พรหมลิขิตร้ายกลายรัก

ตอนที่ 178 : ความในใจ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,418
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 81 ครั้ง
    29 พ.ค. 62

             ตอนที่178 :

ความในใจ






             “อุ๊ย!..นี่คุณ!..มานอนทับฉันแบบนี้ ฉันหายใจไม่ออกนะ..ออกไปสิคะ..” มือบางยกขึ้นดันอกแกร่งไว้ได้ทัน ก่อนที่ร่างหนาของเขาจะทาบทับลงมาบนตัวหล่อนจนแนบสนิทไปทั้งร่าง






             “ผมขยับให้ก็ได้..แต่คุณห้ามลุกกนีไปไหนนะ..”






             “ค่ะ..ขยับไปสิคะ..”






             ติณวีย์ขยับลงมานอนเคียงข้างหล่อน ก่อนที่มือหนาเอื้อมไปกอบกุมมือบางเอาไว้ แล้วหลับตาลง…






             ผ่านไปสักพักเสียงทุ้มก็ดังขึ้น ทำเอาหล่อนที่นอนอยู่ข้างๆ ถึงกับตกใจขึ้นมา เมื่อนึกว่าเขาหลับไปแล้ว






             “ถ้าผมบอกว่า ผมรักคุณตั้งแต่วันแรกที่เจอเลย คุณจะเชื่อมั้ย..”






             “คะ?..” หล่อนเหลือบสายตาขึ้นมองเขาเล็กน้อย พร้อมกับหัวใจที่เต้นระรัว กับคำถามที่ได้ยิน






             “ในตอนที่คุณสลบเพราะถูกยิงวันนั้น ผมนั่งมองใบหน้าที่ซีดเผือดของคุณไปตลอดทาง จนกระทั่งถึงโรงพยาบาล หัวใจของผมมันเต้นแรงอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อนเลยทั้งๆที่ใบหน้าของคุณในตอนนั้นแทบจะไม่มีสีเลือดเลยด้วยซ้ำไป แต่ไม่รู้ทำไม ผมถึงไม่อาจจะละสายตาไปจากคุณได้อีกเลย นับตั้งแต่วินาทีนั้นเป็นต้นมา..ผมจึงได้แต่บอกกับตัวเองว่า ต้องทำทุกวิถีทางเพื่อที่จะให้คุณได้อยู่กับผม..ไม่ว่าจะเป็นบ้านที่ผมให้คุณได้มาพักด้วย หรือแม้แต่งานที่ผมต้องมีเลขาถึงสองคน..ทั้งที่ไม่จำเป็น ทุกอย่างล้วนเป็นข้ออ้างทั้งนั้น เพียงเพื่อให้ผมได้อยู่ใกล้ๆคุณ.. ได้เห็นคุณในทุกๆวัน..เพียงเท่านี้ผมก็มีความสุขแล้วจริงๆ..”






             “อย่างนี้เขาเรียกว่าคนเจ้าเล่ห์..น่ะสิคะ..” หญิงสาวตวัดสายตาผ่านใบหน้าคมไปด้วยความหมั่นไส้ เมื่อได้ยินคำสารภาพจากเขา ถึงแม้ภายในหัวใจจะรู้สึกเป็นสุข..คล้ายว่าหัวใจของหล่อนในเวลานี้มันพองคับอกมากเพียงใดก็ตาม






             “หึ!..ก็คุณเอาแต่หนีผมท่าเดียวนี่..ผู้หญิงคนอื่นรึ ต่างก็วิ่งเข้าหาผมทั้งนั้น ไม่มีใครเป็นแบบคุณสักคน ผมก็เลยต้องใช้อุบายช่วยบ้างนิดหน่อยน่ะสิ..แต่ผมเป็นห่วงคุณจริงๆนะ ที่คุณได้รับบาดเจ็บในครั้งนั้น และที่กลัวว่าคุณจะไม่ปลอดภัย..นั่นก็จริง แต่ไอ้เรื่องที่เห็นแก่ตัวไปบ้าง โดยการอ้างเรื่องงาน..ก็แค่อยากมีคุณอยู่ใกล้ๆให้พอได้ชุ่มชื่นหัวใจบ้างเท่านั้นจริงๆ..”






             ริมฝีปากหนาเผยยิ้มออกมา พลางปรายตามองไปยังร่างบางที่ นอนฟังนิ่ง อย่างไม่คิดที่จะขัดหรือกล่าวสิ่งใดออกมาเลย แต่สักพักก็ได้ยินเสียงหวานๆเอ่ยออกมา..ที่คล้ายว่าจะบอกเล่าให้ฟังซะมากกว่า






