พรหมลิขิตร้ายกลายรัก

ตอนที่ 25 : พบหมอ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,479
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 102 ครั้ง
    27 ธ.ค. 61

             ตอนที่25 :พบหมอ


             เช้าวันใหม่..หญิงสาวลืมตาขึ้นมา ด้วยความงัวเงีย ก่อนจะคว้านาฬิกาตั้งโต๊ะ ขึ้นมาเพื่อดูเวลา แล้วก็ทำให้หล่อน ต้องหายจากอาการง่วง เป็นปลิดทิ้ง เมื่อนาฬิกาบอกเวลาแปดโมงเช้าเข้าไปแล้ว ก่อนจะรีบลุกจากเตียงแล้วเดินไปยังห้องน้ำในทันที


             วันนี้เป็นวัน ที่จะต้องไปพบหมอเพื่อเอาเฝือกออก หล่อนเลือกหยิบชุดเดรสลูกไม้ สีแดงดำแขนกุด ยาวคลุมเข่ามาสวม ก่อนรวบผมไว้ครึ่งหัว ที่เหลือปล่อยไว้ยาวสยายจนถึงสะโพก..แล้วหวีให้เรียบจนสลวยไม่พันกัน จากนั้นก็ติดกิ๊ฟทับยางรัดผมเป็นรูปดอกไม้เล็กๆ เรียงกันสามดอก ตรงกลางดอกประดับเพชรเม็ดเล็กๆ ให้ความแวววาว ออกแนวเรียบๆ แต่ก็ดูดี...  

                            

             ไอยรดาเลือกที่จะหยิบกิ๊ฟตัวนี้ขึ้นมาใช้ เพียงเพราะมันเป็นของสิ่งเดียวเท่านั้น ที่หล่อนมีติดตัวมา หลังจากที่ออกจากโรงพยาบาล แล้วต้องย้ายเข้ามาอยู่ที่นี่เลย แม้ราคาของมันจะเทียบไม่ได้เลยกับเครื่องประดับมากมายที่เขาได้จัดเตรียมเอาไว้ให้ก็ตาม แต่หล่อนก็เลือกที่จะหยิบมันขึ้นมาใช้ อย่างไม่ได้สนใจ กับเครื่องประดับที่มีอยู่ในลิ้นชักนั่น..เลยสักนิด


             ไอยรดาใช้เวลาในการแต่งตัวเพียงครึ่งชั่วโมงเท่านั้น จะใช้เวลามากสักหน่อยก็ตอนทำผมนี่หล่ะ..เพราะแขนที่ใส่เฝือกอยู่ จึงทำได้ไม่ค่อยถนัดนัก..ดีที่หล่อนใส่เพียงเฝือกอ่อนที่ช่วยประคองแขนไว้เท่านั้น จึงพอจะช่วยเหลือตัวเองได้บ้าง ไม่ต้องไปพึ่งพาใครให้ต้องเดือดร้อน..

              ร่างบางเปิดประตูก้าวออกไปทันทีอย่างรีบร้อน ด้วยกลัวว่าจะทำให้เขาต้องรอนาน


             “คุณจะรีบไปไหน” เสียงทุ้มที่เอ่ยขึ้นมาใกล้ๆให้ได้ยินนั้น ทำเอาหล่อนถึงกับตกใจ ก่อนจะหันกลับไปมองทางด้านหลังทันที


             ดวงตากลมโต ที่ดูตื่นตระหนก สบเข้ากับสายตาคมกริบ ที่มองนิ่งมายังหล่อนอย่างแปลกๆ ก่อนจะละสายตาสำรวจไปทั่วร่างบางอย่างรวดเร็ว ด้วยแววตาที่ไหวระริก เพียงชั่วแว๊บเดียวเท่านั้นที่ได้เห็น ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นเรียบเฉย เย็นชาเหมือนเช่นเคย


             หัวใจของเขามันกระตุกขึ้นมาทันที ที่หล่อนหันมา.. ร่างโปร่งบางในชุดเดรสสีแดงดำ แขนกุด เข้ารูปที่แนบไปกับลำตัว..อวดให้เห็นทรวด ทรง และเอวเล็กคอดกิ่วได้อย่างเต็มที่..ทำให้เลือดในกายของเขา มันฉีดพล่านขึ้นมาในทันที..ความร้อนผ่าว วูบวาบที่ชักจะมีมากขึ้นเรื่อยๆ จนเขาเองต้องพยายามสกัดกลั้นอารมณ์ ไว้ไม่ให้เตลิดไปมากกว่านี้ แต่สายตาคมกริบก็ไม่วาย ที่จะเหลือบมองไปยังเรียวขาขาวเนียนที่โผล่พ้นมาจาก ชุดเดรสยาวคลุมเข่านั่น เข้าอีกจนได้..ทำเอาเขาแทบลืมหายใจไปเลยทีเดียว ถ้าไม่ได้ยินเสียงใสๆของหล่อนที่ตอบกลับมาเสียก่อน


             “ก็เอ่อ..ฉันตื่นสายน่ะค่ะ กลัวว่าคุณจะรอนาน ก็เลยต้องรีบลงมา..แต่เอ๊ะ!..คุณก็ตื่นสายเหมือนกันรึคะ”


             “อืม..กว่าจะได้หลับก็เกือบตีสอง ใครจะตื่นแต่เช้าได้ล่ะ” สายตาคมกริบที่มองนิ่งไปยังใบหน้าหวาน ถึงจะดูเรียบเฉยแต่หล่อนกลับรู้สึกแปลกๆกับดวงตาคมคู่นั้นที่ยังคงมองมาที่หล่อนนิ่ง อย่างไม่วางตา ก่อน ที่เขาจะเดินเข้ามาใกล้ แล้วคว้าเอาข้อมือของหล่อน เข้าอีกแล้ว..


