พรหมลิขิตร้ายกลายรัก

ตอนที่ 9 : เฝ้าไข้

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,489
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 115 ครั้ง
    11 ธ.ค. 61

             ตอนที่9 : เฝ้าไข้


             ไอยรดา ตื่นขึ้นมาในยามดึก รู้สึกเหมือนจะมีไข้ เนื้อตัวมันร้อนผ่าว..วูบวาบไปทั่วทั้งตัว..


             ร่างบาง..ลุกขึ้นไปหยิบซองยา แล้วหันไปคว้าเหยือกน้ำ ที่อยู่บนโต๊ะใกล้ๆกับหัวเตียง แต่เห็นว่าน้ำที่มีอยู่ เหลือเพียงก้นเหยือกเท่านั้น…


             หญิงสาวจึงลุกขึ้นไปหยิบเสื้อคลุมในตู้มาสวมทับ ก่อนจะหันไปหยิบเหยือกน้ำ..แล้วเดินลงไปในครัวด้านล่างในทันที โดยไม่ลืมที่จะหยิบซองยาไปด้วย เพื่อที่จะได้ทานยาเลย..เนื่องจากเริ่มจะมีอาการปวดไปตามร่างกายมากขึ้นๆ..จนแทบจะทนไม่ไหว..แล้ว


             ติณวีย์ เงยหน้าขึ้นมองนาฬิกา..ที่บอกเวลา 5ทุ่มกว่าๆ เขาเอนกายพิงพนักเก้าอี้ แล้วหลับตาลง เพื่อพักสายตา..หลังจากที่จัดการกับแฟ้มเอกสารมากมายจนเสร็จสิ้น.. ชายหนุ่ม ลืมตาขึ้น แล้วบิดตัวไปมา เพื่อให้ผ่อนคลาย จากอาการเมื่อยล้าตามร่างกาย..จากนั้นจึงลุกขึ้นไปปิดไฟ แล้วเดินออกมาจากห้องทำงาน..เพื่อที่จะได้พักผ่อนสักที


             สายตาคมเหลือบไปเห็นแสงไฟจากห้องครัวด้านล่างที่สว่างจ้า พลางคิดไปว่า แม่บ้านคงจะลืมปิดไฟ..เขาจึงก้าวลงไปยังด้านล่าง..แล้วตรงไปยังห้องครัวทันที…


             เมื่อชายหนุ่มเดินเข้า ไปในห้องครัว ก็ต้องหยุดชะงักลง เมื่อเห็นร่างบาง กำลังเทน้ำใส่เหยือกด้วยความระมัดระวัง โดยไม่รู้เลยว่า เขาเข้ามายืนมอง อยู่..จนกระทั่งหล่อนเทน้ำจนเต็มเหยือก…


             “ทำอะไร..ลงมาทำไมดึกๆดื่นๆ” เสียงเข้มที่ดังมาจาก ด้านหลังของหล่อน ทำเอาน้ำในเหยือกที่เต็มแล้ว กระฉอกหกลง พื้น..เนื่องจากอาการ สะดุ้งตกใจของคนถือ


             “อุ๊ย!!”หล่อนก้มมองน้ำที่หกลงพื้น ก่อนจะเงยหน้าขึ้น แล้วหันไปมอง ยังที่มาของเสียง ด้วยความตกใจ


             “ฉัน..เอ่อ..หิวน้ำค่ะ...แล้วน้ำในเหยือกมันหมด..ก็เลยลงมาเติมน้ำค่ะ..” ดวงตากลมโตที่เบิกกว้าง หลุบลงทัน ที เมื่อเห็นสายตาคมดุที่มองนิ่งมาอย่างไม่วางตานั้น


             ไอยรดาหลับตาลง ในทันที เมื่ออยู่ๆก็ปวดหัวจี๊ดขึ้นมา.. พลางเผลอกัดริมฝีปากบาง ด้วยความลืมตัว..หญิงสาวลืมตาขึ้น หลังจากอาการปวดหัวทุเลาลง ก่อนจะขอตัวขึ้นห้องทันที เพื่อที่จะไปกินยา..    

