยท่าทางกระตือรือร้นสุดขีดไปด้านใน โชคดีมากที่จองโต๊ะสามที่ เพราะจะเป็นโซฟามุมห้อง ขณะที่สองที่จะเป็นโต๊ะเก้าอี้ตรงกลาง

โต๊ะของเราอยู่มุมในสุด ทำให้เห็นชัดทั้งร้านเลย และแน่นอน เห็นพ่อบ้านครบทุกคนด้วย (ฮา) ปรากฏว่าโกะไดหล่อสุดน่ารักสุดเลย บร๊ะ บุญที่ทำมาไม่เสียเที่ยวจริง! พอมาถึงโกะไดก็เอาเมนูมาให้ อธิบายทีละอย่างอย่างตั้งใจ แต่ขอโทษนะ...ฟังไม่รู้เรื่องอ่ะ ฮีพูดเร็วมาก กระตือรือร้นมาก ยิ้มไม่หยุด เลยเอาแต่มองหน้าฮี ไม่ฟังแล้ว 5555

ปัญหาคือ พอฮีถามแล้วตอบไม่ถูก ทำหน้าเอ๋อใส่ โกะไดกลุ้มใจ อธิบายให้ฟังใหม่อีกรอบ พยายามยุ่นคำอังกฤษคำ แง้ น่ารักอะไรอย่างนี้ (ไม่ตั้งใจฟังเล้ยย) สุดท้ายเห็นแก่ความพยายาม เลยบอกฮีว่าขอเลือกแปรบ ให้ฮีไปก่อน จะนั่งดูเมนูเอง (เมนูภาษาอังกฤษอยู่แล้ว ) โกะไดก็แสนเป็นห่วง หันมามองสองรอบก่อนจะเดินไป

ระหว่างนั้นโม้กับเพื่อนนานมาก เถียงกันจะเอาอะไรดี เพราะไม่อยากสั่งซ้ำกัน โกะไดนึกว่าทะเลาะกัน (ฮา) เดินเข้ามาถามว่า “มีปัญหาอะไรมั้ย?” สีหน้าเป็นห่วงสุดขีด แง้ เหมือนลูกหมาเลย เราก็บอกไม่เป็นไรๆ ขอเวลาอีกนิดนะ ฮีก็เดินจากไปอีกรอบ

ท้ายที่สุด หลังจากฮีเดินผ่านไปๆ มาๆ สามรอบ เราก็เรียกมาสั่งขนม โกะไดก็ชม อืม อันนี้อร่อยนะ ดีแล้วๆ เราเลือกชุดเค้กช็อกโกแลตกับชาอะไดต์อะไรสักอย่าง (เห็นชื่อเทพีความงามเลยเอา 555) ส่วนเพื่อนเป็นทีเซ็ต กับชากุหลาบ วินาทีที่เสร็จเสร็จ โกะไดเหมือนเอาภูเขาออกจากอก หน้าตาระรื่นมาก ผิดกับตอนแรกที่เป็นห่วงสุดขีด น่ารักจังเลย อยากลูบหัว แง้

พอฮีไป เราก็ได้เวลาสำรวจพ่อบ้านในร้านอย่างจริงจัง ปรากฏว่าโต๊ะข้างๆ เป็นพ่อบ้านสุดหล่อทรงปัดข้างที่ดูขรึมๆ หล่อเป็นอันดับสอง (รองจากโกะได) ขณะกำลังนินทา จู่ๆ ฮีก็เดินเข้ามาวางช้อนส้อมให้!!

คือปกติพ่อบ้านดูแลโต๊ะใครโต๊ะนั้น เรากับเพื่อนเลยตกใจมาก (ก็กำลังนินทาอ๊ะ!) ฮีเลยพูดขรึมๆ ( เรียกว่าขรึมซัง) ว่าโกะไดติดธุระ เลยเอาช้อนมาวางให้แทน ขอโทษแทนด้วยนะ ท่าทางนิ่งๆ ดุๆ น่าจะเป็นคาเรคเตอร์ขรึมๆ จริงจังๆ ( ขณะที่โกะไดคาเรคเตอค์ร่าเริงขี้เล่น ) ไอ้เราก็บอกว่า โอ้ยย ไม่เป็นไร มาบ่อยๆ ก็ได้ (ประโยคหลังคิดในใจ) แต่เนื่องจากไม่อยากให้ฮีไปเร็ว เลยหาเรื่องถามว่า ไอ้ตระกร้าเล็กๆ บนโต๊ะคืออะไร

