พรหมลิขิตร้ายกลายรัก

ตอนที่ 75 : ต้องรับผิดชอบ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,098
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 85 ครั้ง
    15 ก.พ. 62

             ตอนที่75 :                     

            ต้องรับผิดชอบ



             เมื่อได้เวลาอาหารเย็น ติณวีย์ก็ก้าวเข้ามาในห้องของหญิงสาวทันทีอย่างตรงเวลา และได้เห็นว่าคนป่วยกำลังนั่งอ่านหนังสือนิยายเล่มโปรดอยู่..และไม่ทันที่เขาจะเอ่ยทักออกไปก็เห็นว่าหล่อนปิดหนังสือลงแล้ว ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมาสบเข้ากับสายตาคมดุของเขาเข้าพอดี



             “เป็นไง..ค่อยยังชั่วขึ้นบ้างมั้ย”



             “ดีขึ้นมากแล้วล่ะค่ะ”



             “งั้นก็ลุกไปทานอาหารเย็นได้แล้ว..ผมให้จันจัดโต๊ะที่ริมระเบียงข้างนอกนั่น..พอจะเดินไปไหวมั้ย”



             “ไหวค่ะ”หล่อนตอบออกไปทันที พลางลุกขึ้นเดินไปยังระเบียงอย่างช้าๆ ซึ่งมีเขาคอยช่วยประคองไปจนถึงที่ แล้วพยุงให้หล่อนนั่งไปที่เก้าอี้จนเรียบร้อยดีแล้ว ก็กลับเข้าไปในห้องอีกครั้ง ก่อนจะกลับออกมาพร้อมกับผ้าคลุมไหล่ไหมพรม แล้วบรรจงคลุมให้กับหล่อนด้วยความห่วงใย



             ไอยรดาตกใจ..นั่งนิ่ง เมื่อสัมผัสได้ถึงความอบอุ่น จากผ้าคลุมไหล่ที่ได้รับ..หล่อนมัวแต่มองภาพบรรยากาศยามเย็นในขณะที่ดวงอาทิตย์กำลังจะลับขอบฟ้าอยู่อย่างตื่นตาตื่นใจ จนทำให้ลืมทุกสิ่งรอบๆตัวไปเลย...



             “ขอบคุณค่ะ” หญิงสาวเงยหน้าส่งยิ้มให้กับเขา ก่อนจะหันกลับไปมองยังภาพเบื้องหน้าอีกครั้งด้วยแววตาที่เป็นประกาย



             “สวยจังเลยค่ะ ฉันไม่เคยเห็นภาพที่สวยงามเช่นนี้มาก่อนเลย ดูซิคะแสงระยิบระยับที่อยู่ไกลลิบนั่นเหมือนดวงดาวที่อยู่บนฟ้ายามค่ำคืนเลย” มือบางชี้ไปยังแสงระยิบระยับที่อยู่ห่างออกไปให้เขาดู พร้อมรอยยิ้มสดใส ที่ปรากฎอยู่บนใบหน้างดงาม ทำเอาหัวใจคนฟังเต้นแรงขึ้นมาในทันทีที่ได้เห็น



             ..แต่เขากลับคิดว่าภาพที่อยู่ตรงหน้าเขาเวลานี้ต่างหาก ที่มันงดงามจนไม่อาจที่จะละสาย ตาไปได้เลยจริงๆ



             “อืม..สวย สวยมาก..จนผมแทบจะอดใจไว้ไม่อยู่แล้ว..ขืนคุณยังไม่ยอมหยุดยิ้มอยู่อย่างนี้อีกล่ะก็..ไม่ต้องกินมันแล้วล่ะมื้อเย็นน่ะ..คงต้องกินอย่างอื่นแทนแล้วล่ะ..” รอยยิ้มหวานหุบลงทันที เมื่อได้ยินเขาพูดออกมา ก่อนจะหันขวับไปมองเขาอย่างตื่นตระหนก พร้อมกับเอ่ยถามออกไปอย่างรวดเร็ว



             “คุณ..เอ่อคุณ.. หมายความว่าอะไรคะ ฉันไม่เข้าใจ”



             “ทานข้าวเถอะ..เสร็จแล้วจะได้ทานยา” ชายหนุ่มตัดบท แล้วก้มหน้าก้มตาทานอาหาร โดยไม่สนใจหล่อนอีกเลย



             เขาพยายามควบคุมอารมณ์ที่มันกระเจิดกระเจิงอยู่นี้ ให้เข้ารูปเข้ารอยอย่างยากลำบาก..แววตา และรอยยิ้มของหล่อน ที่อยู่ตรงหน้า มันทำให้เกิดความปั่นป่วนขึ้นภายในใจเขาเป็นอย่างมาก จนเขาแทบจะอดกลั้นเอาไว้ไม่ไหวอีกต่อไปแล้ว…



             เมื่อทั้งคู่ได้ทานอาหาร กันจนอิ่มดีแล้ว เสียงเข้มก็เอ่ยขึ้นถามถึงเรื่องที่ยังค้างคาใจอยู่ตลอดทั้งวันนี้..ทันที



             “เรื่องเมื่อเช้า..ที่คุณเห็น ถ้าผมบอกว่าไม่มีอะไรคุณจะเชื่อผมมั้ย..”



