พรหมลิขิตร้ายกลายรัก

ตอนที่ 62 : คนที่คู่ควร

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,453
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 94 ครั้ง
    2 ก.พ. 62

             ตอนที่62:                                 

คนที่คู่ควร



             “มีอะไร..แล้วมองผมทำ ไม?..”


             “ป่ะ..เปล่าค่ะ” หญิงสาวเอ่ยตอบอย่างละล่ำละลัก ก่อนจะคว้าชามที่เขาล้างคว่ำเอาไว้ มาเช็ดให้แห้งอีกที โดยมีสายตาคมกริบที่จ้องมองมายังหล่อนอย่างไม่วางตา หลังจากที่ล้างจานจนเสร็จแล้ว


             “คุณไม่อยากรู้เรื่องเมื่อคืนแล้วรึไงฮึ..ไอยรดา..” สายตาคมดุแปรเปลี่ยนเป็นไหวระริก.. เมื่อได้เห็นแก้มขาวเนียนแดงระเรื่อขึ้นมาในทันที


             “ไม่ค่ะ..ไม่อยากรู้ ผู้หญิงธรรมดาอย่างฉัน คงไม่เข้าข่ายที่จะอยู่ในความสนใจหรือสเปคของคุณแน่นอน..” เสียงหวานตอบออกมาแผ่วเบา ก่อนจะหลบสายตาคม ที่มองมาแปลกๆ เหมือนต้องการจะบอกอะไรบางอย่าง แต่ก็ไม่พูดออกมา ได้แต่ยืนมองเฉย มุมปากหยักยิ้มเล็กน้อย ก่อนที่จะเดินเข้าไปหาหล่อนช้าๆ ทำให้ร่างบางต้องก้าวถอยหลังไปโดยอัตโนมัติ


             ติณวีย์ก้าวตามหล่อนไปเรื่อยๆ จนหลังของหล่อนติดกับข้างฝา ขยับไปไหนไม่ได้อีกแล้ว ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นอย่างตื่นตระหนก เมื่อฝ่ามือหนา วางทาบลงไปกับผนัง..ขนาบข้างตัวของหญิงสาวเอาไว้ทั้งสองข้าง ทำให้ร่างบางคล้ายถูกกักขังไว้ในอ้อมแขนเขาไปโดยปริยาย จะขยับไปทางไหนก็ไปไม่ได้..ก่อนที่เขาจะโน้มตัวลงมาหาอย่างรวดเร็ว


             จมูกโด่งได้รูปของเขาแทบชนเข้ากับจมูกโด่งรั้นของหล่อน ถ้าหญิงสาวไม่เอียงหลบไปซะก่อน จึงทำให้เฉียดเข้ากับแก้มบางใสนั้นแทนอย่างหวุดหวิด..หัวใจของหล่อนแทบจะหยุดเต้น กับการกระทำของเขา ก่อนจะได้ยินเสียงทุ้มที่เอ่ยออกมาอย่างคนอารมณ์ดีเหลือเกิน ที่ได้แกล้งหล่อน


             “งั้นรึ?..อืม..ไหนลองบอกหน่อยซิว่า ผู้หญิงในสเปคของผมต้องเป็นแบบไหน..แล้วผู้หญิงแบบไหนกันที่คู่ควรกับผม มากกว่าผู้หญิงธรรมดาๆในแบบที่คุณเป็น” เสียงทุ้มเอ่ยถาม พลางใช้มือหนาข้างหนึ่งจับปลายคางมนของหล่อนให้หันหน้ามา..โดยที่หล่อนไม่อาจต้านทานแรงของเขาได้เลย


             แค่เพียงปลายนิ้วสัมผัสของเขาก็ทำให้ร่างกายของหล่อนไร้เรี่ยวแรงต่อต้านใดๆแล้ว ทั้งๆที่ใจหล่อนอยากจะหันหนีไปให้พ้นจากสายตาคมดุที่มองสบมาอย่างแปลกๆนั่นก็ตาม


             “ก็คงจะเอ่อ..ต้องสวย.. ดูดีมีเสน่ห์ ตามมาด้วยชาติตระกูลที่ดี..พร้อมด้วยฐานะทางสังคมที่เท่าเทียมกันกับคุณอย่างงั้นล่ะมั้ง”


             “อ้อ!..แบบนั้นสินะ ผู้หญิงสมบูรณ์แบบที่คู่ควรกับผม” ร่างหนาโน้มตัวลงไปพร้อมกับใบหน้าคมที่ขยับเข้าใกล้อีกนิด ทำเอาจมูกของเขาและหล่อนแทบจะสัมผัสกันอยู่แล้วกับความใกล้ชิดที่ห่างกันเพียงแค่ฝ่ามือกั้นเท่านั้น..ทำเอาใบหน้าหวาน แดงระเรื่อไปทั่วทั้งใบหน้าขึ้นมาทันที


