พรหมลิขิตร้ายกลายรัก

ตอนที่ 28 : ตำแหน่งว่าง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,366
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 97 ครั้ง
    30 ธ.ค. 61

             ตอนที่28 :    

            ตำแหน่งว่าง


             ไอยรดาวางโทรศัพท์ลงบนตัก พลางยิ้มขันกับคำพูดของเพื่อนรัก หล่อนจะขี้อ้อนเสมอกับนารีที่เป็นทั้งเพื่อนและพี่สาว ที่คอยดูแลหล่อนเสมอมา ถึงแม้ว่าภายนอกหล่อนจะวางตัวให้เป็นผู้ใหญ่ สงบเสงี่ยม เรียบ ร้อยแค่ไหน แต่จริงๆแล้วหล่อนก็เหมือนเด็กสาวคนหนึ่ง ที่สดใสร่าเริง และจะเปลี่ยนโหมด เป็นคนขี้อ้อนได้ในทันที กับคนที่สนิทจริงๆเท่านั้น


             “มานั่งเก็บดอกไม้อีกแล้ว ทำไมถึงไม่พักผ่อน ไปตระเวนมาทั้งวัน” เสียงทุ้มที่ดังมาจากด้านหลังทำเอาหล่อน สะดุ้งตกใจ ในขณะที่กำลังคิดอะไรเพลินๆอยู่


             “ขอโทษ..ที่ทำให้ตกใจ” สายตาคมกริบที่มองนิ่งมา ยังหล่อนแฝงไปด้วยประกายตาแห่งความห่วงใย ที่หญิงสาวไม่มีโอกาสได้เห็น ก่อนจะกลับไปเป็นปกติเช่นเดิม เมื่อหล่อนหันมา…


             “ไม่เป็นไรค่ะ ฉันมัวคิดอะไรเพลินๆอยู่” เสียงหวานเอ่ยออกไปในขณะที่หันหน้าไปยังชายหนุ่มที่อยู่ด้านหลัง


             “ถอดเฝือกแล้ว..เป็นไง ขยับไปมาแล้วเจ็บรึเปล่า”


             “ไม่ค่ะ..ไม่เจ็บแล้ว ขยับเขยื้อนได้เป็นปกติแล้วล่ะค่ะ” หล่อนเอ่ยตอบออกไป ก่อนจะเอื้อมไปเก็บดอกไม้ที่หล่นอยู่ข้างๆ มาใส่ลงในตระกร้าจนเต็ม อย่างไม่อยากที่จะสบตา กับสายตาคมกริบคู่นั้นนัก เพราะมันทำให้หล่อนรู้สึกไม่เป็นตัวของตัวเองเอาซะเลยเมื่อได้เห็นว่าเขามองมา…


             “เมื่อคุณหายดีแล้ว อยู่ว่างๆเบื่อ ไม่รู้จะทำอะไร..จะไปช่วยผมทำงานมั้ย..พอดีเลขาผม เขาลาคลอดสามเดือนน่ะ ไม่อยากที่จะหาคนอื่นให้ยุ่งยาก ไหนๆคุณก็อยู่ว่างๆไปช่วยทำแทนให้ทีแล้วกัน..ว่าไง..ตกลงมั้ย” ชายหนุ่มมองนิ่งไปยังใบหน้าหวาน อย่างต้องการคำตอบให้แน่ชัดจากปากของหล่อน และคำตอบที่ได้รับ จะต้องเป็นคำตอบที่เขาพอใจด้วยเท่านั้น


             “เอ่อ..แต่ว่าฉันไม่มีประสบการณ์ ในงานด้านนี้เลยนะคะ” ใบหน้าหวานแสดงความหนักใจขึ้นมาทันที เมื่อคิดว่าคงต้องปฏิเสธออกไป.. เพราะหล่อนเองไม่เคยทำงานในด้านนี้มาก่อนเลยจริงๆ


             “ไม่เป็นไรนี่..ไม่มีใครเกิดมาแล้วทำเป็นไปซะทุกอย่างหรอกนะ..เดี๋ยวผมจะพาคุณไปเรียนรู้งาน กับเลขาของผมก่อนก็แล้วกัน..มีเวลา 2วัน ก่อนที่จะถึงวันลา คุณก็คงเรียนรู้ได้มากพอสมควรน่ะแหล่ะ”


             “2วันเท่านั้นหรือคะ!.. แล้วฉันจะทำได้มั้ยเนี่ย” เสียงหวานเอ่ยขึ้น อย่างตกใจกับเวลาที่มีให้น้อยเหลือเกินสำหรับที่จะเรียนรู้งาน พร้อมด้วยสีหน้าที่ดูเป็นกังวลมากขึ้นไปอีก


             “ได้สิ..เลขาคนนี้เขาเก่งมากนะ คุณเรียนรู้งานกับเขาไม่ถึงครึ่งวัน ก็น่าจะทำได้หมดแล้วล่ะ เอาเป็นว่าตกลงตามนี้ก็แล้วกัน..” เขารีบตัดบท ก่อนจะคว้าข้อมือบางให้ลุกขึ้นทันที ทำให้หญิงสาวเงยหน้าขึ้นมองด้วยความตกใจ กับการกระทำของร่างสูงใหญ่ตรงหน้า


             ดวงตากลมโตมองนิ่งไปยังชายหนุ่ม พร้อมกับคิ้วเรียวยาวที่ขมวดเข้าหากัน อย่างสงสัย ก่อนที่จะลุกขึ้นตามแรงดึงของอีกฝ่ายไปอย่างจำยอม..เนื่องจากแรงที่มีน้อยกว่า


             “ไปไหนคะ..ฉันยังเก็บดอกไม้ไม่หมดเลยนะ”


             “มันเต็มตะกร้าแล้ว..จะเก็บไปทำไมเยอะแยะ” สายตาคมกริบปรายตามองไปยังหล่อนอย่างไม่สบอารมณ์นัก ก่อนจะจับข้อมือบางให้ขยับก้าวตามไปต่อ แต่หล่อนกับขืนมือเอาไว้ พร้อมกับยืนนิ่งเฉย


             “คุณบอกฉันก่อนสิคะ ว่าจะพาฉันไปไหน” หล่อนต่อรองจนเขาต้องหันมาปรายตามองอีกครั้ง ก่อนจะตอบให้คนเจ้าปัญหาได้หายข้อง ใจ

                            

             “จะพาไปนั่งเรือ..จะไปไหม..แล้วว่ายน้ำเป็นรึเปล่า..”


             “ไปค่ะ!..ฉันเป็นเด็กบ้านสวนนะคะ มีบ่อน้ำ คูคลองรอบบ้าน ต้องว่ายน้ำเป็นอยู่แล้วค่ะ..”เสียงหวานเอ่ยตอบ ขึ้นมาทันทีด้วยความดีใจ ก่อนจะเผลอส่งยิ้มหวาน ไปให้เขาอย่างลืมตัว..เพราะตอนนี้ในสมองของหล่อนมีแต่เรื่อง ที่จะได้พายเรือเล่นเหมือนตอนอยู่บ้านสวน จึงไม่ได้รู้เลยว่า รอยยิ้มที่ส่งไปนั้นมันทำให้คนที่ได้เห็น หัวใจกระตุกขึ้นมาอีกเป็นครั้งที่สอง..ในรอบวัน


             *****************

             

             

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 97 ครั้ง

227 ความคิดเห็น