พรหมลิขิตร้ายกลายรัก

ตอนที่ 56 : เหตุผลและข้ออ้าง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,783
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 88 ครั้ง
    27 ม.ค. 62

             ตอนที่56 :                

            เหตุผลและข้ออ้าง


             “คุณไม่ต้องมาเปลี่ยนเรื่องเลยนะคะ และช่วยกรุณาเล่ามาให้หมดด้วยค่ะ ว่าทำไมอยู่ๆ ฉันถึงไปเป็นคู่หมั้นของคุณได้..โดยที่ตัวเองกลับไม่รู้เรื่องอะไรด้วยเลยสักนิด” ไอยรดาไม่สนใจกับคำถามนอกเรื่องที่ได้ยิน ก่อนจะเอ่ยถึงเรื่องที่ค้างคาใจของหล่อน..จากเขาในทันที


             “ผมมีความจำเป็นที่ต้องอ้างคุณเป็นคู่หมั้น..คุณเหมาะสมที่สุดแล้วในเวลานั้น” สายตาคมกริบมองนิ่งไปยังดวงตากลมโต ที่ตอนนี้ยิ่งโตขึ้นซะจนแทบจะเท่าไข่ห่านไปแล้ว ก็ว่าได้


             “เวลาไหนคะ!..เมื่อไหร่..แล้วทำไมต้องเป็นฉัน สาวๆของคุณก็มีออกจะเยอะแยะและก็คงจะเต็มใจกันทั้งนั้น..คุณไม่เลือกมาสักคนล่ะ ทำไมถึงต้องเป็นฉันด้วยคะ” ดวงตากลมโตวาววับอย่างเอาเรื่อง กับความเอาแต่ใจของคนตรงหน้า ที่ทำอะไรตามใจตนเองจนติดเป็นนิสัยไปแล้วจริงๆ...


             “ก็ประมาณสัก 3-4 ชั่วโมงที่ผ่านมานี่ล่ะ” สายตาคมกริบแปรเปลี่ยนเป็นไหวระริก เมื่อเห็นหล่อนกระพริบตาถี่ๆด้วยความงุนงง ก่อนจะมองจ้องเขาด้วยสายตาวาววับอีกครั้ง ทำเอาริมฝีปากหนาเผลอหยักยิ้มออกมาอย่างกลั้นไว้ไม่อยู่


             “ผมบอกกับมิรินไปว่าคุณเป็นคู่หมั้นผม..ก็คนที่มาหาผมเมื่อเย็นนั่นแหล่ะ..”


             “แล้วคุณไปบอกว่าฉัน เป็นคู่หมั้นของคุณทำไมคะ.. ก็คุณกับเขา..เอ่อ..มีอะไรลึกซึ้งกันไม่ใช่รึไง..แล้วคุณเอาฉันไปเกี่ยวด้วยทำไมกัน..”


             “ผมไม่เคยมีอะไรลึกซึ้งกับมิริน ที่คุณเห็น..มันเป็น เพียงแค่การทักทายเท่านั้น..อีกอย่างผมก็ไม่คิดว่ามิรินจะกล้าทำแบบนี้อีก ก็เลยไม่ทันระวังตัว.. มันก็เลยเป็นอย่างที่คุณเห็น”


             “คุณนี่ก็แก้ตัวได้น้ำขุ่นๆเลยนะ ถ้าไม่มีอะไรกันแล้ว.. จะเอ่อ..กอดจูบกันเฉยๆ อย่างนั้นรึคะ..ฉันไม่เชื่อคุณหรอก..”


             “เอาเป็นว่าผมขอสงบสึกก่อนได้มั้ย..ตั้งแต่บ่ายยังไม่มีอะไรตกถึงท้องเลย..หาอะไรให้ทานหน่อยสิ..ผมหิวจนจะทานคุณได้ทั้งตัวอยู่แล้ว..” สายตาคม ที่มองมาอย่างอ้อนวอนนั้นทำเอาหล่อนถึงกับพูดไม่ออกไปเลย


             “แต่ว่า..”