                     

             จากที่คิดว่าจะกินยาเลย..แต่เมื่อต้องมาเจอกับเจ้า ของบ้าน ที่ดูจะไม่ค่อยสบอารมณ์นัก เมื่อเห็นหล่อน..ทางที่ดีควรรีบขึ้นไปกินยา ที่ห้องจะดีกว่า


             ติณวีย์มองอาการแปลกๆของคนตรงหน้า..ก่อนจะถามออกไปด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยน..จนคนที่ได้ฟังต้องหันกลับมามองด้วยหัวใจที่เต้นตึกตักขึ้นมาอย่างไม่รู้สาเหตุ


             “คุณเป็นอะไร..ไอยรดา..”


             “ฉัน..เอ่อ..รู้สึกไม่ค่อยสบายค่ะ..ขอตัวก่อนนะคะ” ใบ หน้าของหล่อนที่แดงจัดในเวลานี้ ทำให้เขาก้าวเข้าไปใกล้ๆกับหล่อน ก่อนจะเอื้อมมือแตะไปที่หน้าผากเนียนนั้นด้วยความสง สัย...

                   

             ชายหนุ่มชะงัก..แล้วชักมือกลับทันที..กับความร้อนจัดบนหน้าผากหล่อน ที่แผ่กระจาย มายังมือของเขา..จนอุ่นซ่านเพียงแค่สัมผัสได้ไม่นาน...และตกใจ เมื่ออยู่ๆ ร่างบางก็ทรุดฮวบลงกับพื้น พร้อมกับหมดสติลงทันที


             ติณวีย์..ที่คอยระวังไว้อยู่แล้ว ก็สอดมือหนาเข้ารวบเอวของหล่อนไว้ได้ทันท่วงที.. ก่อนจะอุ้มขึ้นมา แนบกับอกแกร่งเอาไว้ และพาขึ้นไปยังห้องของหญิงสาว ด้วยหัวใจที่ร้อนรน เป็นห่วงคนในอ้อมแขนยิ่งนัก


             ติณวีย์วางหล่อนลงบนเตียง แล้วเอื้อมไปเปิดไฟให้สว่าง ก่อนจะเดินเข้าไปในห้องน้ำ แล้วหยิบอ่างแก้วพร้อมผ้าขนหนูออกมา..หมายจะเช็ดตัวให้กับหญิงสาว..เพื่อให้อาการตัวร้อนจัดและไข้ขึ้นสูงนี้ได้ทุเลาลง


             เขาหยิบผ้าชุบน้ำ บิดพอหมาด แล้วเช็ดไปตามใบหน้าเนียนที่แดงจัด จนทั่วใบหน้า ตลอดจนลำคอระหง ที่ร้อนจัดไม่แพ้กัน อย่างเบามือ


             ลำแขนกลมกลึงที่ร้อนผ่าว ของหล่อนพ้นออกมาจากเสื้อคลุมได้สำเร็จสักที..หลังจากที่เขาพยายามหักห้ามใจเป็นอย่างมาก ในการดึงมันออกไปให้พ้นตัว..เพื่อที่จะเช็ดตัวให้กับหล่อน..


             กลิ่นกายที่หอมดั่งดอกไม้ตรงหน้า มันช่างยั่วยวนในหัวใจ และความรู้สึกบางอย่างของเขา จนแทบจะควบคุมเอาไว้ไม่อยู่ เขาต้องอดกลั้นเป็นอย่างมาก ในการเป็นพยาบาลจำเป็น ให้กับหล่อนในครั้งนี้...


             ยิ่งได้สัมผัสไปตามผิวเนียนละเอียด ในขณะที่เช็ดตัว ด้วยแล้ว ความอดทน ของเขาที่มีก็แทบจะหมดลงไป กับสัมผัสหยุ่น นุ่ม ที่เขาเผลอไปโดนเข้าโดยไม่ได้ตั้งใจ..ก่อนจะดึงผ้าห่มมาคลุมร่างบางเอาไว้ อย่างรวดเร็ว ด้วยหัวใจที่ไหววาบ..แล้วลุกขึ้น ก้าวออกไปจากห้องในทันที  

                    

             ชายหนุ่มเดินลงไปด้านล่าง..เพื่อไปหยิบเหยือกน้ำ ที่หล่อนทิ้งเอาไว้..ก่อนจะเหลือบไปเห็นซองยา ที่ตกอยู่ข้างๆกัน  จึงเอื้อมหยิบขึ้นมาดู..แล้วรีบก้าวขึ้นไปยังห้องของหญิงสาวทันทีด้วยความเป็นห่วง