             “ฟังให้ดีนะสาวน้อย..ผู้หญิงในแบบของผม แค่มีความเป็นตัวของตัวเอง..และมีความเป็นธรรมชาติในแบบที่เธอเป็น.. เท่านี้ก็พอแล้ว ไม่จำเป็นต้องมีอะไรอย่างอื่นตามมาอย่างที่คุณเข้าใจหรอก เพราะไอ้ที่คุณว่ามาน่ะ ผมมีพร้อมหมดแล้ว..จำเอาไว้และเข้าใจซะใหม่ให้ถูกต้อง..” สายตาคมที่มองสบมายังหล่อนนั้นเหมือนสื่อความหมายบางอย่าง..ที่ตัวหล่อนเองก็ไม่รู้ว่าคืออะไร ซึ่งมันก็คงไม่เกี่ยวกับหล่อน แต่ไอ้สายตาที่เขามองมานี่สิ..กลับทำให้หล่อนรู้สึกแปลกๆชอบกล


             “ก็เรื่องของคุณสิคะ มาบอกฉันทำไม ฉันไม่ได้อยากรู้สักหน่อย”


             “คุณต้องรับรู้สิ..เพราะ คุณเป็นคู่หมั้นของผม..”


             “คู่หมั้นกำมะลอค่ะ..ฉันเป็นแค่คู่หมั้นกำมะลอเท่านั้น”  ดวงตากลมโตสบเข้ากับสายตา คมดุของเขาอย่างไม่หวั่นเกรงเลยสักนิด ในขณะที่เอ่ยบอกออกไป


             “ก็ไม่แน่ คุณอาจจะอยากเปลี่ยนใจ เป็นคู่หมั้นจริงๆของผมขึ้นมาสักวัน..”


             “ไม่มีวันนั้นแน่นอนค่ะ.. ฉันจะช่วยคุณจนกว่าที่พี่อรจะกลับมาเท่านั้น..และเมื่อถึงเวลานั้นฉันก็จะไปทันที คุณสบายใจได้ค่ะ ไม่ต้องกลัวว่าฉันจะยึดตำแหน่งนี้เอาไว้หรอก” เสียงที่เอ่ยบอกออกไปหนักแน่นเสียจน คนที่ได้ฟังถึงกับตาลุกวาบ ก่อนจะเอ่ยเสียงเข้มขึ้นมาทันที

                   

             “ทำไม!..เป็นคู่หมั้นผมมันลำบากใจมากนักรึไง” เสียงที่เอ่ยถามออกมาชักเข้มขึ้น จนคนที่ฟังอยู่รู้สึกกลัวขึ้นมา กับน้ำเสียงห้วนดุ ที่เริ่มจะดังขึ้นเมื่อไม่ได้ดังใจ ‘คงจะไม่พอใจอะไรขึ้นมาอีกแล้วเป็นแน่’ หล่อนเองก็ไม่เข้าใจกับอารมณ์ขึ้นๆลงๆของเขาเหมือนกัน ‘คนอะไรก็ไม่รู้เดี๋ยวดี เดี๋ยวร้าย ใครเขาจะไปเอาใจถูกได้ล่ะ’


             ไอยรดาต้องยกมือขึ้นทาบลงบนอกแกร่งเอาไว้ด้วยความตกใจ ก่อนจะดันร่างหนาที่เบียดแนบชิดเข้ามา จนแทบจะเป็นร่างเดียวกันกับหล่อนอยู่แล้วให้ออกห่างจากหล่อนเท่าที่จะทำ ได้..ถึงจะไม่เป็นผลเลยก็ตามที..


             แล้วไหนจะริมฝีปากหนาของเขาที่แทบจะชิดกับริมฝีปากของหล่อนนี่อีก..ที่ทำเอาหล่อนหัวใจจะวายตายแทบทุกครั้งกับการใกล้ชิดกันเช่นนี้


             “นี่คุณถอยออกไปนะ จะเบียดเข้ามาทำไมคะ..ฉะ..ฉันอุ๊ย!..” มือบางดันอกแกร่งของเขาไว้จนสุดแรงใน ขณะที่พูดออกไปอย่างระมัดระวังแล้วเชียว แต่ก็ต้องสัมผัสกับริมฝีปากของเขาที่อยู่ไม่ห่างนี้เข้าจนได้


             ..ทำเอาชายหนุ่มเกร็งตัวขึ้นทันทีกับสัมผัสนุ่มนิ่มเพียงแผ่วเบานั้น..อารมณ์ที่มันคุกรุ่น ของเขากลับมลายหายไปทันที เหลือเพียงอารมณ์หวาบหวามที่เกิดในหัวใจเข้ามาแทนที่ พร้อมไปกับการหักห้ามใจไม่ให้รังแกคนตรงหน้าเอาได้ ตามที่หัวใจตนเองต้องการ...


             ******************

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 94 ครั้ง

227 ความคิดเห็น