พรหมลิขิตร้ายกลายรัก

ตอนที่ 66 : โครงการใหม่

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,161
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 76 ครั้ง
    6 ก.พ. 62

             ตอนที่66 :             

            โครงการใหม่


             เมื่อกลับมาถึงบ้าน หล่อนก็ปลีกตัวเข้าไปในห้อง เพื่อทำธุระส่วนตัวทันที โดยไม่ได้สนใจชายหนุ่มที่ตามมาข้างหลังอีกเลย


             ในช่วงสายแดดเริ่มออก และส่องเข้ามายังตัวบ้าน แต่เพราะบ้านของหล่อน รายล้อมไปด้วยต้นไม้ใหญ่ที่ปกคลุมไปทั่วบริเวณบ้าน จึงทำให้บ้านยังคงร่มเย็น และมีลมโชยพัดอยู่ตลอดเวลา


             ไอยรดาเดินถือกาแฟออกมาจากในครัว พลางมองหาผู้ที่เป็นแขกของบ้าน ก่อนจะเดินเรื่อยมายังระเบียงบ้าน และได้เห็นว่าเขากำลังก้มหน้าก้มตากับแฟ้มเอกสารอยู่ หล่อนจึงเดินเข้าไปหา พร้อมกับยื่นถ้วยกาแฟส่งให้ แล้วเอ่ยเรียกเบาๆ ด้วยกลัวว่าจะไปทำลายสมาธิในการทำงานของเขาได้


             “คุณติณวีย์คะ..กาแฟค่ะ” สายตาคมกริบเหลือบขึ้นมองหล่อน ก่อนจะหลุบตาลงทำงานต่อ พลางเอ่ยบอกกับหล่อนให้วางไว้ก่อน


             “อืม..เอาวางไว้ตรงนั้นแหล่ะ อีกนิดเดียวก็จะเสร็จแล้ว”


             หล่อนวางถ้วยกาแฟลงถัดจากแฟ้มเอกสารไปเล็กน้อย พอให้เขาเอื้อมได้ถึง แล้วหันกลับเดินเข้าครัว เพื่อไปเตรียมทำมื้อกลางวันต่อในทันที


             “เดี๋ยว!..ไอยรดา ผมมีเรื่องจะคุยด้วย..” เสียงทุ้มเอ่ยขึ้นเรียกหล่อน..เมื่อนึกบางอย่างขึ้นมาได้ ทำให้ร่างบางหยุดชะงักลงทันทีก่อนจะหันกลับมามองเขาด้วยความสงสัย พร้อมกับนั่งลงที่เก้าอี้ฝั่งตรงข้าม.. ดวงตากลมโตสบนิ่งไปยังสายตาคมดุที่มองมานั้น อย่างตั้งใจฟังในสิ่งที่เขาจะพูดออกมา


             “มีอะไรคะ?..”


             “คุณชอบทะเลมั้ย”    


             “ก็เอ่อ..ชอบค่ะ แต่ชอบภูเขากับต้นไม้ และก็ดอกไม้มากกว่า คุณถามทำไมคะ..” คิ้วเรียวยาวขมวดเข้าหากันด้วยความไม่เข้าใจกับคำถามของเขา


             “ผมซื้อเกาะเอาไว้เกาะหนึ่ง มันเป็นเกาะส่วนตัวของเพื่อนผม แต่มันจะย้ายไปอยู่อเมริกาเป็นการถาวรแล้ว ก็เลยบอกขายผม..เกาะที่ว่านี้ยังมีความเป็นธรรมชาติอยู่มากทีเดียว ทำเลก็เหมาะที่จะสร้างโรงแรมเป็นอย่างมาก ซึ่งผมคิดว่าจะสร้างในลักษณะที่แตกต่างออกไป จากสาขาอื่นๆที่ผมมีอยู่”


             “แตกต่างออกไปยังงั้นรึคะ แล้วจะเป็นในแนวไหนล่ะคะ..” หล่อนเอ่ยถามพลางขบคิดไปด้วยกับแนวคิดของการสร้างโรงแรมบนเกาะส่วนตัวของเขาในครั้งนี้


             “เมื่อผมได้มาเห็นบ้านสวนคุณในวันนี้ เลยคิดออกขึ้นมาทันทีว่าควรจะสร้างให้ออกมาในรูปแบบไหน..ยิ่งเมื่อได้สัมผัสกับบรรยากาศ บ้านสวนของคุณด้วยแล้ว ผมจึงตกลงใจได้เลยว่าจะสร้างให้อยู่ในแนวที่เป็นธรรมชาติมากที่สุด..โดยจะมีต้นไม้ขึ้นอยู่ล้อมรอบบวกกับลมทะเลเย็นๆ ที่โชยพัดผ่านเข้ามา พร้อมกับกลิ่นหอมของดอกไม้ในสวนสาธารณะ ที่ผมจะสร้างขึ้นให้อยู่ไม่ห่างจากโรงแรมนัก เพื่อให้กลิ่นของดอกไม้นานาพันธุ์เหล่านี้ได้โชยพัดเข้ามา..ให้ความสดชื่น ผ่อนคลายแก่แขกผู้มาพักในโรงแรมทุกๆคน”