ฮีก็ตอบเสียงขรึมอย่างจริงจังเหมือนกับเลคเชอร์ว่ามันคือที่ใส่กุญแจที่ล็อคเก็บของเราเอาไว้ เดี๋ยวจะมีคนเอากุญแจมาใส่เอง ไม่ต้องกลัวของหาย พูดยาวมาก ฟังรู้เรื่องบ้างไม่รู้เรื่องบ้าง ฮีก็จากไป ( รีบไปดูแลโต๊ะตัวเอง) ระหว่างกำลังกร๊าวกับความเย็นชาของฮี โกะไดก็เดินลัลล้าเข้ามา (ลัลล้าจริงๆ เหมือนมีดอกไม้บานรอบๆ เลย) เอาชามาเสิร์ฟ บอกว่าขอโทษที่เมื่อกี้ไม่ได้มาดูแลเอง (ทำท่าหูตก) แต่นี่ไปเลือกลายครามาให้ล่ะ (หางกระดิก) ของเพื่อนเป็นชากุหลาบ เลยเลือกสีชมพูมาให้ ส่วนของเราสีฟ้า เพราะอะไรฟังไม่ทัน มัวแต่ฟิน 5555 ( ก็ฮีพูดพลาง เดินมาข้างๆเพื่อนเอาถ้วยมาวางแบใกล้โคตรๆ เลยง่า )

จากนั้นโกะไดก็เอาขนมมาเสิร์ฟ อธิบายว่ามันคืออะไรบ้าง รสชาติยังไง เพื่อนเป็นทีเซ็ตสามชั้น ก็เลยถามว่าแนะนำหน่อยสิ ว่าจะกินชั้นไหนก่อน ( หาเรื่องชวนคุย 555) โกะไดก็ทำท่าคิด (น่ารักมากก ) ก่อนจะชี้ว่าทานอันนี้สิ อร่อยนะ ฮีชอบ เพื่อนเราก็โอเค ฮีเลยหยิบมาให้จากชั้น และบอกทานให้อร่อยนะ  ( ก่อนมาเสิร์ฟ ฮีเอาผ้าเช็ดปากวางบนตักให้เองกับมือด้วย ฟินระเบิดตัวตาย!!)

พอถึงตาเรา เป็นจานรวมฮีเลยดพูดว่าอันไหนอร่อย เราชอบช็อคโกแลตน่าจะกินอันนี้ก่อนนะ เราก็เออออ พูดไรเชื่อหมดอ่ะ 555 พอเสร็จโกะไดก็ยิ้มๆ ก่อนจะเดินไป บอกว่ามีอะไรก็เรียกได้นะ เขาจะเดินเตร็ดเตร่แถวนี้

พอได้เวลาหม่ำ ก็ค่อยๆ โซ้ยประวิงเวลากันไป แต่กฏที่นี่คือถ้าชาหมดห้ามเติมเอง ต้องให้พ่อบ้านเติมให้ เราก็ซดเลยจ้า ซดเสร็จวางบนโต๊ะ เอาให้เห็นชัดๆ ว่าหมดแล้วน้า มาเติมเร็วววว ปรากฏว่าโกะไดหายไปไหนไม่รู้....ประจวบเหมาะกับพ่อบ้านแว่นคนหนึ่งเดินมาเห็น เลยมาขออนุญาติเติมให้ แง้ ไม่อนุญาตได้มั้ย จะเอาโกะไดดดดดดดดดดดดด

