พรหมลิขิตร้ายกลายรัก

ตอนที่ 68 : ผล..แพ้-ชนะ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,166
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 72 ครั้ง
    8 ก.พ. 62

             ตอนที่68 :                         

            ผลแพ้-ชนะ


             หญิงสาวตกใจเอียงหน้าหนีทันที พร้อมตวัดสายตาผ่านหน้าคนเอาแต่ใจ ที่ยังคงกอดหล่อนแนบแน่น อยู่เช่นนี้อย่างไม่มีทีท่าว่าจะปล่อยเลย


             “ทำไมคุณถึงเอาแต่ใจแบบนี้ห๊ะ!..คุณไม่มีสิทธิ์อะไรมาบังคับฉันนะ..ฉันจะไม่..อื้อ..อื้อ..” เสียงที่เจื้อยแจ้วไม่หยุด..ขาดหายไปทันที มีเพียงเสียงอู้อี้ที่อยู่ในลำคอให้ได้ยินเท่านั้น เมื่อริมฝีปากบางถูกปิดลงด้วยริมฝีปากหนาอย่างรวดเร็ว พร้อมกับปลายลิ้นหนาที่สอดเข้าไปในโพรงปากของหล่อนในทันที ก่อนจะลิ้มรสความหวานปานน้ำผึ้ง ที่เขาไม่มีวันลืมได้เลย ทั้งยามหลับและตื่น นับตั้งแต่ครั้งแรกที่ได้ลิ้มลอง


             ติณวีย์จูบหล่อนอย่างเร่าร้อน และดูดดื่มตามอารมณ์คั่งค้างที่ได้สะสมมาเนิ่นนาน..กับทุกๆครั้งที่ได้อยู่ใกล้กัน ก่อนที่จะแปรเปลี่ยนเป็นอ่อนโยน และเรียกร้อง จนร่างบางที่อยู่ในอ้อมกอดสั่นสะท้านไปทั้งตัว ด้วยอารมณ์พิศวาสที่เขามอบให้


             ร่างกายของหล่อนมันไร้เรี่ยวแรง จนยืนแทบไม่อยู่ ถ้าไม่ได้มือหนาของเขาที่สวมกอดเอาไว้ หล่อนก็คงล้มลงไปกับพื้นแล้วเป็นแน่


             ไอยรดาสูดลมหายใจเข้าปอดเฮือกใหญ่ เมื่อริมฝีปากบางได้ถูกปล่อยเป็นอิสระ..แต่กลับต้องสั่นสะท้านไปทั้งตัว ด้วยสัมผัสจุมพิตแผ่วเบาของเขา ที่ยังคงพรมจูบไปทั่วใบหน้าเนียนอย่างช้าๆ..ก่อนที่จะวกกลับมาจูบซับไปทั่วริมฝีปากบางอย่างทะนุถนอมอีกครั้ง ด้วยความรู้สึกรัก.. จนหมดหัวใจ อย่างที่ไม่เคยมีให้ใครมาก่อนเลยในชีวิต...


             ติณวีย์มองใบหน้าหวาน ที่บัดนี้แดงก่ำไปทั้งใบหน้า จากฝีมือของเขา อย่างหลงใหล..ดวงตากลมโตของหล่อนที่ชอบมองเขาเหมือนกวางน้อยระวังภัยนั้นถูกปิดลง เผยให้เห็นเพียงแผงขนตายาวหนา ที่เจ้าตัวคงไม่รู้หรอกว่า..มันงดงามเพียงใดในเวลานี้


             สายตาคมกวาดมองไปยังริมฝีปากบางที่บวมเจ่อ..อย่างอิ่มเอมหัวใจเหลือเกิน หล่อนช่างหอมหวานอะไรเช่นนี้ จนเขาชักจะควบคุมเอาไว้ไม่ไหวอีกต่อไปแล้ว..แต่สิ่งที่ต้องทำในเวลานี้ก็คือ หยุดอารมณ์ปรารถนานี้ไว้ให้ได้ เพื่อแสดงความจริงใจให้หล่อนได้เห็นว่าเขาไม่มีทางหักหาญน้ำใจต่อผู้หญิงที่เขารักได้อย่างแน่นอน แต่สิ่งที่ทำลงไปเมื่อครู่ก็เพียงเพิ่มความชุ่มชื่นให้กับหัวใจบางเท่านั้น ไม่คิดที่จะเอาเปรียบหล่อนมากไปกว่านี้เลยจริงๆ


