พรหมลิขิตร้ายกลายรัก

ตอนที่ 67 : ข้อตกลง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,215
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 80 ครั้ง
    7 ก.พ. 62

             ตอนที่67:ข้อตกลง


             หลังจากที่อาหารค่ำมื้อสุดท้ายของวันนี้ได้สิ้นสุดลง..ติณวีย์ก็เอ่ยปากชวนหล่อนลงไปเดินย่อยอาหาร..รับลมที่โชยพัดมาเอื่อยๆอยู่นี้ด้วยกัน พร้อมกับคว้าข้อมือบางเอาไว้ แล้วจูงลงไปจากบ้านในทันที โดยไม่รอคำตอบรับหรือปฏิเสธจากหล่อนเลย แม้แต่น้อย...


             ซึ่งหล่อนเองก็คงต้องเริ่มทำตัวให้คุ้นชินกับความเอาแต่ใจของเขาให้ได้สักที ก่อนจะปล่อยเลยตามเลย ให้เขาได้ลากจูงไปจนกระทั่ง ถึงสวนมะลิริมน้ำ  


             ..ไอยรดาพยายามดึงข้อมือให้หลุดพ้นจากการเกาะกุมของเขา แต่ก็ไม่เป็นผล เมื่อมือหนายังคงเกาะกุมอยู่อย่างไม่ยอมปล่อย โดยที่มืออีกข้างก็สอดเข้าไปในกระเป๋ากางเกง พร้อมกับเท้าที่ยังคงก้าวไปเรื่อยๆ ด้วยท่าทีที่ผ่อนคลาย แม้ใบหน้าคมจะดูเรียบเฉยเช่นเคยก็ตาม แต่อาจเป็นเพราะบรรยากาศที่แสนจะสดชื่นเย็นสบายในเวลานี้ก็เป็นได้ ถึงทำ ให้เขาดูอารมณ์ดีอย่างที่หล่อนเองก็ไม่ค่อยจะได้เห็นนัก      

                                   

             “พรุ่งนี้คุณจะออกจากบ้านกี่โมงคะ” หล่อนเงยหน้าขึ้นถามคนข้างๆถึงเรื่องเวลาเมื่อนึกขึ้นได้..เพื่อว่าหล่อนจะได้เตรียมตัวไว้ให้พร้อม และไม่อยากให้เขาต้องมารอ..   

                                                

             “ประมาณตี 5 กว่าๆก็ได้..คงไม่สายไปเท่าไหร่ ทำไม ..จะตื่นขึ้นมาเตรียมอาหารอีกรึไง..” สายตาคมที่ดูเหมือนจะขบขันของเขาก้มลงมองสบมายังหล่อน ด้วยใบหน้าที่เรียบเฉย ทำให้คนเห็นอดไม่ได้ที่จะตวัดสายตาผ่านหน้าเขาไปด้วยความหมั้นไส้ ‘คงนึกว่าเราเห็นแก่กินอีกแล้วล่ะสิ’


             “เปล่าค่ะ..ถามเพื่อเตรียมตัวให้พร้อมเท่านั้น..” ปลายเสียงตวัดตอบคนตัวโตออกไปอย่างไม่พอใจนัก ก่อนจะเห็นเขาแหงนมองบนท้อง ฟ้า ด้วยความรู้สึกที่ผ่อนคลายมากเป็นพิเศษ


             “จะกลับมาบ้านสวนอีกเมื่อไหร่..หรือว่าสิ้นเดือนหน้า” เสียงทุ้มเอ่ยขึ้น ในขณะที่แหงนมองดูดวงดาวที่กระจายอยู่บนท้องฟ้า อย่างไม่ใส่จะเอาคำตอบ จากร่างบางข้างๆนั้นนัก


             “ค่ะ..ก็คงจะเอ่อ..มาวันสุดท้ายของเดือนนั่นแหล่ะ”


             “จะมาค้างกี่วัน?..แล้วมากับใคร?..”         


             “ยังไม่ทราบเลยค่ะว่านารีจะลางานได้หรือเปล่า..แต่เดือนหน้า ฉันคงต้องขอลางาน 3 วันนะคะ..” ดวงตากลมโตเหลือบขึ้นมองร่างสูงใหญ่ข้างๆ เพื่อรอฟังคำตอบจากเขา ด้วยหัวใจที่เต้นตึกตักขึ้นมาอย่างไม่รู้สาเหตุ เมื่อได้สบเข้ากับสายตาคมดุที่มองมายังหล่อนทันที เมื่อได้ฟังในสิ่งที่หล่อนบอกออกไป


                      

             คิ้วเข้มของเขาขมวดเข้าหากัน ก่อนจะก้มลงมองใบ หน้างาม ด้วยความสงสัย


             “จะไปไหน..ถึงต้องลางานเพิ่ม..” ปลายเสียงของเขาเข้มขึ้น บ่งบอกถึงอารมณ์ที่เริ่มจะไม่ปกติเข้าซะแล้ว