             เมื่อได้ยินคำถามของเขา หญิงสาวก็เสมองไปยังพระอาทิตย์ที่จะลับขอบฟ้านั้นทันที หล่อนไม่อยากให้เขาเห็นแววตาเจ็บปวดที่หล่อนพยายามซ่อนมันเอาไว้และไม่อยากให้เขาได้รับรู้ถึงความรู้สึก ที่มีให้เขาไปมากกว่านี้ แต่ก็ถูกมือหนาเอื้อมเข้ามาจับคางมนให้หันกลับมาเผชิญหน้ากับเขา ซึ่งหล่อนเองก็ไม่อาจขัดขืนได้เลย



             “ตอบผม..ไอยรดา ว่าคุณเชื่อผมมั้ย..” แววตาของเขาที่มองมา สลดลงเล็กน้อย เหมือนจะยอมรับกับความผิดหวัง เมื่อเห็นหล่อนยังคงนิ่งเฉยอยู่



             “เชื่อ..หรือไม่เชื่อ มันก็ไม่สำคัญอะไรอยู่แล้วนี่คะ คุณอย่าเอาฉันไปเกี่ยวด้วยเลย ”



             “คุณเป็นคู่หมั้นผมนะไอยรดา..มันจะไม่เกี่ยวได้ยังไง” เสียงที่เอ่ยออกมาเริ่มเข้มขึ้น กับคำพูดของยัยจอมดื้อที่ไม่ยอมจะเข้าใจอะไรเอาซะเลย  ก่อนจะได้ยินเสียงใสๆเอ่ยสวนขึ้นมาอย่างรวดเร็ว



             “คู่หมั้นกำมะลอต่างหากล่ะคะ” พูดจบแล้วก็ต้องใจหาย เมื่อเห็นอีกฝ่ายถึงกับนิ่งเฉยไปทันที..ก่อนที่สายตาคมดุจะจับจ้องมาที่หล่อนอีกครั้ง



             “คุณรับรู้เอาไว้ด้วยนะ..สาวน้อย คุณเป็นคนทำให้ผมไม่อยากที่จะแตะต้องผู้หญิงคนไหนอีกเลย..นับตั้งแต่วันแรกที่ได้เจอกัน และคุณก็ต้องรับผิดชอบในสิ่งที่คุณทำไว้ด้วย!..” สายตาที่ดูจริงจังของเขา กับสิ่งที่พูดออกมา ทำให้หล่อนนึกไม่ออกว่าไปทำอะไรไว้กับเขา..ในตอนไหนกัน



             “ฉันไปทำอะไรคะ ฉันไม่ได้ทำอะไรสักหน่อย..คุณพูดอะไรของคุณเนี่ย ฉันไม่เข้าใจ” สายตาคมที่จับจ้องอยู่ที่ใบหน้าหวาน เสมองออกไปยังท้องฟ้าที่กำลังจะมืดลง ก่อนเอ่ยเปลี่ยนเรื่องขึ้นมาทันที เมื่อรู้สึกตัว



             “ช่างเถอะ!..พรุ่งนี้คุณหยุดลงไปในสวนสักวันนะ ถ้าหายดีแล้วค่อยลงไปใหม่ แล้วคืนนี้ผมจะให้จันมานอนเป็นเพื่อน เผื่อคุณจะมีไข้ตอนดึกๆ จะได้เรียกใช้สะดวกขึ้น ผมสำรวจพื้นที่เสร็จแล้วก็จะรีบกลับทันที..”



             “หมายความว่าไงคะ ก็คุณให้ฉันไปด้วยนี่..แล้วทำไม..”



             “คุณยังไม่หายดี พักผ่อนให้ดีขึ้นก่อน ไว้ค่อยไปคราวหน้าก็ได้”



             “ไม่ค่ะ!..ฉันจะไปกับคุณในวันพรุ่งนี้ด้วย” หญิงสาวเอ่ยปฏิเสธขึ้นมาทันที ด้วยน้ำเสียงที่ไม่พอใจนัก



             “ไอยรดา..คุณอย่าดื้อนักได้ไหม ถ้าคุณ..” เขายังพูดไม่ทันจบ เสียงใสๆก็แทรกขึ้นมาทันที



             “ฉันจะไปค่ะ..ยังไงฉันก็จะไป..” ดวงตากลมโตสบกับสายตาคมดุอย่างไม่เกรงกลัวเลยสักนิด ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นอ้อนวอนที่ทำเอาเขาแทบปรับตัวไม่ทัน



             “นะคะ..ให้ฉันไปด้วยนะ ฉันไม่เป็นอะไรแล้วจริงๆ ฉันสัญญาค่ะ ว่าจะเชื่อฟังที่คุณบอกทุกอย่างเลย ให้ฉันไปด้วยเถอะนะคะ..”



             ทั้งแววตาและน้ำเสียงที่ออดอ้อนของหล่อน ทำเอาเขาใจอ่อนยวบ ปฏิเสธหล่อนออกไปไม่ได้เลย ก่อนจะพยักหน้ารับ แล้วเอ่ยเสียงเข้มเป็นเชิงขู่หล่อนไว้กราย ๆ..เท่านั้น



             “ก็ได้..ผมให้คุณไปด้วยก็ได้ แต่คุณอย่าลืมสัญญาของคุณนะ ว่าจะเชื่อฟังและทำตามผมทุกอย่าง โดยไม่มีข้อแม้”



             ******************

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 85 ครั้ง

227 ความคิดเห็น

  1. #59 kar1965 (@karfile1965) (จากตอนที่ 75)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2562 / 19:11

    55555555555555 เด็กดื้อตกหลุมพี่วีร์แล้ว

    #59
    0