แน่นอนว่าไม่ทัน...เพื่อความฟิน เรากับเพื่อนเลยวางแผน ว่าถ้าดื่มชาหมด แล้วถือแก้วชาเอาไว้ ไว้โกะไดมาเมื่อไหร่ค่อยวางบนโต๊ะ (ฮา) แต่ประเด็นคือ...มันเจาะจงจงใจมาก เพราะพอโกะไดมาปุ๊บ เราวางปั๊บ โกะไดอุทาน “โอ๊ะ” ก่อนจะเดินมาริมชาให้และยิ้มให้เราแบบรู้ทันขี้เล่นน่ารักมากๆ แง้ววววว์ อยากได้ไปเลี้ยงที่บ้านจังค่ะ ฮือออ

มาถึงทีเด็ด ที่นี่หากเข้าห้องน้ำต้องเรียกพ่อบ้านด้วย แต่ห้องน้ำน่ะ...อยู่ข้างๆ โต๊ะเรานี่เอง จะเรียกโกะไดบอกว่าอยากไปห้องน้ำมันก็...ตลกอ่ะ เดินไปสองก้าวถึงแล้วป่ะ ก็เลยแสร้งทำมึน เรียกโกะไดว่า “ขอโทษนะคะ ห้องน้ำอยู่ไหน”

วินาทีนั้นด้านมาก โกะไดก็ยิ้มขันๆ แบบว่ามันอยู่ข้างๆ นี่ไง ผายมือให้ก่อนจะบอกว่าเดี๋ยวนำไปเองนะ มีของอะไรให้ถือมั้ย เราก็บอกไม่ต้อง ไปตัวเปล่านี่แหละ ฮีก็พามาหน้าประตูห้องน้ำ แล้วบอกหน้าจริงจังมากๆ ว่า เสร็จแล้วต้องรอตรงนี้นะ ห้ามไปไหนนะ เดี๋ยวจะพาส่งกลับโต๊ะ ห้ามเดินกลับโต๊ะเองนะ เข้าใจมั้ย! //ฮีย้ำหลายครั้งมาก กลัวเราฟังไม่รู้เรื่อง 555

เราก็ยิ้มแก้มแตกสิคะ แง้ ทำไมน่ารักงี้ บอกเข้าใจๆ ฮีก็เลยเปิดประตูเข้าไปด้านใน จะเป็นห้องแยกและประตูแยกห้องน้ำชายหญิง เราก็ทำหน้ามึน แบบ ไหนง่ะห้องน้ำหญิง โกะไดจัดเต็มเลยจ้า คนอื่นจะผายมือบอกทางสุภาพๆ ตั้งฉากกับตัว แต่โกะไดมาแบบร้อยแปดสิบองศา รอยยิ้มสว่างไสวดุจแสงอาทิตย์หน้าห้องน้ำ “ทางนี้ครับ!”

โอยยย ไม่เข้าห้องน้ำแล้วได้มั้ย ขอกอดแทนได้มั้ย แน่นอนว่าไม่ได้ เดี๋ยวโกะไดผายมือเก้อ เราเลยเดินฟินเข้าห้องน้ำไปอย่างรวดเร็ว กลัวฮีรอนาน แต่พอเดินออกมา หายไปแล้วจ้า!!

เพราะมันใกล้กับโต๊ะมาก เราก็ชะเง้อหน้าหาเพื่อน ถามว่าโกะไดอยู่ไหน เพื่อนบอกฮีเดินไปอีกโต๊ะหนึ่ง ให้เดินเข้าไปก่อน ทำเนียนๆ ว่าเพิ่งออกมา แต่ไม่ทัน...พ่อบ้านแว่นเบอร์สองมาจากไหนไม่รู้ เห็นเรายืนชะโงกหน้าคุยกับเพื่อนระหว่างหน้าห้องน้ำกับโต๊ะ คงสงสาร...เลยเดินมาจะพาไปส่งที่โต๊ะ คือแบบบบบบบบบบบ ไม่ต้องงงงงงงงงงงงงงงงงงงงง มาทำไมมมมมม เจ้าพ่อบ้านแว่นเหล่านี้นี่ แง้ TOT!!!!!!!!!!! //ได้แต่เดินกลับทั้งน้ำตา

เพื่อนขำมาก เราก็ตัดพ้อ ปรากฏโกะไดเดินวนมาพอดี (ฮีอาจนึกไม่ถึงว่าเราจะเข้าห้องน้ำเร็วปานนี้) ปรากฏเจอเรานั่งที่โต๊ะแล้วก็ตกใจ อุทานแล้วชี้นิ้วมาว่า “อ๊ะ!” ทำท่าเหมือนว่า “มาได้ไงอ่ะ!” เราก็ยิ้มเจื่อนชี้ไปที่พ่อบ้านอีกคน ฮีก็ทำหน้าเขาใจ พยักหน้ารับแล้วเดินไป ทิ้งความเศร้าเสียใจไว้ให้เรา ฮืออ ทำไมไม่มาเร็วกว่าเน้!!

