พรหมลิขิตร้ายกลายรัก

ตอนที่ 72 : ไม่สนใจ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,094
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 72 ครั้ง
    12 ก.พ. 62

             ตอนที่72 :ไม่สนใจ        

      


             เมื่อมิลินหายจากอาการอึ้งกับสิ่งที่ได้ยิน หล่อนก็พยายามปรับสีหน้าให้เป็นปกติ ก่อนจะลุกขึ้นยืนแล้วก้าวออกไปหยุดตรงหน้าของชายหนุ่ม แล้วเอ่ยถามออกไปด้วยน้ำเสียงที่ตัดพ้อ อย่างไม่มีทางยอมรับในสิ่งที่ได้ยินเป็นอันขาด



             “วีย์ล้อลินเล่นใช่มั้ยคะ..ที่คุณทำไปเพียงเพราะประชดลินเท่านั้นใช่มั้ย..”



             “ไม่มีเหตุผลอะไรที่ผมต้องประชดคุณ ในเมื่อทุกอย่างมันจบไปแล้ว”



             “ลินไม่เชื่อ!..คุณยังรักลินอยู่ ใช่มั้ยคะ..ใช่มั้ย” มิลินพุ่งตัวเองเข้ากอดรัดคนตรงหน้าอย่างรวดเร็ว..แขนกลมกลึงเข้ากอดรัดเอวสอบไว้แน่น  โดยที่ชายหนุ่มไม่ทันได้ระวังตัว ทำให้เขาเซถอยไปด้านหลังในทันที ก่อนที่จะพยุงตัวเอาไว้ไม่ให้ล้มลงไป ในขณะที่มือหนาก็พยายามแกะมือของหล่อน ที่กอดเอวเขาออก


..แล้วต้องหยุดชะงักลง เมื่อได้ยินเสียงเคาะประตูดังขึ้น..แล้วเปิดออก พร้อมกับร่างบางกลมกลึง ที่ดูจะตื่นตะลึงอยู่ไม่น้อย เมื่อได้เห็นเขากับมิลินในลักษณะที่ใกล้ชิดกันเช่นนี้…




             ไอยรดาตัวชาวูบกับภาพเบื้องหน้า พร้อมกับหัวใจที่มันเจ็บจี๊ดขึ้นมาในทันที ก่อนจะบอกตัวเองว่า ต้องไม่สน..ไม่ใส่ใจกับสิ่งที่ได้เห็น แล้วเอ่ยขอโทษออกไป ทั้งที่ตนเองก็ไม่ได้ทำอะไรผิดเลยแม้แต่น้อย



             “ขอโทษค่ะ ที่ฉันเอ่อ..เข้ามาขัดจังหวะคุณทั้งสองคน” เสียงที่พยายามเปล่งออกมาไม่ให้มันสั่นนั้น ช่างยากลำบากเหลือเกินในเวลานี้..มือที่ถือถ้วยกาแฟอยู่ก็วางลงบนโต๊ะในทันที โดยไม่แม้แต่จะเหลือบแลไปที่คนทั้งคู่เลยสักนิด แม้จะรู้ดีว่าสายตาคมนั้นจับจ้องมาที่หล่อน ก็ตาม ก่อนจะหมุนตัวกลับออกไปจากที่นี่ให้เร็วที่สุด



             “มิลิน..ปล่อย” ชายหนุ่มตวาดเสียงดังลั่น ทำเอาคนที่กำลังจะเดินออกต้องสะดุ้งขึ้นด้วยความตกใจ และต้องหยุดชะงักลงเมื่อได้ยินเสียงเรียกจากเขา             


                                        

             “เดี๋ยวไอยรดา..อย่าเพิ่งไป”



             “ฉันเอ่อ..ยังไม่ได้เตรียมเอกสารการประชุมเลยค่ะคงต้องขอตัวก่อน..” หล่อนตอบออกไป โดยที่ไม่ได้หันไปพูดกับเขา ก่อนจะก้าวเท้าออกไปจากห้องอย่างรวดเร็ว



             ..ติณวีย์ถอนใจเฮือกใหญ่ กับเรื่องวุ่นวายที่เกิดขึ้น..หลังจากที่จัดการมิลินออกไปได้แล้ว..เขานึกถึงสายตาตัดพ้อของไอยรดาที่มองมา แล้วให้รู้สึกเหมือนกับว่าตนเองทำผิดมหันต์ซะอย่างนั้น..อย่างไรเสียเขาก็ต้องอธิบายให้หล่อนเข้าใจให้ได้ ว่าเขาไม่ใช่ผู้ชายประเภทที่อยู่ใกล้ใครก็ไม่เว้น เหมือนอย่างที่หล่อนคิดเป็นแน่…



             ..การประชุมสิ้นสุดลงเป็นเวลา บ่าย 2 โมงกว่าเข้าไปแล้ว..เขาคาดไม่ผิดจริงๆ ว่าต้องใช้เวลาในการประชุมถึง4ชั่วโมงเต็มในครั้งนี้..



