พรหมลิขิตร้ายกลายรัก

ตอนที่ 48 : แค่คนเดียว

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,875
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 91 ครั้ง
    19 ม.ค. 62

             ตอนที่48              

            แค่คนเดียว


             ติณวีย์เดินมาจนจะถึงหน้าลิฟท์ ก็ต้องชะงักลง เมื่อเห็นจีน่าที่กำลังเดินตรงมาหาเขา พร้อมกับส่งยิ้มหวาน มีเสน่ห์ ที่ทำให้หัวใจของหนุ่มๆต้องละลายเลยทีเดียว ถ้าได้เห็น ผิดกับเขาที่กลับมองดูด้วยใบหน้าที่เรียบเฉย พร้อมกับสายตาคมกริบ ที่ดูจะดุดันมากกว่าปกติ เมื่อได้เห็นหล่อนมาที่นี่..จากที่ตกลงกันแล้วเมื่อเช้าว่าเขาจะไปเอง


             “คุณมาทำไมจีน่า ผมบอกคุณแล้วไม่ใช่เหรอว่าผมจะไปเอง” สายตาคมดุยังคงมองนิ่งไปยังสาวสวยตรงหน้าอย่างเย็นชา และเฉยเมยเสียจน คนถูกถามออกอาการกล้าๆกลัวๆขึ้นมาทันที เมื่อถูกจ้องมองเข้าแบบนั้น


             “ก็..เอ่อ..จีน่ามาแต่งหน้า ทำผมที่ร้านประจำ ใกล้ๆกับบริษัทของวีย์นี่เองค่ะ แล้วก็เอ่อ.. เลยมาหาวีย์ที่บริษัทเลยเราจะได้ ไปงานพร้อมกันเลยไงคะ..วีอย่าโกรธจีน่านะคะ..จีน่าขอโทษ..” สองมือของหล่อนกอดแขนของชายหนุ่มไว้แน่น..ทำให้เขาต้องแกะมือของหล่อนออก พลางชำ เลืองมองไปยังหญิงสาวอีกคน ที่ยืนอยู่เยื้องๆจากเขาไปไม่มากนัก..จึงได้เห็นว่าหล่อนเบือนหน้าออกไปอีกทาง อย่างไม่ได้สนใจอะไรตรงหน้าเลยสักนิด


             “คุณไปก่อนเลยจีน่า.. ผมต้องไปส่งไอยรดาก่อน แล้วผมค่อยตามไป” เมื่อแขนของเขาหลุดจากการเกาะกุม ชายหนุ่ม ก็ถอยห่างออกไปเล็กน้อย ก่อนจะหันไปเรียกไอยรดาให้เดินตามไป


             “ไป..ไอยรดา” คนที่ถูกเรียกเอ่ยปฏิเสธขึ้นทันที ด้วยไม่อยากให้เรื่องต้องวุ่นวายไปมากกว่านี้ หล่อนจึงลองที่จะเอ่ยบอกกับเขา..อีกครั้ง


             “ไม่เป็นไรค่ะ คุณไปพร้อมกับคุณจีน่าเถอะ..เดี๋ยวฉันกลับแท็กซี่เองได้ค่ะ”


             “ผมบอกคุณแล้วว่า ผมจะไปส่งเอง” เสียงเข้มเอ่ยออกมาทันทีด้วยความไม่พอใจ เมื่อได้ยินคำปฏิเสธจากหญิงสาว


             “แต่ฉันไม่..”ไอยรดาพูดยังไม่ทันจะจบประโยค..หมวดนาวินก็เอ่ยขัดขึ้นมาซะก่อน เพื่อที่จะยุติการโต้เถียงระหว่างหล่อนกับเพื่อนรักที่ดูจะบานปลายแน่ๆ หากยิ่งปล่อยไว้แบบนี้


             “เอางี้นะไอ้วีย์..ไหนๆฉันก็ต้องผ่านทางบ้านแกอยู่แล้ว เดี๋ยวฉันไปส่งคุณอ้ายเองรับรองได้ว่าปลอดภัยหายห่วง..นะเพื่อนนะ..ไปเหอะมัวแต่เถียงกันอยู่อย่างนี้ ก็มืดกันพอดี..”


             ติณวีย์มองไปยังนาวินด้วยใบหน้าที่เรียบเฉย ไม่ตอบรับหรือปฏิเสธใดๆออกไปทั้งนั้น แล้วหันไปทางร่างบางที่มองเขาอยู่ก่อนแล้วด้วยสายตาที่ขุ่นเคือง..สันกรามข้างแก้มขึ้นนูนให้เห็นเด่นชัด บ่งบอกถึงอารมณ์ที่เขาพยายามควบคุมเอาไว้เป็นอย่างมาก ก่อนจะก้าวเข้าไปในลิฟท์ที่เปิดรออยู่นานแล้วทันที โดยไม่พูดอะไรออกมาอีกเลย      

            

             ..ซึ่งนาวินเองก็รู้ดีว่า ตอนนี้อารมณ์ของติณวีย์กำลังคุกรุ่น และพร้อมที่จะระเบิดออกมาอย่างแน่นอน ถ้ายังคงถกเถียงกันอยู่เช่นนี้ ติณวีย์จึงเป็นฝ่ายที่จะเดินหนีไปเองซะก่อน ซึ่งก็เป็นเรื่องแปลกสำหรับเขาที่ได้เห็นว่า คนที่ไม่เคยยอมลงให้ใครเลยอย่างติณวีย์ กับยอมให้กับสาวน้อยร่างบางที่ยืนอยู่ข้างๆเขา..คนนี้ และดูท่าว่าหล่อนจะต้องมีความสำคัญกับเพื่อนเขาอย่างแน่นอน


