พรหมลิขิตร้ายกลายรัก

ตอนที่ 54 : มีแต่คู่หมั้น

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,832
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 101 ครั้ง
    25 ม.ค. 62

             ตอนที่54 :มีแต่คู่หมั้น


             “ว๊าย!!..คุณ..โอ๊ะ!!..”


             “ระวัง!!..” เสียงเข้มเอ่ยขึ้นบอกแต่..


             “บึก!!”


             “โอ๊ย..” หญิงสาวหลับตาลงในทันทีเมื่อคิดว่าหน้าของตนเองคงจะกระแทกพื้นด้านล่างแล้วเป็นแน่ ก่อนจะร้องขึ้นด้วยความตกใจเมื่อร่างของหล่อนร่วงลงไปทาบทับเข้ากับอะไรบางอย่าง ที่ทำให้รู้สึกแค่เพียงจุกเท่านั้น แต่ไม่ได้เจ็บตรงส่วนไหนอีกเลย ก่อนจะลืมตาขึ้นมองอย่างรวดเร็ว..และภาพที่ได้เห็นก็ทำเอาดวงตากลมโตเบิกค้างขึ้นในทันที


             “คุณ!..”


             “ใช่!..ผมเอง เจอกันก็ได้เรื่องเลยนะ” เสียงทุ้มที่เอ่ยขึ้นต่อว่าอย่างไม่จริงจังนักในขณะที่มือหนายังคงกอดกระชับร่างบางไว้แน่น แม้จะยังรู้สึกจุกอยู่บ้าง เมื่อถูกล้มทับลงมาอย่างแรง แต่กลับรู้สึกวูบวาบไปทั่วทั้งตัวมากกว่า กับร่างนุ่มนิ่มในอ้อมแขนที่ยังคงตื่นตระหนกอยู่ จึงไม่ได้ระวังตัวอะไร กลับเผลอกอดร่างหนาของเขาเอาไว้แน่น ตามสัญชาติญาน ในขณะที่ล้มลงไปด้วยกัน


             สัมผัสหอมหวานที่ได้รับ ยังคงไม่จางหาย..จากเหตุบังเอิญ ที่เพิ่งผ่านไปไม่กี่นาทีมานี้ เมื่อปลายจมูกโด่งรั้นของหล่อนปะทะลงบนอกกว้างของเขา ทำให้หน้าผากเนียนนั้นแนบสนิทลงบนจมูกโด่งได้รูปของเขาอย่างพอเหมาะพอดี..เขาจำต้องผงกศรีษะลงไปในขณะที่ล้มลง ด้วยกลัวว่าศรีษะของตัวเองจะกระแทกเข้ากับพื้นด้านล่าง ที่ทำเอาทั้งเขาและหล่อนต้องหยุดชะงักไปในทันทีกับสัมผัสที่เกิดขึ้น


             หล่อนรู้สึกว่าใบหน้าของตัวเองมันร้อนวูบวาบไปทั่วทั้งใบหน้า และคงจะแดงเถือกไปทั้งหน้าแล้วเป็นแน่..ไหนจะเนื้อตัวของหล่อนอีกที่มันร้อนผะผ่าวไปทั่วทั้งตัวเช่นกันในเวลานี้..ไม่ต่างจากเขาที่รู้สึกว่าหัวใจมันพองคับอก จนแทบจะระเบิดออกมาอยู่แล้ว กับร่างนุ่มนิ่มที่อยู่บนตัวเขาในตอนนี้ ทำเอาอารมณ์บางอย่าง ชักเริ่มที่จะคืบคลานออกมา จนเขาเริ่มจะควบคุมเอาไว้ไม่อยู่ซะแล้ว


             เขาควรจะรีบปล่อยหล่อนไปซะก่อน ที่จะห้ามใจตัวเองเอาไว้ไม่อยู่ แต่ร่างกายเขากับทรยศ ยังคงกอดหล่อนเอาไว้แนบแน่น อย่างไม่คิดที่จะปล่อยดังที่ใจได้สั่งสักที


