พรหมลิขิตร้ายกลายรัก

ตอนที่ 45 : นักชิมอาหาร

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,842
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 88 ครั้ง
    16 ม.ค. 62

             ตอนที่45 :              

            นักชิมอาหาร


             เวลาก็ล่วงเลยไปเกือบบ่ายโมงแล้ว ต่างคน..ที่ต่างก็ทำงานของตัวเองไป โดยไม่มีการพูดจาใดๆกันอีกเลย มีเพียงสายตาคมกริบที่เหลือบมองไปทางชั้นวางเอกสารอยู่เป็นระยะๆ แค่ฝ่ายเดียวเท่านั้น ก่อนที่จะได้ยินเสียงเคาะประตูดังขึ้น และเปิดออก       

                                     

             ...อรอุมานำอาหารมากมาย มาวางไว้บนโต๊ะตรงโซฟา พร้อมกับถ้วยจาน ก่อนที่จะเอ่ยบอกเจ้านายที่ยังคงก้มหน้าเซ็นเอกสารอยู่


             “อาหารมาแล้วค่ะคุณติณวีย์ ดิฉันเอาวางไว้บนโต๊ะนี้นะคะ”


             “อืม..ขอบคุณมาก.. คุณอรทานด้วยกันสิ”


             “เชิญคุณติณวีย์กับน้องอ้ายทานเลยค่ะ ดิฉันทานตั้งแต่เที่ยงแล้วล่ะค่ะ” อรอุมาพูดจบก็หันไปยิ้มตอบ ให้กับหญิงสาวที่หันมามองพลางส่งยิ้มมาให้ ก่อนที่จะเดินออกไป


             “มาทานข้าวได้แล้วไอยรดา..เดี๋ยวต้องเข้าประชุมต่ออีก” ชายหนุ่มหันไปเรียกหล่อนให้มาทานข้าว ในขณะที่ลุกขึ้นเดินไปยังโซฟา ที่อรอุมาได้วางอาหารเอาไว้


             ไอยรดาจำต้องเดินไปยังโต๊ะอาหารอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ ก่อนจะนั่งลงเอาอาหารออกจากกล่องเพื่อจัดใส่จาน แต่อาหารที่เขาสั่งมา มีมากเกินไปสำหรับที่จะทานกันแค่สองคน หล่อนจึงต้องเอ่ยถามเขาออกไปว่าจะเลือกทานอะไร..


             “คุณจะทานอะไรคะ ฉันจะได้เอาออกใส่จานให้”


             “เอาออกมาให้หมดนั่นแหล่ะ แล้วเลือกชิมดูว่าชอบอย่างไหน” เมื่อหญิงสาวได้ฟัง ก็ปฏิเสธกลับมาทันที ทำให้คิ้วเข้มเลิกขึ้นเล็กน้อย อย่างไม่เข้าใจคนตรงหน้านัก


             “ไม่ค่ะ มันเยอะเกินไป  ยังไงก็ทานไม่หมดแน่นอน เราทานกันแค่สองคนเท่านั้นนะคะ ฉันว่าทานแค่สองอย่างก็พอค่ะ.. คุณอยากทานอะไรล่ะคะ”


             “หึ!..งั้นก็แล้วแต่คุณเลือกเลย ผมทานได้ทุกอย่าง” ติณวีย์เหลือบมองใบหน้าหวาน พลางนึกชื่นชมอยู่ในใจกับสิ่งที่หล่อนคิดและพูดออกมา…


             หญิงสาวตวัดสายตาผ่านใบหน้าคมทันที เมื่อได้ยินคำตอบจากเขา ก่อนจะก้มลงเลือกอาหารตรงหน้าออกมาสองกล่อง


             ..หล่อนเลือกเอาเนื้ออบสัปปะรด กับ ปลาแซลมอนราดซอสมะนาว แยกออกมาสองกล่อง ที่เหลืออีกสามกล่อง ค่อยเอาไปเก็บในตู้เย็นไว้ก่อน เพื่อว่ามื้อเย็นจะได้เอากลับไปกินที่บ้าน.. ป้านอมจะได้ไม่ต้องทำอาหารให้ยุ่งยากเปล่าๆ เพราะเขาต้องไปงานเลี้ยง ซึ่งจะเหลือเพียงหล่อนคนเดียวที่กลับไปทานที่บ้าน      

                                    

             เมื่อไอยรดาเอาอาหารออกใส่จาน พร้อมกับข้าวเปล่าสำหรับเขาและหล่อนเรียบร้อยแล้ว ก็ยื่นส่งให้กับคนตรงหน้าทันที