             “อิ่มแล้ว..ค่อยเปิดสึกกันใหม่ก็ได้นี่..” เสียงทุ้มเอ่ยขัดขึ้นมาทันที ทำเอาหล่อนต้องตอบตกลงไปอย่างไม่เต็มใจนัก


             “ค่ะ..ก็ได้..” หญิงสาวรับคำ ก่อนจะเหลือบมองไปยังมือหนาที่ยังคงกอดหล่อนอยู่ อย่างไม่ยอมปล่อยสักที


             “จะปล่อยฉันได้รึยังคะ” หล่อนเอ่ยเสียงเข้มขึ้นถามเขา ทำเอาชายหนุ่มต้องคลายอ้อมแขนออกจากหล่อนทันที


             ไอยรดาตวัดสายตาผ่านหน้าเขาด้วยความไม่พอใจ ก่อนจะเดินไปยังห้องครัวที่เชื่อมต่อจากระเบียงกว้าง ซึ่งอยู่ไม่ไกลกันนั้นทันที


             “เดี๋ยว!..ไอยรดา ไฟที่คุณขึ้นไปเปลี่ยนน่ะ ตกลงใช้ได้รึยัง คุณยังไม่ได้ลองเปิดดูเลยนี่”


             หญิงสาวหันกลับมาฟังที่เขาพูด..ก่อนเดินไปเปิดไฟที่ข้างประตู แสงสว่างจากหลอดไฟ ทำเอาชายหนุ่มแทบลืมหาย ใจไปเลยทีเดียว เมื่อได้เห็นชัดๆ กับเสื้อผ้าที่หล่อนสวมใส่อยู่ในเวลานี้


             สายตาคมจับจ้องไปยังร่างบางตรงหน้าอย่างไม่วางตา.. กับเสื้อยืดสีครีมตัวโคร่ง ที่คลุมลงมายันสะโพก บดบังกางเกงขาสั้นที่อยู่เหนือเข่าด้านใน..อวดให้เห็นช่วงขาเรียวยาว ที่ขาวเนียน ซึ่งเมื่อมองดูรวมๆแล้วเหมือนกับว่าหล่อนสวมเสื้ออยู่เพียงตัวเดียวเท่านั้น


             “คุณ!..มีอะไรคะ?..” หญิงสาวถามออกไปด้วยเสียงอันดัง เมื่อเห็นสายตาคมกริบที่ยังคงจับจ้องมาทางหล่อนนิ่ง..และนาน อย่างไม่วางตา


             “วันนี้คุณแต่งตัวได้น่ารักดี..” เสียงทุ้มที่เอ่ยออกมาอย่างเรียบๆ ต่างจากสายตาคมของเขาที่พราวระยับ พร้อมด้วยรอยหยักยิ้มมุมปาก ทำเอาหล่อน ทำตัวไม่ถูกไปเลยกับคำชมของเขา ที่หล่อนไม่คาดคิดเลยว่าจะได้ยิน ก่อนจะเอ่ยเปลี่ยนเรื่องในทันทีเพื่อไม่ให้เขาได้เห็นอาการเก้อเขินของหล่อนที่มีอยู่ในขณะนี้


             “คุณหิวข้าวไม่ใช่รึคะ รึว่าไม่หิวแล้ว..งั้นก็เชิญกลับไปได้แล้วค่ะ ฉันจะได้พักผ่อน”


             “โอเค!..ผมจะรอตรงโต๊ะนั่นแล้วกัน..” เสียงทุ้มเอ่ยบอกแก่หญิงสาวทันที ก่อนจะก้าวไปนั่งลงบนเก้าอี้ตรงโต๊ะอาหารที่อยู่ใกล้ๆกับห้องครัว..โดยที่หล่อนก็ก้าวตามไปด้วยหัวใจที่ยังคงเต้นตึกตักอยู่ไม่หายกับคำพูดของเขา..ก่อนจะแยกไปอีกทาง..เพื่อตรงเข้าครัวไปในทันที


             ******************

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 88 ครั้ง

227 ความคิดเห็น

  1. #72 อิจิโกะ (จากตอนที่ 56)
    วันที่ 5 มีนาคม 2562 / 11:13

    สงบศึก แต่ สึกพระ นะคะ

    #72
    0