             “ฉันจะลาไปสมัครงานค่ะ เพื่อนฉันบอกว่ามีบริษัทมาเปิดใหม่ 2 บริษัท อยู่ไม่ไกลจากบ้านของฉันเท่าไหร่นัก กำลังตกแต่งภายในอยู่ เขาติดป้ายเปิดรับสมัครพนักงานประมาณสิ้นเดือนหน้านี้ ฉันก็เลยจะลองไปสมัครทิ้งไว้ ถ้าได้ก็คงจะกลับมาอยู่บ้านสวนเลย ก็น่าจะครบกำหนด 3 เดือนพอดี ที่ฉันมาทำงานแทนพี่อร..”


             “แต่เราตกลงกันเฉพาะแค่เรื่องงานเท่านั้นนะ..ไอยรดา เรื่องย้ายออกจากบ้านเราไม่เคยพูดกัน”


             “ก็ฉันเบื่อนี่คะ ที่วันๆมาไม่ได้ทำอะไรที่มีประโยชน์เลย ได้แต่นั่งๆนอนๆอยู่อย่างนี้..ขืนให้ฉันอยู่แบบนี้ไปเรื่อยๆ มีหวังฉันต้องอกแตกตายแน่ๆ..แล้วเมื่อไหร่กันล่ะคะที่จะจับคนร้ายได้ ฉันต้องอยู่บ้านคุณอีกกี่วัน..กี่เดือนหรือกี่ปีกัน.”หล่อนเอ่ยบอกออกไปทันที ที่เขาพูดจบ ถึงความต้องการที่อยู่ในใจมาตลอด ให้เขาได้รับรู้


             “ทำไม!..อยู่บ้านผมมันทำให้คุณอึดอัดมากขนาดนั้นเชียวรึ..ไอยรดา คุณจะรอให้จับคนร้ายได้ก่อนไม่ได้รึไง มันอันตรายมากนะ ถ้าคุณต้องมาอยู่ที่นี่คนเดียว ผมไม่ยอมให้คุณไปเด็ดขาด” สายตาคมดุมองนิ่งไปยังใบหน้างาม อย่างไม่สบอารมณ์นักกับความดื้อรั้นของหล่อน


             “ฉันดูแลตัวเองได้ค่ะ ฉันเอ่อ..ฉันสัญญาว่าจะระวังตัว และรอบ คอบให้มากขึ้นกว่านี้คุณไม่ต้องกังวลไปหรอกนะคะ” หล่อนพยายามหว่านล้อมเขาด้วยเหตุผลให้มากที่สุด เพื่อให้เขาได้เข้าใจในความต้อง การของหล่อนสักที


             “ดูแลตัวเองได้งั้นรึ..สาวน้อย ดูอย่างเมื่อวานที่ผมเข้าไปในบ้านคุณ และเข้าถึงตัวคุณได้ โดยที่คุณกลับไม่รู้ตัวเลยสักนิดอย่างนั้นน่ะนะ..ที่เขาเรียกว่าดูแลตัวเองได้ คุณลองคิดดูซิว่า..ถ้าเมื่อวานไม่ใช่ผม.. ป่านนี้คุณจะเป็นยังไง..ถ้าไม่ถูกฆ่าตาย ก็คงจะได้สามีโดยไม่รู้ตัวไปแล้ว” มือหนาที่เกาะกุมมือบาง อยู่เลื่อนขึ้นไปจับไหล่กลมมนทั้งสองข้าง ให้หันหน้ามาเพื่อคุยกันให้รู้เรื่องแต่ ด้วยอารมณ์ที่มันเดือดพล่านจนแทบระเบิดออกมาอยู่แล้วของเขา เลยทำให้เผลอจับหล่อนแรงไป..ร่างบางจึงเซถลาเข้าหาอกกว้างทันที โดยที่หล่อนไม่ทันระวังตัว


             หญิงสาวพยายามสกัดกลั้นอารมณ์ของตนเองไม่ให้โกรธ กับการกระทำของเขา เพื่อที่จะได้คุยกับเขาดีๆ..ด้วยเหตุผล มากกว่าอารมณ์ อย่างที่เขากำลังเป็นอยู่ตอนนี้


             นัยน์ตากลมโตยังคงสบกับสายตาคมกริบ อย่างไม่หวั่นเกรงใดๆ ก่อนจะเอ่ยออกไปด้วยเสียงที่นุ่มนวล และใจเย็นให้มากที่สุด


             “ค่ะ..ฉันยอมรับว่าฉันไม่ได้ระวังตัว แต่ต่อไปฉันจะไม่ประมาทอีกแล้วค่ะ..ฉันสัญญา..” มือบางยกขึ้นดันอกแกร่งเอาไว้ เมื่อรู้สึกแปลกๆกับสายตาคมกริบที่มองสบมานั้น