             ติณวีย์ที่นั่งมองหล่อนจัดแจงกับอาหารอย่างเงียบๆ ด้วยความรู้สึกพอใจ และสุขใจ ที่ได้รับการปรนนิบัติจากหล่อน ถึงจะไม่ค่อยเต็มใจนักก็ตาม แต่เขาก็ไม่สน


             “นี่ค่ะ รับไปสิคะ” เขารับจานข้าวจากหล่อน แล้วเอื้อมไปตักเนื้ออบสัปปะรดขึ้นมา ก่อนจะวางลงในจานของหญิงสาว


             “คุณลองทานดู..ว่าอร่อยมั้ย ฝีมือจากเชฟของโรงแรมเราเอง”


             ไอยรดาเงยหน้ามองเขาพลางเอ่ยคำขอบคุณ ก่อนจะตักเนื้ออบสัปปะรดขึ้นทาน ด้วยใบหน้าที่เรียบเฉยไม่แสดงอาการใดๆออกมา จนทำให้เขาที่นั่งมองอยู่ อย่างต้องการคำตอบต้องขมวดคิ้วมุ่นด้วยความขัดใจ


             “เป็นไง..ทำไมไม่ตอบ หรือว่าไม่ชอบ”


             “อร่อยค่ะ เนื้อนุ่มกำลังดี..รสชาติก็กลมกล่อมเปรี้ยวๆหวานๆจากเนื้อสัปปะรด ที่เมื่อทานไปด้วยกันแล้วให้ทั้งความหอม และความหวานอมเปรี้ยวที่ทำให้รสชาติยิ่งลงตัวมากขึ้นไปอีกค่ะ” หล่อนเงยหน้าขึ้นตอบคำ ถาม ถึงรสชาติอาหารให้กับเขาได้ฟังจนจบ ก่อนจะก้มหน้าลงทานต่อ.. แล้วต้องชะงักไปกับปลาแซลมอนราดซอสมะนาวที่ถูกเขาตักเอามาวางลงในจานของหล่อน..อีกแล้ว


             “แล้วนี่หล่ะ..ชิมดูอีกอย่าง..ว่ารสชาติเป็นไง”


             ดวงตากลมโตเหลือบขึ้นมองเขา อย่างไม่ค่อยจะพอใจนัก ที่ต้องมานั่งบรรยายรสชาติอาหารให้กับเขาได้ฟังเช่นนี้ ทั้งๆที่หล่อนก็รีบทาน เพื่อจะได้ไปทำงานต่อให้เสร็จเร็วๆ ก่อนที่จะเข้าประชุม แต่เขากลับทานไปคุยไปอยู่อย่างนี้ แล้วหล่อนจะได้ทำงานต่อเมื่อไหร่กัน


             “ฉันไม่ใช่นักชิมอาหารนะคะ ฉันว่าอาหารที่นี่ต้องอร่อยทุกอย่าง อยู่แล้วล่ะค่ะ คงไม่จำเป็นต้องให้ฉันลองชิมหรอกนะคะ ฉันขอทานเลยก็แล้วกันค่ะ ฉันหิวแล้ว..” ปลายเสียงหวาน ที่ติดจะห้วนอยู่สักหน่อย กับอา  รมณ์ที่มันเริ่มคุกรุ่นขึ้นมา เมื่อเห็นว่าเขาไม่ได้สนใจจะทานอาหารเลยแม้แต่น้อย เอาแต่นั่งมองหล่อนแล้วก็แกล้งตักนู่นนี่ให้ทาน อยู่อย่างนั้น โดยไม่ได้สนใจจานข้าวของตัวเองเลยสักนิด


             “หึ!..ก็ทานไปสิ ไม่ต้องโมโหหิวขนาดนั้นก็ได้ ผมไม่ขัดจังหวะแล้ว..คุณทานต่อได้เลย..” ริมฝีปากหนาหยักยิ้มเล็กน้อย เมื่อเห็นสายตาขุ่นมัวของคนตรงหน้าที่มองมายังเขาอย่างไม่พอ ใจ..แต่หล่อนกลับดูน่ารัก เสียจนเขาอดไม่ได้..เผลอนั่งมองหล่อนทานอาหาร จนลืมที่จะทานของตัวเองไปซะเลย…


             ******************

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 88 ครั้ง

227 ความคิดเห็น

  1. #34 Peapear (@Peapear) (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 22 มกราคม 2562 / 11:57
    มัวแต่มองเค้าอดกินไปเลยนะแบบนี้.......
    #34
    0