             ชายหนุ่มลอบมองใบหน้าหวานของคนข้างๆ ที่กำลังจัดเก็บแฟ้มเอกสารให้เข้าที่อยู่ ในขณะที่ผู้คนในห้องประชุม ต่างก็ทยอยกันเดินออกไปแล้ว..ด้วยสีหน้าที่ครุ่นคิด



             ..ตลอดระยะเวลาในการประชุม ที่เจ้าหล่อนพยายามหลบหน้า ไม่สบตากับเขาเลยแม้แต่น้อย..เมื่อเขาหันไปหล่อนก็จะทำเหมือนไม่เห็น เสมองไปทางอื่น หรือไม่ก็ก้มหน้าสนใจอยู่กับเอกสาร..อาการเย็นชาที่หล่อนแสดงออกมานั้น มันทำให้เขาหงุดหงิด จนแทบจะระเบิดออกมาอยู่แล้ว..และเมื่อการประชุมเสร็จสิ้นลงไป ก็คงต้องถึงเวลาที่เขาจะทำให้หล่อนเลิกเย็นชาใส่เขาสักที..เพราะเขาจะไม่ทนให้หล่อนหมางเมินใส่เช่นนี้อีกต่อไปแล้ว แม้แต่สักวินาทีเดียวก็ตาม



             เมื่อทั้งเขาและหล่อน ออกจากลิฟท์..และเดินมาจนถึงห้องทำงาน ติณวีย์ก็เลี้ยวไปยังห้องทำงานตนเองทันที.. โดยที่หญิงสาวก็ตรงไปยังโต๊ะทำงานของตนเองเช่นกัน โดยไม่มีการพูดจาอะไรต่อกันทั้งนั้น ตลอดทางตั้งแต่ที่เดินออกมาจากห้องประชุม และในขณะที่หล่อน กำลังจะเก็บแฟ้มเอกสารเข้าที่ ก็ต้องหยุดชะงักลง กับเสียงทุ้มๆของเขาที่ดังอยู่ไม่ไกลนั่น



             “เก็บเอกสารเสร็จเรียบร้อยแล้ว เข้าไปพบผมด้วย..” พูดจบก็เดินเข้าไปในห้องทันที



             “ค่ะ” หล่อนรับคำ พร้อมกับขมวดคิ้วมุ่นอย่างสงสัย..ในขณะที่ยืนมองแผ่นหลังกว้างก้าวเข้าไปในห้อง..จนลับตา      


              

             “ก๊อกๆๆ”



             “เข้ามา”



             เมื่อหล่อนเปิดประตูเข้าไปก็เห็นว่าเขากำลังนั่งเซ็นเอกสารอยู่ จึงเอ่ยถามออกไปทันที เพราะไม่อยากที่จะอยู่ในห้องนี้นานนัก



             “คุณต้องการอะไรคะ”



             ..ไม่ได้รับคำตอบจากร่างสูงใหญ่ตรงหน้า เขายังคงนั่งนิ่งเซ็นเอกสารต่อไปอยู่สักพัก โดยไม่สนใจในสิ่งที่หล่อนพูดออกไปเลยจนเสร็จ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองหล่อน พร้อมกับลุกขึ้นจนเต็มความสูง แล้วเดินเข้าไปใกล้ๆร่างบาง โดยที่สายตาก็ไม่ละไปจากใบหน้าหวานเลยสักนิด ทำให้หล่อนต้องเสมองไปทางอื่นทันที..ด้วยไม่อยากที่จะสบกับนัยน์ตาคมคู่นี้นัก หล่อนกลัวว่าจะใจอ่อนยอมให้เขาทำร้ายจิตใจซ้ำไปซ้ำมา อีกเหมือนเดิม     


                                  

             “หิวมั้ย..เลยเวลาอาหารมามากแล้ว ผมให้คนจัดเตรียมไว้ให้ทางโน้น..ไปทานข้าวกันก่อนเถอะ..” ปลายเสียงนุ่มที่เอ่ยออกมานั้น ทำให้หล่อนหวั่นไหวไปชั่วขณะ ก่อนจะปฏิเสธออกไป..เพราะความเป็นตัวของตัวเองแทบจะหมดไปในทันที กับการเอาใจใส่ดูแลจากเขาที่มีให้..แต่หล่อนไม่มีทางจะหลงกลเขาอีกต่อไปแล้ว...




             ******************



 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 72 ครั้ง

227 ความคิดเห็น

  1. #56 kar1965 (@karfile1965) (จากตอนที่ 72)
    วันที่ 12 กุมภาพันธ์ 2562 / 19:31

    มาดเยอะเน้อๆ

    #56
    0
  2. #55 tom247 (@tom247) (จากตอนที่ 72)
    วันที่ 12 กุมภาพันธ์ 2562 / 14:59
    ถ่านไฟเก่ามาเร็วกว่าที่คิด
    #55
    0