             “กรุณาปล่อยฉันด้วยค่ะ ฉันเจ็บ”


             มือหนาที่จับอยู่ค่อยๆคลายออกอย่างช้าๆ ทำให้หล่อนเริ่มวางใจ ว่าเขาคงจะปล่อยหล่อนให้เป็นอิสระ จึงไม่ทันได้ระวังตัวอะไร..มือบางที่ยันอกแกร่งเอาไว้ก็ปล่อยลง ในขณะที่ตนเองกำลังจะขยับออกห่าง แล้วต้องตกใจขึ้นมาทันที เมื่อมือที่กำลังจะปล่อยนั้นกลับเปลี่ยนเป็นสอดเข้ารวบเอวของหล่อนไว้แทนแล้วรั้งเข้าหาอกกว้างของเขาอย่างรวดเร็ว


             “ผมจะปล่อยก็ต่อเมื่อ คุณรับปากว่าจะกลับไปอยู่ที่บ้าน ของเราเหมือนเดิม” ร่างทั้งร่างของเขาและหล่อนแนบชิดจนแทบจะเป็นเนื้อเดียว กันอยู่แล้ว เมื่อเขายิ่งกอดรัดหล่อนให้แน่นขึ้นกว่าเดิม ก่อนจะรับรู้ถึงความนุ่มหยุ่น ที่ก่อให้เกิดความรู้สึกบางอย่างที่กำลังพลุ่งพล่านขึ้นมาจนยากจะควบคุม      

                           

             “นี่คุณ!..อุ๊ย!..ปล่อยฉันนะ ฉันหายใจไม่ออก” มือบางที่ยกดันอกแกร่งไว้ได้ทัน ทุบลงไปไม่หยุด เพื่อให้เขาได้ปล่อยหล่อนออกเป็นอิสระ


             “รับปากก่อนสิ..ไอยรดา”


             “บ้านของคุณคนเดียวต่างหากล่ะคะ..ไม่ใช่บ้านของเรา..”


             “บ้านผมคนเดียวก็ได้ แต่คุณต้องกลับไปอยู่ด้วยกันเหมือนเดิม..ตกลงมั้ย”


             “ฉันจะกลับไปอยู่ให้ครบตามสัญญาที่ให้ไว้เท่านั้นค่ะ” ดวงตากลมโตจ้องนิ่งไปยังสายตาคมดุที่มองมา พร้อมกับเสียงหวานที่เอ่ยออกมาอย่างหนักแน่น อย่างไม่หวั่นเกรงคนตรงหน้าเลยแม้แต่น้อย     

                   

             “งั้นผมก็ไม่ปล่อย จะกอดอยู่แบบนี้แหล่ะ จนกว่าคุณจะรับปาก ดูซิว่า..ใครจะชนะ” ริมฝีปากหนาหยักยิ้ม พร้อมกับสายตาคมที่ยังคงจับจ้องไปยังใบหน้าหวาน ด้วยความพอใจกับการได้กอดหล่อนอยู่เช่นนี้ต่อไป จนกว่าที่ตนเองจะได้รับคำตอบที่ต้องการ


             “นี่คุณ!..จะบ้ารึไง ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้นะคุณจะมาทำ แบบนี้กับฉันไม่ได้นะ”


             “ปล่อยก็ได้ แต่ต้องคุย กันให้รู้เรื่องก่อน”


             “ไม่!..ฉันไม่มีอะไรจะพูดกับคุณแล้ว..ปล่อยนะ” ดวงตากลมโตวาวโรจน์ด้วยความโกรธ กับความเอาแต่ใจของเขาก่อนจะพยายามดิ้นรนให้หลุดพ้นไปจากวงแขนแข็งแกร่งของเขาอยู่เป็นนาน..จนหมดแรง


             “ตอบตกลงว่าจะกลับไปด้วยกันก่อนสิ..ไอยรดา” เขาโน้มใบหน้าเข้าไปจนใกล้กับใบหน้าหวาน จนปลายจมูกโด่งได้รูปของเขา เฉียดเข้ากับปลายจมูกของหล่อน ในขณะที่พูดออกไปให้คนในอ้อมแขนได้ยินชัดๆ          

                          

             ******************


             

             

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 80 ครั้ง

227 ความคิดเห็น

  1. #52 Nootjarin Nakamura (@noot-2016) (จากตอนที่ 67)
    วันที่ 7 กุมภาพันธ์ 2562 / 10:44
    บ้านของเรา เต็มปากเต็มคำเลยเฮีย
    #52
    0
  2. #51 tom247 (@tom247) (จากตอนที่ 67)
    วันที่ 7 กุมภาพันธ์ 2562 / 09:08
    แกจะเกรี้ยวกราดแบบนี้ไม่ได้นะอีติณ แกไม่ได้เป็นไรกะน้อง ต้องทำให้เป็นก่อนถึงเกรี้ยวกราดได้
    #51
    0