             ติณวีย์หยิบยาแก้ไข้ที่อยู่ในซองออกมา แล้วหันไปรินน้ำใส่แก้ว..ก่อนจะไปทรุดตัวลงนั่งอยู่ข้างๆ กับหล่อนบนเตียง


             มือหนาสอดเข้าไปพยุงตัวหญิงสาวขึ้นมา ให้อยู่ในลักษณะกึ่งนั่งกึ่งนอน จึงทำให้ร่างบางรู้สึกตัวขึ้นมา ก่อนจะขยับตัวได้เพียงนิดเดียวเท่านั้น เพราะรู้สึกปวดร้าวไปทั่วทั้งตัว ไอยรดาพยายามปรือตาขึ้นมอง..แต่ลืม ตาเท่าไหร่ก็ลืมไม่ขึ้นสักที ได้ยินแต่เพียงเสียงทุ้มของเขาที่บอกให้หล่อน อ้าปากเพื่อทานยา…


             ชายหนุ่มวางร่างบางลงอย่างเบามือ หลังจากให้ทานยาเรียบร้อยแล้ว..ก่อนจะเอื้อมหยิบผ้าห่มมาคลุมตัวไว้ตามเดิม แล้วนั่งมองหญิงสาวที่นอนกระสับกระส่ายไปมา ด้วยความเป็นห่วง


             “หนาวค่ะ..หนาว..อ้ายหนาวเหลือเกินค่ะแม่..แม่ช่วยห่มผ้าให้อ้ายที..” เสียงที่พร่ำเพ้อ กับอาการสั่นสะท้านของหล่อน ทำเอาคิ้วหนาขมวดเข้าหากัน ก่อนจะตัดสินใจ ทำบางอย่างลงไปทันที


             ติณวีย์ก้มลงกอดร่างบางไว้ทั้งผ้าห่ม แต่อาการกระสับกระส่ายของหญิงสาวก็ไม่คลายลงสักที..ปากก็ยังคงพร่ำบอกว่าหนาว ไม่ยอมหยุด จนเขาเองก็เริ่มใจคอไม่ดี กับอาการของคนในอ้อมกอด..ในเวลานี้


             เขาคลายอ้อมกอด ออกจากร่างบาง แล้วถอดเสื้อของตัวเองออกทิ้งไว้ ก่อนจะแทรกร่างแข็งแกร่งเข้าไป ใต้ผ้าห่มทันที..มือหนารั้งเอาร่างบางเข้ามา กอดไว้อีกครั้งกับอกที่เปลือยเปล่า..โดยที่สายตาคมก็ยังคงจับจ้องไปยังหญิงสาวไม่วางตา


             ร่างที่สั่นสะท้าน กระสับกระส่ายอยู่ ก็เริ่มสงบลง..ได้ยินเพียงเสียงลมหายใจสม่ำเสมอของหล่อน..ที่บ่งบอกให้รู้ว่าคนในอ้อมกอด..ได้หลับลงแล้ว


             ‘ให้ตายซิ แล้วเขาจะหลับลง ไปได้ยังไง’ ไม่เคยสักครั้ง ที่เขาต้องนอนกอดผู้หญิง บนเตียงเฉยๆ โดยที่ไม่ได้ทำอะไรเลย..เช่นนี้ แล้วคนที่อยู่ในอ้อมแขนนี่ ก็ออกจะนุ่มนิ่มไปทั้งเนื้อทั้งตัว.. จนความอดทน อดกลั้นที่เขามี มันต้องพังทลายลงอย่างแน่นอน


             ติณวีย์หลับตาลง เพื่อดับอารมณ์บางอย่าง ที่มันลุกโชน พลุ่งพล่านให้สงบลงสักที แม้ว่าร่างแกร่งของเขายังคง.. อยู่ในอาการเกร็งอยู่ก็ตาม  แต่เขาก็ต้องพยายามดับมันลงให้ได้..ทั้งๆที่รู้ดีว่ามันยากเหลือเกินกับการพยายาม..ในครั้งนี้


             ******************

             


             

             

             

 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 115 ครั้ง

227 ความคิดเห็น

  1. #7 kar1965 (@karfile1965) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 6 มกราคม 2562 / 15:02

    หายหนาวๆ ยัง อ้าย

    #7
    0