พอมีประสบการณ์ พอถึงตาเพื่อนเราก็เลยทำสัญญาณมืออย่างดี เพราะตอนเพื่อนออกมาโกะไดก็ไม่อยู่ เรานี่ส่งสัญญาณมือเลย เข้าไปแก ไม่ต้องชะโงกหัวมาดู เดี๋ยวแจ็คพ็อต! เพื่อนรีบทำตัวลีบประตูเลย พอโกะไดมา ส่งสัญญานอีก ออกมาเร็วแก โกะไดมาแล้ว! เพื่อนนี้ชะโงกหน้าออกมาทันที 5555 //มาพ่อบ้านเหมือนมาสนามรบ

แล้วโกะได้ดีมาก เหมือนเพื่อนเราตอนลุกไปเข้าห้องน้ำไม่ทันรู้ตัว ทำผ้าเช็ดปากตก โกะไดก็มาบอกเห็น บอกว่า “อ้าว ผ้าเช็ดหน้าหายไปแล้ว เดี๋ยวหยิบให้ใหม่นะ” แล้วก็เดินไปหยิบใหม่ และ...ก้มตัวมาวางบนตักให้ใหม่ แง้ อิจฉา เขวี้ยงของตัวเองทิ้งดีมั้ย ฮือๆๆๆ

ระหว่างนั้นก็เต็มไปด้วยเล่ห์เหลี่ยมอันแพรวพราว ดื่มชาแล้วกุมไว้ พอโกะไดมาก็แสร้งถามมันทุกอย่างในโลกหล้า ตัวอย่างเช่น โต๊ะข้างๆ เราสั่งอะไรไม่รู้ควันพุ่งเลย โกะไดก็เลยอธิบายให้ฟัง ยาวมาก แต่ตูข้ากับเพื่อนไม่เข้าใจ ฮีก็พยายามอธิบาย ฮืออ น่ารัก เหมือนแกล้งพ่อบ้าน แต่ความจริงก็แกล้งจริงๆ อ่ะแหละ 5555

กินไปสักพัก จู่ๆ โกะไดก็เดินกรุ่มกริ้มเข้ามา หน้าตามีเล่ห์นัยมาก แล้วก็กึ่งๆ ทำท่านั่งคุกเข่าข้างหนึ่งข้างๆ เรา (ชั้นจะตายยย) แล้วเอาสี่เหลี่ยมก้อนเล็กๆ มาวางบนจาน ทำหน้ายิ้มซุกซนสุดๆ

เราก็ถามแบบงง ไม่เข้าใจจุดประสงค์ฮีว่า “นี่อะไรนะ”

จู่ๆ โกะไดลืมคำสุภาพทั้งมวล เอ่ยด้วยประโยคหยอกเล่นด้วยรอยยิ้มโคตรแอคแทคว่า

“นั่นสิ อะไรกันน้า” ( นั่นเดะโชววว ) เอียงคอนิดๆ องศากำลังดีและ...ใกล้มาก!!! ใกล้จนใจเต้นเลย ฮือออ นั่นเดะโชะเดะเชอะอะไร คำสุภาพล่ะ จู่ๆ  มาพูดแบบนี้ใจเต้นนะเว้ยยย แง้วววว์

เรานี่ตายไปแล้ว เพื่อนก็นึกอยากเล่น เลยถามกลับว่า “มันกินได้รึเปล่า”

วินาทีนั้น...โกะไดทำหน้าเหมือนโลกสลาย มิชชั่นเฟลสุดๆ ก่อนจะกล้ำกลืนเอ่ยออกมาด้วยรอยยิ้มเจื่อนแววตาเศร้าเสียใจว่า มันไม่ใช่ของกินนะ...มันคือของที่ระลึก เก็บไว้สิ อย่าไปกินมันเลย...

