พรหมลิขิตร้ายกลายรัก

ตอนที่ 21 : ยาวิเศษ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,677
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 104 ครั้ง
    23 ธ.ค. 61

             ตอนที่21 :ยาวิเศษ


             ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตกใจ เมื่อถูกเขากอดรัดเข้าหาอกกว้างอย่างแนบชิดเช่นนี้ หัวใจของหล่อนมันเต้นตึกตักจนแทบจะระเบิดออกมาอยู่แล้ว ไหนจะเสียงของหัวใจนี่อีก..มันดังมากซะจน กลัวว่าเขาจะได้ยินเอาได้ ถ้าขืนยังใกล้ชิดกันอยู่แบบนี้


             มือบางจึงยกขึ้นทาบลงบนอกกว้างทันที ก่อนที่จะพยายามดันตัวเองออกจากอ้อมแขนเขา ด้วยความรู้สึกหวั่นไหวทุกครั้ง เมื่อได้ใกล้ชิดกัน


             “ป่ะ..ปล่อย..ฉะ..ฉันค่ะ” เสียงที่เปล่งออกมาตะกุกตะกักจนแทบไม่เป็นภาษา ก่อนจะรวบรวมสติที่กระเจิดกระเจิงไปให้กลับคืนมาได้..ก็ทำเอาหล่อนแทบหมดเรี่ยวแรงไปเลยทีเดียว


             ไอยรดารีบถอยห่างออกจากเขาทันทีที่ถูกปล่อยให้เป็นอิสระ แต่ก็ยังคงก้มหน้า หลบเลี่ยงสายตาจากเขา..ที่ยังคงจับจ้องมายังหล่อนอยู่ตลอดเวลา..ในตอนนี้ หน้าของหล่อนมันคง จะแดงเถือกไปทั่วทั้งหน้าแล้วเป็นแน่ กับอาการที่มันร้อนผ่าว วูบวาบอย่างไม่จางหายไปสักที...


             “ผมไม่ได้เจ็บ แต่คุณช่วยทำแผลให้มันเสร็จไวกว่านี้หน่อยก็ดี เพราะผมชักจะอดทนไม่ไหวแล้ว” สายตาคมที่ยังคงจับจ้องอยู่ที่ใบหน้าแดงระเรื่อ ของหญิงสาว ไหวระริกขึ้นมาทันที เมื่อเห็นคิ้วเรียวเล็กขมวดเข้าหากันด้วยความสงสัย ก่อนจะยกยิ้มมุมปากเล็กน้อยกับปฏิกิริยา ของคนตรงหน้า


             “แล้วทำไมคุณถึงทน ไม่ไหวล่ะคะ?..ก็คุณบอกฉันเองว่าไม่เจ็บนี่..” หล่อนเงยหน้า เอ่ยถามด้วยความอยากรู้คำตอบ แต่ต้องชะงักกับสายตาที่ดูกรุ้มกริ่ม ไหวระริกนั่น ที่ทำให้ใจของหล่อนสั่นขึ้นมาทันทีที่ได้เห็น


             “หึ!..คุณไม่รู้จริงๆยังงั้นเหรอ..สาวน้อย ผมจะบอกให้ก็ได้ว่า..ผมชักจะควบคุมอารมณ์ของตัวเองไว้ไม่อยู่ซะแล้วน่ะซิ เมื่อต้องอยู่ใกล้คุณนานๆแบบนี้ ทางที่ดีคุณรีบทำแผล ให้เสร็จไวๆจะดีกว่า ก่อนที่ผมจะจับคุณทำแผลซะเอง..”


             เมื่อหล่อนได้ฟังคำตอบพลางคิดไปถึงความหมาย ก็ให้เข้าใจในทันทีว่า มันคืออะไร ก่อนจะรีบขยับเข้าใกล้เขา แล้วลงมือทำแผลให้เขาต่อ..อย่างรวดเร็ว ซึ่งใช้เวลาเพียงไม่กี่นาทีเท่านั้น..ก็เป็นอันเสร็จสิ้น


             ไอยรดาขยับออกห่างในทันที เพื่อที่จะรักษาระยะปลอดภัยให้กับตัวเอง แต่ก็ยังช้ากว่าเขา ที่คว้าข้อมือข้างซ้ายของหล่อนขึ้นมา ก่อนจะเอ่ยถามออกไปด้วยเสียงที่ดุดัน พร้อมกับสายตาคมกริบที่จ้องมองมาที่หล่อนอย่างเอาเรื่อง


             “นิ้วคุณไปโดนอะไรมา..ผมบอกแล้วใช่มั้ยว่า ไม่ให้คุณมีแผลขึ้นมาอีก แต่นี่อะไร..ผ่านไปได้เพียงครึ่งวัน คุณกลับมีแผลเพิ่มขึ้นอีกแล้ว..”


