พรหมลิขิตร้ายกลายรัก

ตอนที่ 96 : ให้ความอบอุ่น

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,872
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 79 ครั้ง
    8 มี.ค. 62

             ตอนที่96 :                      

            ให้ความอบอุ่น



             “คุณกลัวหมอขนาดนั้นเชียว?..แต่ว่าตาคุณแดงมากรู้มั้ย” มือหนายกประคองใบหน้าขาวเนียนให้เงยขึ้น ก่อนจะก้มหน้าลงไปใกล้ๆ เพื่อดูดวงตาของหล่อนให้ชัดๆ



             “ก็ยังเคืองๆอยู่นี่คะ..อีกสักพักก็ดีขึ้นเองค่ะ..” คนกลัวหมอรีบอ้างเหตุผลให้เขาได้ฟังทันที



             “ได้..ผมจะรอดูอีกสักพักก็แล้วกัน แต่ถ้ายังแดงอยู่ คุณต้องไปหาหมอนะ” สายตาคมดุมองนิ่ง อย่างต้องการคำตอบรับจากหล่อน



             “ค่ะ” หญิงสาวพยักหน้ารับคำ พร้อมกับความรู้สึกวูบวาบไปทั่วทั้งใบหน้ากับรอยสัมผัสจากเขา



             “ดูซิว่ามีตรงไหนบาดเจ็บอีกรึปะ..” เสียงทุ้มขาดหายไปในลำคอ เมื่อได้เห็นชุดเดรสที่หล่อนสวมอยู่เปียกน้ำ จนแนบไปกับร่างบาง ที่เผยให้เห็นขอบบราเซียด้านในเด่นชัดขึ้นมา จนแทบไม่เป็นความลับสำหรับผู้สวมใส่อีกเลย และเมื่อมองละเรื่อยไปยังด้านล่าง ก็ทำเอาเลือดในกายของเขาฉีดพล่าน จนแทบควบคุมอารมณ์ที่มันกระเจิดกระเจิงในเวลานี้ไว้ไม่อยู่ซะแล้ว กับชั้นในตัวจิ๋วที่แทบจะทะลุออกมาเป็นชั้นนอกแทนชุดเดรสที่หล่อนสวมใส่อยู่ตอนนี้



             ไอยรดามองตามสายตาคมที่มองไปทั่วร่างบางของตนเองด้วยความแปลกใจ เมื่อเห็นเขาหยุดพูดไปซะเฉยๆ แล้วแทบลมจับกับสิ่งที่ได้เห็น หล่อนหมุนตัวหนีจากสายตาคมที่มองมานั้นทันที แต่ดันหันหน้าเข้า หากระจกที่ติดอยู่ข้างผนัง ทำให้เห็นภาพหญิงสาวในชุดกึ่งเปลือย ที่มีเพียงเสื้อชั้นใน กับกางเกงในตัวจิ๋ว อยู่ภายใต้ผ้าบางๆสวมทับเอาไว้เท่านั้น



             ดวงตากลมโตเบิกกว้างแล้วหันหลังให้กับเขาอย่างรวดเร็ว โดยที่มือบางยกขึ้นกอดอกไว้จนแน่น ไม่กล้าพูดหรือกล้ามองหน้าเขาอีกเลย กับสภาพของตัวเองในเวลานี้



             ติณวีย์มองดูร่างบางที่หันหลังให้ พลางหยักยิ้มมุมปากออกมาด้วยความพอใจดับอาการเขินอายของหญิงสาว ก่อนจะถอดเสื้อสูทของตนเองออก แล้วบรรจงสวมให้กับหล่อนทางด้านหลัง ด้วยความอ่อนโยน..นุ่มนวล ทำให้ร่างบางที่อยู่ในอาการเกร็ง รู้สึกผ่อนคลายขึ้นมาทันทีเมื่อได้รับเสื้อจากเขา



             “สวมไว้ซะ..เปียกแทบทั้งตัวแบบนี้ กว่าจะกลับถึงบ้าน คุณได้หนาวจนจับไข้แน่ๆ..”