ฮือออ น้องหมาชัดๆๆๆๆ!!!! น่ารักอะไรแบบเน้วววว์ เรานี่กรีดร้องในใจไปแปดตลบ โกะไดก็เร้าฤาให้เก็บไปสิๆ เราก็เก็บไป แสร้งพลิกซ้ายพลิกขวาบอกว่าน่ารักดี โกะไดเลยยิ้มออกบ้าง ( ฮือออ น่าแกล้งอะไรอย่างนี้ววว์ )

พอเวลาใกล้หมด โกะไดก็เอาบัตรสมาชิกมาให้ บอกว่าครั้งหน้าต้องมานะ (มาสิจ๊ะ แต่หนูจะอยู่รอมั้ย )  แล้วก็เดินมาอีกครั้งพร้อมกับบิลเก็บเงิน ทำท่าทางลับๆ ล่อๆ มา แทบจะเดินแบบหนังสายลับ (ขี้เล่นจริงพ่อหนุ่มมม ) ก่อนจะหันมาบอกด้วยท่าทางตื่นเต้นลุ้นระทึกแทนคนจ่ายว่า “อย่าตกใจนะ” แล้วค่อยๆ เปิดออกมา...

ปรากฏว่า ตัวเลขมันซ่อนอยู่ขอรับ โกะไดก็ยิ้มซุกซนแบบเล่นๆ (แกล้งคืนใช่มั้ยเธอว์) ก่อนจะเอานิ้วชี้ค่อยๆ เลื่อนบิลรายการอาหารขึ้นมาให้เห็นตัวเลข ก่อนจะเงยหน้ามองเรากับเพื่อนด้วยท่าทางเหมือนอยากให้ตกใจมาก

แล้วเราก็ตกใจจริงๆ...คือมันถูกมาก ตอนแรกนึกว่าจะมีเซอร์วัสชาร์ต แต่ปรากฏว่าราคาทั้งหมดก็คือค่าอาหารที่รัก ไม่มีชาร์ตเพิ่ม โกะไดก็มิชชั่นเฟลอีกรอบไปตามระเบียบ แล้วก็เดินออกไปด้วยท่าทางน่าลูบหัวยิ่งนัก

เพราะเวลายังเหลือ เราก็เลยวางบิลไว้ก่อน นั่งกินนั่งเล่นไปเรื่อย โกะไดก็เดินวนๆ มา โดนแกล้งถามโน่นถามนี่สไตล์เดิม เติมชาจนชาหมด เวลาเดินผ่านก็ยักคิ้วหยอกเล่นไปพลางๆ สนุกสนานจนกระทั่งเพื่อนเข้าห้องน้ำอีกรอบ โกะไดก็เดินมาเปิดบิล...แล้วบอกว่า...

“เอ่อ...ได้เวลาจ่ายเงินแล้วนะ ช่วยเอาเงินวาง(สักที)ด้วยนะครับ”

เราก็เลยบรรลุเดี๋ยวนั้นว่า...ที่ฮีเดินมาบ่อยๆ ในตอนนั้นเป็นพิเศษ ชะโงกหน้าเล่นตา ที่แท้คือมาดูบิลนี่เองว่าพวกเอ็งจ่ายรึยัง!! พอเพื่อนมาเล่าให้ฟังก็ขำกร๊าก แบบว่าโกะไดคงเซ็งอีกสองคนนี้ทำอะไร แกล้งแล้วยังไม่ยอมจ่ายอีก พอฮีเดินมาอีกรอบเลยส่งบิลให้เลย จ่ายแล้วนะ ฮีก็ยิ้มๆ ไปตามระเบียบ

สรุปก็คือคงเป็นทำเนียม เพราะพอจ่ายเสร็จก็มีคนเอากุญแจ คงไปเตรียมของ และก็เบิกตัวหัวหน้าพ่อบ้าน ( เพราะเราจ่ายช้า หัวหน้าพ่อบ้านกว่าจะเลยเลตเวลาไปเกือบสิบนาที ) ตอนแรกนึกว่าทานากะซัง แต่หนุ่มกว่านั้นนิดนึง ประมาณสามสิบปลายๆ โกะไดก็มาแนะนำบอกว่าคนนี้จะพาไปส่งนะ แล้วก็เดินหายไป! เฮ้ยยย ไม่เอา โกะไดดดดด กลับมาก๊อนนนน!!