             “ไปเหอะ..ลงไปทานข้าวกันได้แล้ว เดี๋ยวก็ได้ไปโรงพยาบาลสายกันพอดี”


             ร่างบางถูกเขาลากจูงให้เดินตามลงไปยังห้องอาหาร ..อย่างที่ไม่ทันได้ตั้วตัวอีกเช่นเคย..แม้จะขัดขืนดึงรั้ง มือของตัวเองออกมาอย่างไรก็ไม่เป็นผล จนต้องปล่อยให้เขาจับจูงไปจนถึงที่ หรือจนกว่าจะพอใจ..มือของหล่อนถึงจะถูกปล่อยให้เป็นอิสระได้


             ...หลังจากที่คุณหมอเอาเฝือกออกให้แล้ว คุณพยาบาลก็ล้าง แผลที่มือและเท้าของหล่อน ตามที่เขาได้สั่งเอาไว้ จนเสร็จเรียบร้อย ก่อนจะเดินออกมาหาชายหนุ่มที่นั่งรออยู่นอกห้อง พลางเหลือบสายตา ไปยังแผลของเขา แล้วเอ่ยถามออกไปในทันที...


             “คุณไปล้างแผลมาหรือยังคะ”


             “ล้างแล้ว..ทำไม?..หรือกลัวว่าจะต้องมาล้างให้ อีกรึไง..” สายตาคมดุ ที่มองมานิ่งๆคู่นั้น สื่อความหมายและความรู้สึกบางอย่าง ที่หล่อนก็ไม่เข้าใจว่ามันคืออะไร


             รู้เพียงแต่ว่า ในตอนนี้ใบหน้าของหล่อนมันร้าวผ่าว ขึ้นมาซะเฉยๆ และคงจะแดงไปทั่วทั้งใบหน้าแล้วเป็นแน่ ก่อนจะเอ่ยตอบออกไปด้วยเสียงที่แผ่วเบา แล้วก้มหน้า หลบสายตาคมกริบคู่นั้น ที่ยังคงมองนิ่งมาที่หล่อน  อย่างไม่วางตา


             “ปะ..เปล่าค่ะ ฉันเห็นว่าคุณยังนั่งอยู่ที่เดิม..ก็เลยคิดว่าคุณไม่ได้ไปหาหมอ แล้วแผลคุณจะ..เอ่อ..อาจจะอักเสบและติดเชื้อเอาได้นะคะ.. ฉันก็เลย..”


             “เป็นห่วงผม?..” คิ้วเข้มเลิกขึ้นเล็กน้อย ในขณะที่เอ่ยแทรกขึ้นมา โดยที่หล่อนยังพูด ไม่ทันจะจบประโยค..ด้วยสายตาที่พราวระยับ ทำเอาคนที่ได้ฟังถึงกับนิ่งงันไปทันทีกับคำพูดของเขา...


             “ช่างเถอะ..ไม่ต้องตอบ ก็ได้..เรากลับกันดีกว่า คุณอยากจะซื้ออะไรก่อนกลับบ้านมั้ย ผมจะได้แวะให้”


             “ม่ะ..ไม่ค่ะ..ไม่รู้จะซื้ออะไร คุณอยากทานอะไรเป็นพิเศษมั้ยล่ะคะ”


             “ไม่ล่ะ..คุณทำอะไร ผมก็ทานได้ทั่งนั้นแหล่ะ..” มือหนาเอื้อมไปแตะเอวบางของหญิงสาวทันที ก่อนจะพาเดินออกไปด้วยกัน


             หล่อนเหลือบตามองคนข้างๆ ที่พาเดินออกไป โดยไม่ได้สนใจกับสายตาใครต่อใครที่มองมายังหล่อนและเขาเลยสักนิด จนกระทั่งถึงหน้าลิฟท์     

              

             เขาเอื้อมมือไปกดปุ่มหน้าลิฟท์ทันที โดยที่มืออีกข้างก็ยังคงแตะอยู่ที่เอวของหล่อน อย่างไม่มีที่ท่าว่าจะปล่อย จนเมื่อลิฟท์เปิดออก มือหนาก็รุนเอวเล็กของหล่อน ให้ก้าวเข้าไปด้านในอย่างรวดเร็ว ก่อนจะปล่อยให้ร่างบางเป็นอิสระ


             ******************

             

 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 102 ครั้ง

227 ความคิดเห็น