             “ก็..เอ่อ..มีดบาดนิดหน่อยเองค่ะ..”ใบหน้าเนียนซีดเผือดลง ก่อนจะลอบกลืนน้ำลาย ลงคอ เมื่อเห็นสายตาคมดุ ที่จ้องมองมา


             “ผมบอกแล้วนี่ว่ามีแผลขึ้นมาอีกเมื่อไหร่ คุณจะต้องถูกทำ โทษ ” พูดจบก็ปล่อยข้อมือบางออก แล้วสอดมือเข้ารั้งเอวหล่อนเข้ามาใกล้ๆ ในขณะที่หญิงสาวมัวแต่คิดถึงวิธีการลงโทษของเขา โดยไม่ทันได้ระวังตัวเอาเลย


             เมื่อเอวบางถูกรั้งเข้าไปจนแนบชิดกับอกกว้าง อย่างรวดเร็วแล้ว เขาก็ไม่ปล่อยโอกาสให้หล่อนได้ทันตั้งตัว..ด้วยการก้มหน้าลงไปที่ใบ หน้าขาวใสนั่นทันที ทำให้หล่อนรู้สึกถึงลมหาย ใจที่เป่ารดอยู่ข้างแก้ม จึงเงยหน้าขึ้นมองเขาด้วยความตกใจ


             “นี่คุณ!..ไม่นะ..อื้อ” เสียงของหล่อนขาดหายไป เมื่อถูกจู่โจมด้วยริมฝีหนาของเขาอย่างรวดเร็ว          

                

             ..ชายหนุ่มซึมซับเอาความหวานปานน้ำผึ้ง จากริมฝีปากนุ่มชื้นของหล่อน อย่างไม่รู้จักอิ่ม จากที่ดุดัน..ร้อนแรงแต่แรก แปรเปลี่ยนเป็นอ่อนโยนและหยอกเย้า ทำเอาหล่อนที่ไม่ประสีประสา ต้องอ่อนระทวยอยู่ในอ้อมแขนเขา นาน..เท่านาน จนแทบจะขาดใจ..กว่าที่เขาจะปล่อยหล่อน..ให้เป็นอิสระ


             ติณวีย์รู้สึกถึงหัวใจ..ที่มันกระชุ่มกระชวยขึ้นมาทันที เมื่อได้สัมผัสหล่อน..กอดหล่อนแบบนี้ จากที่เหนื่อยล้า และอ่อนเพลีย กับปัญหาต่างๆมากมาย แต่แค่มีหล่อนอยู่ใกล้ๆเช่นนี้ ก็ทำให้เขามีพลัง และกำลังใจที่ดีขึ้น อย่างที่ตัวเองก็ไม่คิดว่าจะเป็นได้ถึงเพียงนี้…         

              

             หญิงสาวยกมือขึ้นแตะริมฝีปากของตัวเอง ที่ตอนนี้มันคงบวมเจ่อจนน่าเกลียด เพราะฝีมือของเขาเป็นแน่ ก่อนจะเอ่ยว่าคนเอาแต่ใจตรงหน้าด้วยความโมโห..ที่ทำอะไรเขาไม่ได้  ไปมากกว่านั้น

           

             “คุณ..คนฉวยโอกาส รังแกคนไม่มีทางสู้” ร่างบางลุกขึ้นยืน แล้วก้าวออกไปทันที แต่ถูกมือหนาคว้าเอาไว้..ก่อนเอ่ยเสียงทุ้ม แกมหยอกเย้า จนคนที่โกรธหัวฟัดหัวเหวี่ยงอยู่ ต้องชะงักลง ก่อนหันกลับมามองเขาด้วยสายตาที่วาววับ...


             ******************

             

             

             

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 104 ครั้ง

227 ความคิดเห็น