             ไอยรดารีบสวมเสื้อที่ได้จากเขาทันที แล้วติดกระดุมจนหมดทุกเม็ดที่มี..มันช่วยให้หล่อนใจชื้นขึ้นมากทีเดียว เพราะเสื้อเขาเมื่ออยู่บนร่างหล่อนแล้วก็ยาวลงไปจนเกือบถึงเข่า ซึ่งมันช่วยปกปิดได้เป็นอย่างดี ทีเดียว ทำให้หล่อนกล้าหันหน้ามา เพื่อขอบคุณเขาได้



             “ขอบคุณค่ะ”  


                    

             ริมฝีปากหนาหยักยิ้มเพียงเล็กน้อย และไม่ทันที่จะเอ่ยอะไรออกไป บอร์ดีการ์ดของเขาก็ก้าวเข้ามา..ติณวีย์จึงเลี่ยงห่างออกมาจากหล่อน พร้อมกับเอ่ยเสียงเข้มถามขึ้นทันที ด้วยเสียงที่ไม่ดังมากนัก ด้วยกลัวว่าหญิงสาวจะได้ยิน   


                            

             “ว่าไง..เจอมั้ย”     


                  

             “ไม่พบครับ ทั้งคุณตรีภพและคุณมิลิน..พนักงานต้อนรับบอกว่าออกไปได้สักพักแล้วครับ”



             “อืม..ไม่เป็นไร พรุ่งนี้ฉันคงต้องไปพบด้วยตัวเอง..” แม้เสียงที่เอ่ยออกมานั้นราบเรียบก็ตาม แต่แววตาแข็งกร้าวดุดันที่ลูกน้องได้เห็นนั้น ก็ทำให้เผลอลอบกลืนน้ำลาย พร้อมกับความรู้สึกที่หวาดกลัวขึ้นมาจับใจ โดยไม่รู้ตัว



             ติณวีย์หันกลับมาทางหญิงสาวอีกครั้ง เมื่อบอร์ดีการ์ดของเขา เดินออกไปแล้ว ก่อนจะเอ่ยชวนหล่อนกลับบ้าน เมื่อได้สบเข้ากับดวงตากลมโตที่เวลานี้ดูแดงก่ำจนน่าเป็นห่วง ทำให้อารมณ์ของเขาแทบจะลุกเป็นไฟขึ้นมาทันทีที่ได้เห็น



             “กลับกันเถอะ” เสียงทุ้มเอ่ยขึ้นพลางคว้าข้อมือบาง ให้เดินตามออกไปจนถึงรถ ก่อนจะปล่อยมือหล่อนออก แล้วเลื่อนไปแตะที่เอวบางแทน เพื่อรุนหลังให้หล่อนได้ก้าวขึ้นไปก่อน โดยมีเขาตามขึ้นไปอย่างติดๆ อีกเช่นเคย



             “อุ๊ย!..คุณ ให้ฉันขยับเข้าไปก่อนสิคะ..”



             “คุณขยับช้าเองต่างหากล่ะ”



             “ก็กระโปรงมันเปียกนี่คะ เลยขยับไม่ค่อยสะดวก จะรอให้ฉันขยับให้ดีก่อนก็ไม่ได้..” ปลายเสียงที่บ่นพึมพำ..ทำเอาคนตัวใหญ่ข้างๆ ได้แต่ลอบยิ้ม กับคำพูดต่อว่าเขากรายๆในท้ายประโยคนั่น…



             เมื่อรถแล่นมาได้สักพัก..ความหนาวที่รู้สึกได้ทันทีที่ขึ้นรถ ก็ยิ่งทวีคูณเข้าไปอีก จนทำให้ร่างของหล่อนแทบจะสั่นสะท้านไปทั้งตัว เพราะเสื้อที่เปียก ชื้นบวกกับแอร์ที่เย็นจัดในรถ..ที่หล่อนทำได้เพียงยกมือขึ้นกอดอกเพื่อเพิ่มความอบอุ่น ถึงจะช่วยได้เพียงเสี้ยวเดียวก็ตาม แต่ก็ยังดีกว่านั่งสั่นอยู่แบบนี้…



             อาการสั่นสะท้านของคนข้างๆไม่ได้รอดพ้นไปจากสายตาของเขาไปเลยแม้แต่น้อย เพราะตลอดเวลาสายตาคมคู่นี้ก็จะปรายตาไปยังร่างบางอยู่แล้วด้วยความเป็นห่วง นับตั้งแต่ที่ขึ้นรถมาด้วยกัน...