             เช่นเดียวกันกับจีน่า ที่แปลกใจไม่แพ้กัน ที่เห็นคนข้างๆของตัวเองเป็นฝ่ายเดินออกมาก่อน ทั้งที่หล่อนรู้ดีว่าเขาไม่เคยยอมให้ใครเช่นนี้มาก่อนเลย และที่คาใจอยู่ไม่หายตรงที่ว่า ผู้หญิงคนนี้ทำไมถึงไปอยู่บ้านเดียวกัน กับผู้ชายที่ตัวเองหมายปองอยู่ แต่ก็ทำได้เพียงเก็บความสงสัยเอาไว้ รอให้เขาอารมณ์เย็นกว่านี้ก่อนแล้วหล่อนค่อยถาม..ก่อนจะหันไปมองร่างสูงใหญ่ข้างๆด้วยแววตาที่หมายมั่นว่า..หล่อนต้องรู้เรื่องนี้จากเขาให้ได้


             ไอยรดามาถึงบ้านเกือบจะทุ่มครึ่งได้ หลังจากที่หมวดนาวินขอร้องให้หล่อน ไปช่วยเขาเลือกซื้อของขวัญวันเกิดให้กับภรรยาของเพื่อนที่จะไปร่วมงานในคืนนี้ ซึ่งหล่อนเองก็เกรงใจ ไม่กล้าที่จะปฏิเสธออกไป จึงใช้เวลาในการเลือกของเกือบสองชั่วโมงกว่า ถึงจะได้กลับบ้าน


             เมื่อเดินเข้ามาในบ้านก็เจอกับป้านอม ที่รอจัดอาหารให้หล่อนได้ทาน พร้อมรอยยิ้มอบอุ่น ที่มีให้เสมอเมื่อได้เจอ ทำให้หญิงสาวต้องยิ้มตอบกลับไปในทันทีเช่นกัน ก่อนจะส่งกล่องอาหารให้ หลังจากที่โทรบอกกับป้าไว้แล้วว่าไม่ต้องทำอาหาร เพราะคุณติณวีย์ต้องไปงานเลี้ยงในคืนนี้


             “ไม่ต้องจัดโต๊ะหรอกนะคะ เดี๋ยวอ้ายอาบน้ำเสร็จ อ้ายจะลงมาจัดการเองค่ะ ป้านอมไปพักผ่อนเถอะนะคะ”


             “ไม่เป็นไรค่ะ..เดี๋ยวป้าอุ่นอาหารให้ คุณอ้ายไปอาบน้ำเถอะค่ะ ลงมาจะได้ทานข้าวได้เลย.. นี่ก็เลยเวลาอาหารมามากแล้วนะคะ..” สายตาของผู้สูงวัยที่มองไปด้วยความเป็นห่วง ทำให้หล่อนต้องขึ้นไปอาบน้ำในทันที อย่างไม่อย่างให้ป้าแกต้องรอนาน


             “ก็ได้ค่ะ..แต่ป้าอุ่นอาหารให้อ้ายกล่องเดียวก็พอนะคะ ไม่ต้องทำอะไรเพิ่มเติมอีกแล้วล่ะค่ะ..อ้ายขอตัวก่อนนะคะ”เมื่อป้านอมรับคำก็ก้าวเข้าไปในครัวทันที..หล่อนจึงรีบก้าวขึ้นไปทำธุระส่วนตัวให้เสร็จโดยเร็ว.. ด้วยไม่อยากให้ป้าต้องมารอ


             ไอยรดาอาบน้ำเสร็จ ก็ลงมาทานอาหารที่ป้าได้จัดเตรียมไว้ให้ในครัว ก่อนที่จะถูกหล่อนขอร้องให้ไปพักผ่อนได้เลย ถ้าทานเสร็จก็จัดการเก็บล้างเอง..ทำเอาหล่อนต้องพูดอยู่เป็นนานกว่าที่ป้าแกจะยอมไป


             หญิงสาวทานไปได้ไม่กี่คำก็รู้สึกอิ่มขึ้นมา ทั้งที่วันนี้หล่อนน่าจะทานอาหารได้มีความสุขและอร่อยที่สุด..ไม่ต้องคอยหลบเลี่ยงสายตาคมกริบคู่นั้นที่มองมาทางหล่อนตลอดเวลาในขณะที่ทานอาหารร่วมกัน 'แต่ทำไมมันถึงได้รู้สึกตื้อไปหมดอย่างนี้นะ ไม่อยากจะทานขึ้นมาซะอย่างนั้น..นี่เราเป็นอะไรกันแน่เนี่ย ไม่เข้าใจตัวเองเลยจริงๆ'


             หล่อนลุกขึ้นเก็บจานไปล้าง ก่อนจะออกเดินไปรับลมในสวนข้างบ้าน ซึ่งเป็นซุ้มดอกมะลิ ที่โปรดของหล่อนนั่นเอง


             *****************

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 91 ครั้ง

227 ความคิดเห็น