             “ลืมตาได้แล้ว..สาวน้อย คุณจะหลับตาอยู่อย่างนี้อีกนานมั้ย..หรือว่าหลับไปแล้วจริงๆ..” เสียงทุ้มเอ่ยขึ้นอย่างอารมณ์ดีพลางใช้ปลายนิ้วเขี่ยแก้มบางใสเล่นไปมา แล้วต้องตกใจเมื่อหยาดน้ำใสๆ ไหลลงมาเป็นทาง บนใบหน้างามที่ยังคงเรียบนิ่ง ก่อนที่หล่อนจะลืมตาขึ้นมา แล้วยกมือบางขึ้นปาดมันออกจากใบหน้าอย่างรวดเร็ว


             “จะปล่อยฉันได้หรือยังคะ!..รังแกฉันจนสมใจคุณแล้วนี่..ทีนี้ก็ปล่อยฉันไปสักที” เสียงที่เอ่ยขึ้นมานั้นเย็นชาจนคนที่ได้ฟังรู้สึกใจคอไม่ดีขึ้นมาทันที


             “ไอยรดา..อย่าร้องไห้.. ผมไม่ได้..”


             “ปล่อยฉัน!..ถ้าคุณยังต้องการให้ฉันอยู่จนครบสัญญาที่ได้ตกลงกันไว้แล้วล่ะก็..กรุณาปล่อยฉันค่ะ” ดวงตากลมโตมองเขานิ่ง อย่างไม่ แสดงความรู้สึกใดๆ มากไปกว่าความเย็นชา ที่เขาสัมผัสได้เป็นครั้งแรกจากหล่อน


             ติณวีย์คลายอ้อมแขนออกอย่างช้าๆ โดยที่สายตาคมยังคงมองนิ่งไปยังใบหน้าหวาน อย่างไม่วางตาได้ แม้ว่าหล่อนจะหันหน้าออกไปอีกทางแล้วก็ตาม


             เมื่อเป็นอิสระจากอ้อมแขนแข็งแกร่งได้แล้ว..ร่างบางก็วิ่งขึ้นไปยังบนบ้าน ก่อนจะตรงเข้าห้องทันที แล้วปิดประตูลงกลอนอย่างรวดเร็ว                                                    

             ..ร่างที่ยืนพิงประตูอยู่ค่อยๆทรุดลงอย่างหมดแรง ก่อนจะปล่อยให้น้ำตาที่มันเอ่อล้นอยู่ ไหลออกมาจนหมด พร้อมกับความรู้สึกที่มันปวดร้าวไปทั้งหัวใจกับการกระทำที่เอาแต่ใจเหลือเกินของผู้ชายคนนี้


             ชายหนุ่มเดินตามหล่อนมาด้วยความรู้สึกผิด ที่ทำให้หล่อนต้องร้องไห้ และเสียน้ำตาเพราะเขาอีกแล้ว ก่อนจะเดินมาหยุดลงหน้าห้องของหล่อน แล้วยกมือขึ้นเพื่อจะเคาะประตู..แต่ก็ต้องหยุดค้างไว้เพียงเท่านั้น แล้วเดินเลยไปยังห้องถัดไป ที่หล่อนได้เตรียมไว้ให้..ด้วยสีหน้าที่ครุ่นคิดไปตลอดทาง


             คืนนั้นทั้งเขาและหล่อนต่างก็นอนไม่หลับด้วยกันทั้งคู่.. ติณวีย์นึกถึงสายตาเย็นชาที่หล่อนมองมา พร้อมกับน้ำตาที่ไหลอาบแก้มของหล่อนแล้ว ก็ทำให้เขาไม่อาจข่มตาให้หลับลงได้อีกเลย จนเกือบรุ่งสาง    

                   

             ******************

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 72 ครั้ง

227 ความคิดเห็น