พรหมลิขิตร้ายกลายรัก

ตอนที่ 69 : ไม่ถูกชะตา

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,063
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 71 ครั้ง
    9 ก.พ. 62

             ตอนที่69 :ไม่ถูกชะตา


             ไอยรดาเผลอหลับไปได้เพียง 2 ชั่วโมงเท่านั้น หลังจากที่พยายามข่มตาให้หลับเท่าไหร่ ก็ไม่ยอมหลับ..ภาพที่หล่อนถูกเขารังแกยังคงไม่เลือนหายไปจากใจเสียที ครั้นจะโทษเขาฝ่ายเดียวก็ไม่ได้ เมื่อร่างกายของหล่อนนั้นกลับทรยศ..คล้อยตาม ปล่อยให้เขารังแกซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนพอใจ ไม่คิดต่อต้านเหมือนที่ใจสั่ง..น้ำตาที่ไหลออกมา คงเป็นเพราะโมโหตัวเองซะมากกว่า ที่ปล่อยให้เขารังแกเอาได้ง่ายๆเช่นนี้


             หญิงสาวลุกขึ้นทันที เมื่อนาฬิกาบอกเวลาตีสี่กว่าๆเข้าไปแล้ว หล่อนใช้เวลาจัดแจงธุระส่วนตัวเพียงไม่นาน ก็เดินลงมายังสวนด้านล่างเพื่อรับลมเย็นๆ ที่โชยพัดเข้ามาอย่างไม่หยุดหย่อน นั้นทันที


             หล่อนหลีกเลี่ยงที่จะต้องพบเขาในเวลานี้ เพราะในใจยังคงขุ่นเคืองไม่หายกับการกระทำของเขา ถึงแม้ความโมโหจะลดลงไปเกือบหมดแล้วก็ตาม


             ในขณะที่หล่อนกำลังจะเดินเลี้ยวไปยังสวนหลังบ้าน ก็ต้องชะงักลงเมื่อได้ยินเสียงเรียกมาจากทางประตูรั้วหน้าบ้าน หล่อนจึงเดินตรงไปทันที เมื่อจำได้ว่าเป็นเสียงของใคร


             “อ้าย!..อ้าย!..อ้ายจริงๆด้วย” เสียงร้องเรียกที่ได้ยินทำให้ริมฝีปากบางแย้มยิ้มออกมาอย่างอดไม่ได้ กับสีหน้าที่ดูจะดีใจเกินกว่าเหตุไปมั้ยของเพื่อนรักอีกคน ที่อยู่ใกล้ๆกับบ้านของหล่อน ก่อนจะเอ่ยถามแก่ชายหนุ่มตรงหน้าทันที เมื่อไขกุญแจออก..แล้วเปิดประตูให้ชายหนุ่มก้าวเข้ามา...


             “กลับมาแล้วเหรอจ๊ะ พาป้าวัลไปเที่ยวไหนมาล่ะ"


             “เที่ยวซะที่ไหนล่ะ ไปงานแต่งของหลานแม่ทางเหนือมาน่ะสิ อ้ายมาทั้งทีเลยไม่ได้มาสังสรรค์ด้วยเลย แล้วนี่!..อ้ายจะกลับแล้วเหรอ” สีหน้าคนพูดฉายแววผิดหวัง เมื่อเห็นหล่อนอยู่ในชุดเตรียมพร้อมที่จะกลับแล้ว


             “จ้ะ..เอาไว้คราวหน้าแล้วกันนะ..จะได้ชวนนารีมาด้วยอีกคน”


             “อืม..แล้วต้นจะรอ” ชายหนุ่มตอบรับด้วยความเสียดาย ที่หล่อนต้องกลับซะแล้ว ทั้งที่เพิ่งเจอหน้ากันได้ไม่นาน


             “..ว่าแต่!..ต้นวิ่งออกกำลังกายเช้ามืดขนาดนี้เลยเหรอ ไม่เพลียบ้างรึไงเพิ่งกลับมาเมื่อคืนเองนะ แถมยังดึกอีกด้วย”


             “ก็ไม่ได้ตั้งใจจะวิ่งหรอก เมื่อคืนกลับมาเห็นไฟจากบ้านอ้ายเปิดอยู่ จึงรู้ว่าอ้ายมา.. เห็นอ้ายชอบตื่นแต่เช้าก็เลยลอง วิ่งมาดูเผื่อจะได้เจออ้าย ดีนะที่ต้นวิ่งมาตอนนี้ ถ้ามาตอนเช้าก็ไม่เจออ้ายน่ะสิ..”      

