พรหมลิขิตร้ายกลายรัก

ตอนที่ 92 : ผู้ต้องสงสัย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,778
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 63 ครั้ง
    4 มี.ค. 62

             ตอนที่92 :ผู้ต้องสงสัย



             เมื่อหญิงสาวเดินห่างออกไปแล้ว ติณวีย์ก็เริ่มเรื่องขึ้นทันที ด้วยน้ำเสียงที่เรียบนิ่ง แต่แววตาฉายแววดุดัน ที่ทำเอานาวินถึงกับยิ้มพราว อย่างอดใจไว้ไม่อยู่



             “ใจเย็นๆสิครับคุณติณวีย์..จะอารมณ์เสียไปทำไมครับ ผมก็แค่ชื่นชมคู่หมั้นของคุณเท่านั้นเอง..ทำอารมณ์เสียไปได้ แต่ว่า!..คุณอ้ายสวยจนฉันตะลึงจริงๆนะโว้ย ผิวงี้ขาวเนียนอย่างกับ..”



             “ไอ้วิน!..ว่าไง แกจะคุยธุระของแกได้รึยัง ถ้ายังมัวพูดไร้สาระอยู่ล่ะก้อ..ฉันไปล่ะ..” ว่าพลางก้าวเดินออกไปทันที แต่นาวินก็มือไว คว้าไว้ได้ทันซะก่อน



             “ครับๆ พูดแล้วครับ..ก็ไอ้ที่แกให้ฉันสืบเรื่องโดนลอบยิงบนเกาะนั่นไง ฉันให้พวกไปสืบมาแล้วว่าไอ้มือปืน 1 ใน 3 คนนั้น เป็นคนในพื้นที่อยู่คนหนึ่ง..มันโดนลูกน้องแกเล่นงานเอาหนักพอดู ตอนนี้ไม่รู้ว่าหนีไปหลบอยู่ที่ไหน แต่นั่นมันไม่สำคัญเท่ากับที่ฉันได้รู้ว่า..ตัวผู้บงการใหญ่นั้นเป็นใครมากกว่า..”



             “ใคร!..มันเป็นใคร ถึงได้กล้าทำอย่างนี้กับคนของฉัน..” เสียงเข้มเอ่ยถามขึ้นทันที พร้อมกับสายตาที่ดุกร้าวของเขาแทบลุกเป็นไฟ เมื่อได้ยินประโยคต่อมาจากนาวิน



             “แฟนเก่าแกไงล่ะ..มิลิน..”



             “มิลิน!..ทำไม..?”หัวคิ้วที่ดกดำขมวดเข้าหากันด้วยความไม่เข้าใจ



             “ก็ยังไม่รู้สาเหตุที่แน่ชัด..ฉันเลยมาเตือนแกไว้ก่อน ว่าให้ระวังไม่ให้หล่อนได้เข้าใกล้คุณอ้ายเป็นอันขาด ยิ่งในงานที่มีคนมากมายอย่างนี้ ก็ยิ่งต้องระวังเป็นพิเศษ หาคนคุ้มกันเอาไว้ห่างแล้วกัน อย่าให้ผิดสังเกตุเกินไป เดี๋ยวคุณอ้ายจะตกใจเอาได้..ฉันเห็นมิลินอยู่ในงานทางโน้นยังถามถึงแกเลย อีกสักพักก็คงจะเดินมาหาแกทางนี้แน่ๆ..แล้วแกก็อย่าเพิ่งกระโตกกระตากไปล่ะ ทำเป็นไม่รู้ไม่เห็นไปก่อน ฉันว่าเรื่องนี้อาจมีคนอื่นอยู่เบื้องหลังอีกก็เป็นได้..เข้าใจนะไอ้วีย์



             “อืม!..เขาพยักหน้ารับคำกับเพื่อนรัก ก่อนจะมองไปยังร่างบางที่เดินเลือกอาหารจนเสร็จแล้ว และกำลังเดินมายังเขาและนาวิน



             “งั้นฉันขอตัวก่อนว่ะ ต้องไปตรวจดูรอบๆงานอีกสักหน่อย เดี๋ยวจะโดนกล่าวหาว่าฉันบกพร่องต่อหน้าที่ ทำงานไม่สมกับที่คุณหญิงท่านได้ไว้วางใจ..”



             ไอยรดาเดินมาหยุดตรงหน้าของชายหนุ่ม ก่อนจะมองหาใครอีกคน ทำให้ร่างสูงใหญ่เริ่มจะหงุดหงิด ที่เห็นว่าหล่อนมองหาเพื่อนเขาอยู่..สายตาคมกริบที่จับจ้องไปยังหล่อนถึงกับดุดันขึ้นมาในทันทีกับประ โยคที่หล่อนได้เอ่ยถามแก่เขา



             “คุณวินล่ะคะ..ไปแล้วรึคะ” คิ้วเรียวเล็กขมวดเข้าหากัน พลางมองหาไปรอบๆ



             “ไปแล้ว!..มีธุระอะไรกับมันล่ะ..” เสียงเข้มเอ่ยตอบออกไป พร้อมกับสายตาคมดุที่สบไปยังนัยน์ตาหวานซึ้งที่เวลานี้ออกจะแปลกใจเหลือเกินกับท่าที ของคนตรงหน้า ที่ดูเหมือนไม่พอใจอะไรบางอย่าง



             “เอ่อ..เปล่าค่ะ เพียงแต่ว่า..”



             “คุณทานรองท้องจานใหญ่ไปมั้ยนั่น..แน่ใจนะว่าจะทานหมด” เสียงทุ้มเอ่ยแทรกขึ้นมาทันที โดยไม่รอให้หล่อนพูดจบ



             “ฉันตักมาเผื่อคุณด้วยต่างหากล่ะคะ..แล้วก็คุณวินด้วย แต่คุณวินก็ไปซะแล้ว คุณกับฉันคงต้องช่วยกันทานให้หมดแล้วล่ะ”



             ประกายตาคมไหววาบขึ้นมาทันที เมื่อได้ยินว่าหล่อนตักอาหารมาเผื่อ แต่ก็ต้องให้หงุดหงิดอีกครั้ง เมื่อเอ่ยถึงชื่อของเพื่อนรักให้ได้ยิน



             “ผมไม่หิว..คุณทานเถอะ” พูดจบก็คว้าข้อมือบาง จูงไปนั่งโต๊ะด้านใน..ที่ไม่ค่อยมีคนพลุกพล่านมากนัก เพื่อให้หล่อนได้ทานอาหารได้สะดวกมากขึ้น และเขาเองก็จะใช้เวลานี้ตรวจดูเอกสารไปด้วยเพื่อฆ่าเวลาในการรอเข้าร่วมงานประมูลที่จะมีขึ้นอีกไม่ถึงครึ่งชั่วโมงหน้านี้



             ******************

 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 63 ครั้ง

227 ความคิดเห็น

  1. #79 kar1965 (@karfile1965) (จากตอนที่ 92)
    วันที่ 8 มีนาคม 2562 / 00:19

    โธ่ๆๆๆก็บอกมาสิเน้อๆๆว่าหวงๆๆๆมาก

    #79
    0