พรหมลิขิตร้ายกลายรัก

ตอนที่ 43 : เป็นเพราะตัวเอง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,861
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 87 ครั้ง
    14 ม.ค. 62

             ตอนที่43                      

            เป็นเพราะตัวเอง


             ..ที่หล่อนกลัวมากที่สุดในตอนนี้ก็คือหัวใจตัวเองนี่แหล่ะ กลัวว่าจะยอมให้เขาเอาเปรียบไปได้ง่ายๆเหมือนที่ผ่านมา ทั้งๆที่เขาก็เพิ่งทำกับผู้หญิงคนอื่นให้เห็นกับตามาแล้ว เมื่อได้คิดถึงภาพนั้น..หัวใจของหล่อนมันก็เหมือนถูกบีบให้แหลกคามือ มันเจ็บจนแทบจะร้องไม่ออกจริงๆ กับภาพที่ได้เห็น เต็มตาเช่นนั้น


             ..น้ำตาของหญิงสาวที่มันไหลรินออกมาโดยไม่รู้ตัว.. ทำให้คนที่คิดจะแกล้งกลับต้องชะงักงันไปทันทีกับหยาดน้ำใสๆ ที่พรั่งพรูออกมาเหมือนดังทำนบแตกที่ เขาเห็นแล้วต้องตกใจและเสียใจที่ทำให้หล่อนต้องร้องไห้…


             “อ้าย!..ชู่ว์!..อย่าร้องนะ..คุณร้องไห้ทำไม ผมขอโทษ ..ผมไม่แกล้งคุณแล้ว..อย่าร้องนะ..เงียบซะคนดี..เงียบนะ”  สายตาคมกริบกวาดมองไปทั่วใบหน้าหวาน ที่ตอนนี้มีแต่คราบน้ำตาเต็มไปหมด พร้อมกับเสียงสะอื้นที่ดังมากขึ้นไปอีก ทำให้คนที่ได้ยิน รู้สึกปวดใจขึ้นมาในทันทีกับการสะอื้นไห้ อย่างไม่ยอมหยุดของหญิงสาว...

        

             ทั้งๆที่หล่อนเองก็พยายามจะฝืน เพื่อให้ตนเองหยุดจากการร้องไห้แล้ว..แต่กลับยิ่งสะอื้นหนักเข้าไปอีก เมื่อได้ยินน้ำเสียงปลอบโยน ที่แสนจะอบอุ่น อ่อนโยนจากเขา ที่มีให้กับหล่อนในเวลานี้…

                                            

             เขาทนไม่ไหวจริงๆ ที่จะต้องเห็นหล่อนร้องไห้ไม่หยุด อยู่เช่นนี้..จึงดึงตัวหล่อนเข้ามา กอดเอาไว้แนบกับอกกว้างเป็นนาน กว่าที่หล่อนจะหยุดนิ่ง และสงบลงได้ในที่สุด…


             “ปล่อยค่ะ..ปล่อยฉันได้แล้ว ฉัน..เอ่อ..ไม่เป็นอะไรแล้วค่ะ” ร่างบางพยายามดันอกแกร่งของเขาออก แต่กลับไม่เป็นผล มันเหมือนกำแพงเลือดเนื้อที่ไม่ขยับเขยื้อนเลยแม้แต่น้อย ทั้งๆที่หล่อนก็ออกแรงดันจนสุดแรงแล้ว..จนต้องหยุดไปเอง พร้อมกับลมหายใจที่เหนื่อยหอบ กับการดิ้นรนให้พ้นจากอ้อมแขนของคนตัวโตที่ยังคงกอดหล่อนอยู่อย่างไม่มีที่ท่าว่าจะปล่อยให้เป็นอิสระสักที


             “เป็นอะไร..หะ!..ไอยรดา..คุณเป็นอะไร..บอกผม..” เขากอดร่างบางแน่นขึ้นด้วยความรู้สึกเป็นห่วงอย่างมาก เขาไม่รู้จริงๆว่าเป็นเพราะอะไร หล่อนถึงได้ร้องไห้มากมายขนาดนี้ ทั้งๆที่เขาก็ยังไม่ได้แตะต้องหรือรังแกอะไรหล่อนเลย ทำเพียงแค่แกล้งหยอกหล่อนเล่นก็เท่านั้นเอง..


             “เปล่าค่ะ..ฉันเอ่อ..ไม่เป็นอะไรแล้วจริงๆ ปล่อยฉันเถอะนะคะ ฉันหายใจไม่ออก” ชายหนุ่มคลายอ้อมแขนออกจากร่างบาง แล้วยื่นมือไปเชยคางมนของหล่อนให้เงยขึ้น สบตากับเขา อย่างต้องการคำตอบที่แน่ชัด จากหล่อนให้ได้


             “ตอบมา..ผมทำอะไรให้คุณต้องร้องไห้..ไอยรดา อย่านิ่งเฉย หรือตอบว่าเปล่าแบบนี้.. ผมใจคอไม่ดีเลย ที่เห็นคุณร้องไห้ไม่หยุดอย่างนั้น” เสียงทุ้มเอ่ยออกมาพร้อมกับคิ้วหนาที่ขมวดเข้าหาด้วยความไม่เข้าใจ


             “ฉันนึกว่าคุณจะเอ่อ.. รังแกฉัน..แบบที่คุณเคยทำกับฉันนี่คะ ฉันก็แค่โมโหที่ทำอะไรคุณไม่ได้เท่านั้นเอง..คุณอาจจะมองว่ามันเป็นเรื่องธรรดาสำหรับเรื่องแบบนี้ ที่คุณจะกอดจูบกับใครสักกี่คนก็ได้ แต่สำหรับฉันแล้วมันไม่ใช่..ฉันอยู่กับขนบธรรมเนียมและวัฒนธรรมในแบบไทยๆ จึงไม่คุ้นชินกับการ.. เอ่อ..จูบกอดกันอย่างฝรั่งแบบที่พวกคุณเป็น ไหนจะการถูกเนื้อต้องตัวกันที่พวกคุณก็คงจะถือเป็นเรื่องปกติ แต่สำหรับฉัน.. นั่นคือการไม่ให้เกียรติ และไม่เห็นคุณค่าในตัวฉัน..ถึงแม้ว่าฉันจะจน ไม่ใช่คนในระดับเดียวกับพวกคุณแต่ฉันก็มีศักดิ์ศรีของตัวฉันเอง และไม่มีวันยอมให้ใครมารังแกเอาได้ง่ายๆด้วย..คุณคงจะเข้าใจที่ฉันพูดใช่มั้ย”    

                                         

             หล่อนระบายออกมากับสิ่งที่อัดอั้น แต่ลึกๆในใจหล่อนรู้ดีว่าเป็นเพราะอะไร หล่อนหวั่นไหวทุกครั้งเมื่อได้อยู่ใกล้เขา หัวใจของหล่อนมันทรยศ..มันเอนเอียงไปหาเขาเสมอ จนกลัวว่าจะห้ามใจตนเองเอาไว้ไม่ได้ หล่อนจึงต้องระบายมันออกมาเป็นหยาดน้ำตา..แทนการยอมรับกับบางสิ่งที่มันเกิดขึ้นในใจของตัวเอง อย่างไม่มีวันให้เขารู้ได้เป็นอันขาด…


             ******************

             

             

            

             

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 87 ครั้ง

227 ความคิดเห็น