             “คุณหนาวหรือ..ขยับมาใกล้ๆผมนี่” เสียงทุ้มเอ่ยขึ้นอย่างอ่อนโยน แม้ปลายประโยคจะเหมือนว่าออกคำสั่งก็ตาม..ซึ่งก็ทำให้หล่อนหันมามองพลางยิ้มบาง ก่อนจะสั่นศรีษะปฏิเสธเขาไปทันที



             “ไม่เป็นไรค่ะ..ฉันทนได้” คำตอบที่ได้รับทำเอาคนข้างๆถึงกับหงุดหงิดกับความดื้อรั้นหล่อน..นี่ขนาดหนาวจนสั่นไปทั้งตัวอยู่แล้วก็ยังไม่วายที่จะดื้ออีก ก่อนที่จะหันไปสั่งกับลูกน้องแทน



             “เบน..หรี่แอร์ลงด้วย”


             “หรี่จนเบอร์สุดท้ายแล้วครับ ให้ปิดเลยดีกว่ามั้ยครับ แล้วเปิดกระจกแทน” เบนตอบผู้เป็นนายแล้วรอคำสั่ง..แต่กลับเป็นไอยรดาที่เอ่ยแทรกขึ้นมาอย่างรวดเร็วด้วยความเกรงใจ



             “ไม่เป็นไรค่ะ..ไม่ต้องปิดแอร์หรอกนะคะ ฉันทนได้ค่ะ เดี๋ยวก็ถึงแล้ว” ชายหนุ่มปรายตามองไปยังคนดื้อรั้นข้างๆ ก่อนจะหันไปบอกกับเบนด้วยน้ำเสียงที่ห้วนดุ ตามอารมณ์ที่มันเริ่มคุกรุ่นขึ้นภายใน



             “ไม่ต้องปิด..เดี๋ยวฉันจัดการเอง” พูดจบก็ขยับเข้าไปใกล้ๆร่างบางอย่างรวดเร็ว แล้วใช้มือหนาโอบไหล่กลมมนเข้าหาตัว ก่อนจะเพิ่มแรงโอบกอดให้แน่นขึ้น จนไหล่ของหล่อนแนบชิดเกยเข้ามายังบ่าหนาของเขาอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้       


             

             “อุ๊ย!..นี่คุณ.. ปล่อยนะ ฉันบอกว่าฉันทนได้ไงคะ ไม่ต้อง..”                        


                           

             “อยู่นิ่งๆ!..แล้วก็เลิกดื้อสักที ถ้าขืนคิดขยับออกไปอีกล่ะก็ ผมจะกอดคุณแทนสูทนั่นเลย จะลองดูก็ได้..ผมว่าคุณต้องอุ่นจนร้อนเลยล่ะ” เสียงกระซิบข้างหูที่เอ่ยขึ้นอย่างราบเรียบ ที่ฟังแล้วเหมือนล้อเล่น แต่หล่อนรู้ดีว่าเขาทำจริงแน่นอน..ซึ่งไม่น่าที่จะเสี่ยงเลยกับสภาพของตน เองในตอนนี้ หล่อนจึงนั่งนิ่งไม่กล้าขยับเขยื้อนส่วนใดๆของร่างกายอีกเลย..จากที่หนาวจนสั่นไปทั้งตัว ถึงแม้ตอนนี้จะอบอุ่นดีอยู่หรอก แต่ลึกๆแล้วมันกลับร้อนระอุ เพราะความใกล้ชิดระหว่างเขากับหล่อน ที่มันเริ่มลามไปจนถึงใบหน้าแล้วเป็นแน่ กับความวูบวาบที่หล่อนรู้สึกได้ในเวลานี้



             ******************

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 79 ครั้ง

227 ความคิดเห็น

  1. #226 pariwatbaipan (@pariwatbaipan) (จากตอนที่ 96)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2562 / 05:08
    เอือมบทนางเอก
    #226
    0
  2. #82 kar1965 (@karfile1965) (จากตอนที่ 96)
    วันที่ 8 มีนาคม 2562 / 10:33

    ว่าไง เบน ย้อน้จ้านายเหรอ??? อยากกลับสเปน ว่า งั้น

    #82
    0