   

             “อืม..อ้ายต้องรีบไปแต่เช้าน่ะ เดี๋ยวไปถึงที่ทำงานสาย.. กลัวรถติดน่ะสิ เลยต้องเผื่อเวลาไว้สักหน่อย”


             ..หลังจากที่ล็อคประตูเรียบร้อยแล้ว..ติณวีย์ที่เดินลงมาจากบ้านก็มองไปยังประตูรั้วหน้าบ้านทันทีด้วยความสงสัยเมื่อเห็นหล่อนยืนคุยกับใครอีกคนอย่างสนิทสนมก่อนจะมองไปยังชายหนุ่มรูปร่างสูงโปร่ง แต่ก็ยังคงเตี้ยกว่าเขาอยู่เล็กน้อย ด้วยความสนใจ


             แสงไฟรถที่กระพริบสาดส่องเข้ามา ขอทางกับเจ้าของบ้าน ทำให้ไอยรดาและเพื่อนของหล่อนต้องหยุดการสนทนาลงทันที ก่อนที่หญิงสาวจะเปิดประตูรั้วให้รถได้เข้ามาจอดหน้าบ้าน  เพื่อที่จะขนของขึ้นรถได้สะดวกยิ่งขึ้น


             ไอยรดามองดูคนของเขาขนของขึ้นรถได้สักพัก ก็หันไปลากับเพื่อนหนุ่มที่ยืนอยู่ข้างๆทันที


             “อ้ายกลับก่อนนะต้น แล้วเดือนหน้าค่อยพบกันจ้ะ” หญิงสาวส่งยิ้มหวานให้กับเพื่อนอีกครั้ง ในขณะที่เอ่ยลา


             “อืม..แต่บางทีอาจไม่ต้องถึงเดือนหน้าก็ได้นะ เพราะอีก 2-3 วัน ต้นมีธุระต้องเข้ากรุงเทพฯน่ะ ถ้ามีเวลาแล้วจะแวะไปเยี่ยม”


             “จริงเหรอ..ได้สิ มาเมื่อไหร่ก็โทรบอกก่อนนะ เดี๋ยวมาไม่เจอแล้วจะเสียเที่ยวเปล่าๆ เผื่อว่าอ้ายจะทำงานอยู่ แต่..เอ๊ะ!..อ้ายยังไม่ได้บอกที่..”


             “ไปกันได้รึยัง ถ้าช้ากว่านี้เดี๋ยวจะเข้าประชุมไม่ทัน” เสียงเข้มเอ่ยแทรกขึ้นมา ทั้งๆที่หล่อนยังพูดไม่ทันจบประโยค และเมื่อหันไปมองก็เห็นว่าเขานั่งรออยู่ในรถที่มาจอดเทียบอยู่ไม่ห่างจากหล่อนและเพื่อนมากนัก พร้อมด้วยสายตาคมดุที่มองมายังหล่อนเหมือนตำหนิกรายๆ ที่ปล่อยให้เขาต้องนั่งรอ


             “เอ่อ..ค่ะ” หล่อนหันไปตอบรับคนวางอำนาจตรงหน้าด้วยความไม่พอใจนัก ก่อนจะหันไปลาเพื่อนอีกครั้งพร้อมกับยกมือโบกลา แล้วเดินไปขึ้นรถในทันที


             “ไปนะ แล้วเจอกันจ้ะ”


             “อืม..ไปเหอะ เดี๋ยวต้นปิดประตูรั้วแล้วล็อคประตูให้เอง” เพื่อนหนุ่มโบกมือลาอีกครั้ง ด้วยสายตาอาวรณ์ เมื่อรถแล่นผ่านรั้วไปอย่างช้าๆ…    

                   

             ติณวีย์มองคนทั้งคู่ร่ำลากันด้วยความขัดใจยิ่งนัก สายตาคมกริบมองนิ่งไปยังชายหนุ่มตรงหน้า ด้วยใบหน้าที่เรียบเฉย แต่ภายในใจมันกลับเดือดพล่าน คุกรุ่น ขึ้นมาจนยากที่จะควบคุม ก่อนที่จะพยายามเป็นอย่างมากเพื่อทำให้มันสงบลงได้ เพราะไม่อยากให้หล่อนต้องโกรธเขาไปมากกว่านี้อีกแล้ว...


             ******************

             

             

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 71 ครั้ง

227 ความคิดเห็น

  1. #54 tom247 (@tom247) (จากตอนที่ 69)
    วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2562 / 15:06
    มีคนหัวร้อนมากๆ
    #54
    0
  2. #53 kar1965 (@karfile1965) (จากตอนที่ 69)
    วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2562 / 14:59

    เค้าหึงๆๆๆๆรู้มั้ย?????

    #53
    0