             ในขณะที่ใจของเขากำลังต่อสู้กับร่างกายของตัวเองอยู่นั้น ร่างนุ่มนิ่มในอ้อมแขนก็ขยับขึ้นอย่างแรง พร้อมกับเอ่ยเสียงหวานขึ้น..ดึงสติเขาให้กลับคืนมาในทันที


             “นี่คุณ!..ปล่อยฉันสิคะ คุณรัดฉันแน่นขนาดนี้..ฉันหายใจไม่ออกนะ” หล่อนเงยหน้าขึ้นสบตากับเขาด้วยสายตาที่วาววับ พร้อมกับใบหน้าที่แดงระเรื่อไปทั่วทั้งใบหน้า อย่างไม่พอใจที่ถูกเขาแกล้งเอาแบบนี้


             “ปล่อยก็ได้..แต่ต้องขอบคุณผมก่อน ผมช่วยคุณไว้นะ ไม่งั้นคุณได้หน้าคว่ำไปบนพื้นกระดานแข็งๆนี้แน่”เขาคลายอ้อมแขนออกเล็กน้อย แต่ยังไม่ยอมปล่อยหล่อนให้เป็นอิสระในทันที เพราะยังไม่ได้รับคำขอบ คุณจากคนในอ้อมกอดนี้เลย


             “ทำไมฉันจะต้องขอบคุณ..คุณด้วยล่ะ ก็คุณเป็นต้นเหตุให้ฉันตกใจและล้มลงไปแบบนี้..คุณต่างหากล่ะที่ต้องขอโทษฉัน..ถึงจะถูก” หญิงสาวเอ่ยว่าเขาในทันทีและไม่มีทางที่จะขอบคุณเขาเด็ดขาด


             “อ้อ!..ยังงั้นรึ ก็ได้..สาวน้อย..ถือว่าเราหายกัน แต่คุณก็ยังมีความ ผิดอยู่ดี..” ริมฝีปากหนาหยักยิ้มน้อยๆ อย่างอดไม่ได้กับการอ้างเหตุผลของคนตรงหน้า


             “ฉัน?..ฉันมีความผิดอะไรคะ..คุณอย่ามาปรักปรำกันนะ..”


             “ก็ที่คุณหนีผมมาคนเดียวยังไงล่ะ ทั้งที่ตกลงกันไว้ว่าจะไปด้วยกัน..ใช่มั้ย”


             “ก็ฉันเห็นคุณมีแขกคนสำคัญ และคงไม่ว่างที่จะไปด้วยกันแล้วนี่คะ..ฉันก็เลย..”


             “หนีมาคนเดียว..งั้นสิ” เขาต่อให้ เมื่อเห็นว่าหล่อนทำท่านึกอยู่นาน


             “ฉันไม่ได้หนี..ทำไมฉันต้องหนีคะ แค่คิดว่าคุณอาจจะมีธุระต่อกับแฟนของคุณ ฉันก็เลยเอ่อ..กลับก่อน”


             “ผมยังไม่มีแฟน..เข้าใจซะใหม่..ไอยรดา” เสียงที่เอ่ยบอกกับคนตรงหน้าเข้มขึ้นในทันที พร้อมด้วยสายตาที่ดุดัน


             “มาบอกฉันทำไมคะ..ไปบอกแฟนคุณโน่น”ดวงตากลมโต จ้องกลับไปอย่างไม่คิดจะเกรงกลัวเขาเช่นกัน


             “ก็บอกแล้วว่ายังไม่มีแฟน ถ้าจะมีก็คงจะมีแต่คู่หมั้นเท่านั้น” สายตาคมกริบจ้องนิ่งไปยังใบหน้าหวาน อย่างมีความหมาย โดยไม่รู้เลยว่าคำพูดของตัวเองนั้น ทำให้คนที่ได้ฟังถึงกับอึ้งไปทันทีที่ได้ยิน พร้อมกับหัว ใจที่มันเจ็บแปล๊บขึ้นมา อย่างที่ไม่อาจจะปฏิเสธได้เลย…


             ******************

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 101 ครั้ง

227 ความคิดเห็น