             “จริงหรือคะ!..คุณคิดจะสร้างโรงแรมที่โอบล้อมไปด้วยธรรมชาติแบบนนั้นจริงๆรึคะ..” เสียงหวานเอ่ยถามขึ้นด้วยความตื่นเต้น พร้อมกับริมฝีปากบางที่ยิ้มออกมาอย่างสดใส


             “อืม..ผมจะเอาเข้าที่ประชุมในวันพรุ่งนี้ แล้วมะรืนคุณก็ต้องเตรียมตัวไว้ด้วย..เราจะไปดูสถานที่จริงกันเลย”


             “ค่ะ..แล้วเอ่อ..คุณจะไปค้างคืนด้วยรึเปล่าคะ ฉันจะได้เตรียมตัวได้ถูก” ดวงตากลมโตมองนิ่งไปยังชายหนุ่ม อย่างรอคำตอบ


             “คงไม่ต้องค้าง..ดูสถานที่โดยรอบเสร็จแล้ว ก็จะกลับเลย..คงประมาณเย็นๆ ก็กลับบ้านได้” สายตาคมจับจ้องไปยังหล่อนอย่างไม่วางตา กับอาการตื่นเต้นดีใจของคนตรงหน้าในขณะที่เขาเอ่ยบอกออกไป ทำเอาหญิงสาวเริ่มทำตัวไม่ถูกขึ้นมาเฉยๆ กับสายตาคมกริบคู่นั้น จึงรีบรับคำกับเขาอย่างรวดเร็ว ก่อนจะเอ่ยขอตัวจากเขาในทันที


             “ค่ะ..คุณเอ่อ..มีอะไรอีกหรือเปล่าคะ ถ้าไม่มี..ฉันขอตัวก่อนนะคะ..” หล่อนว่าพลางลุกขึ้นยืน แล้วเดินกลับเข้าไปในครัวอีกครั้งทันที เพื่อจะทำอาหารกลางวันให้เขาได้ทาน โดยมีสายตาคมมองตามร่างบางไปอย่างไม่ค่อยสบอารมณ์นัก ก่อนจะเอ่ยถามตามหลังไปให้ได้ยิน   

                       

             “จะเข้าครัวอีกแล้วรึ..ไอยรดา คุณมาพักผ่อนหรือมาทำอาหารกันแน่..เห็นขลุกอยู่แต่ในครัวตลอด..”          

                                   

             ทำให้คนได้ยินอดไม่ได้ จึงหยุดเดิน แล้วหันกลับมาบอกกับเขาให้หายข้องใจทันที ‘คนอะไร!..ชอบว่าหล่อนอยู่เรื่อยเลย’                     


             “ก็ฉันจะไปทำอาหารมื้อกลางวันให้คุณได้ทานไงคะเดี๋ยวคุณ..ซึ่งเป็นแขกจะหิว!.. เอาได้ เพราะข้าวต้มที่ทานไปเมื่อเช้า ก็คงจะอยู่ท้องไม่ได้นานนัก และฉัน..ที่เป็นเจ้าของบ้านก็ต้องทำหน้าที่ของเจ้าของบ้านให้ดีที่สุด..จริงมั้ยคะ” ไอยรดาพูดจบก็หันกลับเข้าครัวในทันที ไม่สนใจว่าเขาจะคิดยังไงกับสิ่งที่หล่อนพูดออกไป โดยไม่รู้เลยว่าสายตาคมดุตอนนี้เปลี่ยนเป็นไหวระริกขึ้นมาทันที จากคำพูดยอกย้อนของหล่อน ที่เขาไม่ได้นึกโกรธเลยแม้แต่น้อย กลับรู้สึกชุ่มฉ่ำหัวใจซะมาก กว่า ในขณะที่มองร่างบางเดินไปจนกระทั่งถึงครัว อย่างที่ไม่อาจจะละสายตาไปได้เลย...    

                              

             ******************          

 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 76 ครั้ง

227 ความคิดเห็น

  1. #50 tom247 (@tom247) (จากตอนที่ 66)
    วันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2562 / 11:23
    น่ารักจังปรึกษาว่าที่ภรรยาด้วย
    #50
    0