ลิฟท์ อะเกน
เขียนโดย
~pink~
เรื่องมันเกิดในวันนี้ ซึ่งปกติข้าพเจ้าเป็นคนที่ชอบถือป้่ยเลขที่พนักงานให้เวลาเก็บกระเป๋านักเรียน (เหตุเพราะจะได้ไม่โล่งมือ ) แล้วด้วยความขี้ลืมแบบสุดๆ เลยมักมีเหตุการณ์ลืมป้ายหมายเลขตามที่ต่างๆ ในทีบีทีเสมอจนเริ่มชินชา ( แต่กระนั้นก็ยังจะดื้อด้านถือต่อไป )
เข้าสู่เนื้อเรื่องหลักกันดีกว่า
ข้าพเจ้ากับคิลเลือกซื้อการตูนอย่างสองเล่ม เดินจะลงลิฟท์ไปชั้นหนึ่ง ปรากฏว่ามีน้องๆ เด็กผู้ชายตัวเท่าเอวข้าพเจ้ากดลิฟทรออยู่แล้ว ข้าพเจ้ากับคิลจึงรีบวิ่งโร่เข้าไปด้านในอย่างรวดเร็ว
และเมื่อเข้าไปถึง ข้าพเ้จ้าก็รู้สึกโล่งมือแปลกๆ
แบมือมอง...ไม่มี
ดูตามข้อมือ ...ไม่มี
ล้วงกระเป๋า...ไม่มี
เนื่องจากการกระทำนั้นถูกคิลจับจ้องโดยตลอด ข้าพเจ้าจึงรีบเงยหน้ามองเพื่อนแล้วทำสีหน้าวิกสุดชีวิต เท่านั้นมันก็รู้ทันทีว่าเกิดอะไรขึ้น รีบโวยวายบอกน้องทันที ข้าพเจ้าเองก็พุ่งตัวสุดชีวิตตะปบปุ่มลิฟท์ที่กำลังปิดลงเชื่องช้า
หางตาก่อนตะปบของข้าพเจ้าคือประตูลิฟท์ที่เหลือแค่มิลเดียวขะปด จึงได้แต่ค้างท่าตะปบอย่างหมดหวัง
ไม่ทันซะเเล้ว...
จึ้กๆ
"เร็วเข้า!" ทันใดนั้นเองเสียงสวรค์ของเจ้าคิลก็สะกิดบ่าข้าพเจ้าเต็มแรงจนแทบทรุด เมื่อเงยหน้ามอง ข้าพเจ้าก็พบว่ากดทัน! ประตูลิฟท์เปิดอ้าพร้อมแสงสว่างสาดส่อง น้องๆ ด้านหลังก็ลุ้นเต็มแรงเหมือนกัน
ข้าพเจ้ารีบมองตามคิลที่รีบวิ่งออกไปนอกลิฟท์ ก่อนจะสังเกตเห็นอะไรตะหงิดๆ
เห็นอะไรขาวๆ สี่เหลี่ยมๆ ที่มือซ้ายของมัน
สิ่งของนั้นห้อยลงมาประดับด้วยตัวเลขสีแดง...
ชะ...เฮ้ย!!
ข้าพเจ้าที่เดินตามมันออกไปรีบถลาเข้าปมายตะครุบไม่ให้คิลวิ่งนำไปก่อน ตะโกนลั่นว่า "ที่มือแกอ่ะ!!"
คิลชะงัก ก้มมองมือตัวเอง "เฮ้ย!"
ตกใจล่ะสิ แน่ล่ะ ข้าพเจ้าก็ตกใจ ป้ายหมายเลขอยู่คามือมันเลย!!
ลืมไปสนิทว่าวันนี้ข้าพเจ้าคุยโทรศํพท์มือไม่ว่าง เลยฝากมันถือแล้วลืมเอากลับ สุดท้ายเลยอยู่กะไอคิล แต่ที่น่าเจ็บใจคือ...คนถือมันไม่รู้ตัวได้ไงฟร้า! แล้วที่ถลาออกมาคนแรกน่ะ ไม่รู้สึกถึงสี่เหลี่ยมๆ ในมือรึยังไงห๊า!!
แต่จะด่าตอนนี้ก็ไม่ได้ ข้าพเจ้ารีบพลิกตัวกลับด้วยความรวดเร็ว ตะปบปุ่มลิฟท์ท่กำลังจะปิดลงอีกครั้งท่ามกลางสายตาของน้องๆ ที่ยืนอึ้ง ประตูลิฟท์กำลังจะปิด ข้าพเจ้าร้องโวยวาย "น้อง! พี่ไปด้วย"
"เฮ้ย..พี่เขาจะมาด้วย" น้องสองคนลุกลน กดปุ่มลิฟท์ฏระวีกระวาดไม่แพ้กัน เจ้าคิลวิ่งกลับมาทางเดิม ปรากฏว่าสิ่งสุดท้ายที่เห็นก่อนที่ประตูลิฟท์จะปิดสนิทคือ...ใบหน้าลุกลนของน้อง
และ...ฌสียงหัวเราะของน้องที่ดังแทรกประตูเข้ามาเลย...
สุดท้ายก็ไม่ทันจนได้ โดนทิ้งอยู่ชั้นเดิมอย่างกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น
ข้าพเจ้าทรุดตัวนั่งกับพื้น เข่าอ่อนทีเดียว
ไม่...ไหว...แล้ว
"ก๊ากก!!!"
แจ้ง Blog ไม่เหมาะสม
16 พ.ย. 52
235
0
ความคิดเห็น