ระหว่างเศร้าโศกเสียใจ หัวหน้าพ่อบ้านก็ถามว่าพอใจมั้ย มีอะไรติดขัดมั้ย เราก็อยากตอบเหลือเกินว่าติดขัดที่อยากให้โกะมาส่งนี่ล่ะ ได้แต่พูดในใจ แล้วบอกว่าดีใจมาก พอใจมาก หัวหน้าพ่อบ้านเลยเดินนำออกมา เพราะโต๊ะเราอยู่ในสุด เลยได้เดินผ่านพ่อบ้านทุกคนในร้าน (ฮา) ระหว่างเดินผ่านพ่อบ้านแต่ละคนก็จะโค้งตัวและบอกว่า “กลับบ้านดีๆ นะครับ ระวังด้วยนะครับ” ไปตลอดทาง รู้สึกฟินาเล่มาก 5555

พอถึงบันไดหัวหน้าพ่อบ้านก็บอกให้ระวังขั้นด้วยท่าทางสุภาพเพอร์เฟ็คมาก โอเค ยกโทษให้หน่อยนึงก็ได้ และเมื่อเดินไปถึงหน้าประตูที่เป็นทางยาวตอนเข้ามานั่นเอง...เราก็เจอกับ...โกะได!!

แง้ หนูมาอยู่นี่นี่เอง โกะไดยืนถือของทั้งหมดรออยู่ค่ะ แต่ที่ขำ...คือฮีถือทุกอย่างด้วยมือเดียว! และก่อนหน้านี้เราโอโตเมะโร้ดกับเพื่อน ช็อปกันไปพอประมาณ ฮีเลยถือของสำหรับสองคนมือสั่นหงึกๆๆๆๆ โอยยย ฮามากกก น่ารักมากกกก มือสั่นหงึกๆ แต่หน้ายังยิ้มสู้ ฮืออ น่าเอ็นดูเหลือเกินนน

หัวหน้าพ่อบ้านก็เหมือนไม่ทันสังเกต เพราะมือหนึ่งโกะไดถือของ อีกมือก็ของส่งของให้หัวหน้าพ่อบ้านที่ค่อยๆ บรรจงใส่โค้ตให้ พันผ้าพันคอให้ ส่งของให้ทีละถุง...ทีละถุง...เรามองนิ้วโกะไดที่จีบปีกหมวกเราด้วยอาการเกร็งจนแดงก็แอบยิ้มขำๆ ปรากฏว่าโกะไดเห็นพอดี ก็เลยทำหน้ายิ้มเจื่อนแบบขอความเห็นใจมาให้ โอยยยย โกะไดเอ๊ยยยยยยยยยยยยยยยยยย!! อย่าทำให้อาลัยอาวรณ์ไปมากกว่านี้เลย ไม่อยากออกไปจากที่นี่แล้ว!!!

สุดท้ายท้ายสุด ก็ได้เวลาลาจาก เรากับเพื่อนค่อนข้างรีบเพราะมันเลตกว่าที่คิดไว้ และเราก็นัดกับเพื่อนอีกคนหนึ่งที่พลอยเลตไปด้วย เลยเดินออกมาเร่งๆ แต่ก่อนกลับก็ไม่วายหันไปมองอีกรอบ พบกับโกะไดที่โค้งตัวอำลาและกำลังเงยหน้าขึ้นด้วยรอยยิ้มในองศาเดียวกับตอนประตูเปิดมาเจอพอดี...

โอ้วววว ขอกลับเข้าไปใหม่อีกเถอะ!!!!

แน่นอนว่าไม่ได้ ประตูปิดลง และก็มาเจอกับ...เนิบซัง...

การไปพ่อบ้านคาเฟ่จบลงด้วยประการฉะนี้