             “ที่ผ่านมาฉันไม่กล้าจะคิดอะไรกับคุณหรอกค่ะ ฉันรู้ดีว่าฉันเป็นเพียงลูกชาวสวนธรรมดาๆ ส่วนคุณก็เป็นถึงนักธุรกิจที่ร่ำรวยล้นฟ้า อยู่ในสังคมที่หรูหรา..แวดล้อมไปด้วยสาวสวยมากมาย..อย่างฉันก็คงทำได้เพียงชื่นชมคุณอยู่ห่างๆ ในหัวใจเพียงข้างเดียวก็พอแล้ว ไม่เคยคิดที่อยากจะครอบครอง หรือให้คุณมาสนใจเลยสักนิด เพราะฉันรู้ในฐานะของตัวเองดี ว่าผู้ชายสมบูรณ์แบบที่สาวๆทั้งประเทศใฝ่ฝันอย่างคุณ จะมาสนใจอะไรกับผู้หญิงที่แสนธรรมดาอย่างฉัน ที่ไม่มีอะไรเลยนอกจากบ้านสวนที่เป็นมรดกของพ่อกับแม่เท่านั้น อีกอย่าง..คู่ควงของคุณแต่ละคน ล้วนก็เป็นคนที่มีชื่อเสียงโด่งดัง มีฐานะทางสังคมและชนชั้นที่เท่าเทียมกับคุณทั้งนั้น เหมาะสมกันในทุกๆอย่าง.. ฉันจึงคิดที่จะรักคุณอยู่ฝ่ายเดียวเช่นนี้ตลอดไป..จนวันหนึ่ง..ที่คุณมาขอร้องฉัน ให้เป็นคู่หมั้นกำมะลอของคุณ ทั้งๆที่ฉันไม่อยากทำ แต่ก็ไม่อาจปฏิเสธสายตาขอร้อง แกมอ้อนวอนที่มองมานั้นได้..ฉัน..”





             “ทำไมล่ะ..ผมมันน่ารังเกียจขนาดนั้นเชียวหรือ..” เสียงทุ้มเอ่ยขัดขึ้นมาอย่างหยอกเย้าในน้ำเสียง แต่ดวงตากลับปิดสนิท รอฟังเรื่องราวที่อยู่ในใจของหญิงสาวที่เขาไม่อาจรู้ได้เลย ถ้าหล่อนไม่พูดมันออกมา






             “ไม่ใช่ค่ะ เป็นเพราะฉันไม่อยากถลำลึกไปมากกว่านี้ต่างหากล่ะคะ กลัวว่ายิ่งได้ใกล้ชิดกันฉันจะ..เอ่อ..แสดงความรู้สึกที่มีในหัวใจออกมาโดยไม่รู้ตัว แล้วจะทำให้คุณรับรู้เอาได้ในสักวัน.. สู้อยู่ห่างๆกันไว้จะดีกว่า ใจของฉันมันจะได้เจ็บน้อยลงไงล่ะ.. เมื่อถึงเวลาที่จะต้องไปจากคุณ”






             “คิดไปได้ยังไง..ผมแสดงออกชัดเจนขนาดนั้น คุณยังไม่รู้อีกรึไง มันน่าจับลงโทษซะจริงๆ..”






             “ฉันไม่อยากคิดเข้าข้างตัวเองนี่คะ ที่คุณทำไปทุกอย่าง อาจเพราะตอบแทนที่ฉันได้ช่วยคุณในครั้งนั้นก็เป็นได้ ฉันไม่กล้าคิดไปไกลกว่านี้หรอกค่ะ” เสียงหวานเอ่ยออกมาอย่างแผ่วเบา พร้อมกับหลับตาลง เพราะไม่อยากให้เขาได้เห็น แววตาที่แสนเศร้าของตนเองในตอนนี้






             “ตอบแทนงั้นเหรอ.. ด้วยการเอาตัวเองรับกระสุนแทนคุณถึงสองครั้งสองคราเนี่ยนะ!.. ไอยรดา..หากคุณไม่มีความหมายในชีวิตของผมแล้วล่ะก็ ผมตอบแทนคุณด้วยวิธีอื่นก็ย่อมได้ ไม่ต้องเสี่ยงชีวิตของตัวเองถึงขนาดนั้นหรอก แล้วก็ช่วยจดจำใส่สมองสวยๆของคุณเอาไว้ด้วยว่า..ผมรักคุณ รักคุณคนเดียวเท่านั้น ในหัวใจของผมมีเพียงคุณคนเดียวเท่านั้น..ได้ยินมั้ยไอยรดา..อะ..อ้าว!..” ติณวีย์ขยับตัวตะแคงข้างเข้าหาร่างบาง ที่เงียบผิดปกติ แล้วชะโงกหน้าไปมอง ก่อนจะเลิกคิ้วขึ้น เมื่อเห็นคนที่พร่ำพูดอยู่จ้อยๆเมื่อครู่ กลับหลับไปอย่างง่ายดายเช่นนี้ แล้วปล่อยให้เขาได้แต่พร่ำพรรณนา อยู่เพียงฝ่ายเดียวเป็นนานสองนาน...                          

             



             “ยัยตัวแสบ!..ไหนบอกไม่ง่วงไง..ไหงหลับก่อนกันอีก..” ส่ายหนุ่มส่ายหน้าไปมาด้วยความเอ็นดู กับใบหน้าเนียนที่หลับพริ้ม แล้วอดใจไว้ไม่ไหว.. ก้มลงจูบไปยังหน้าผากขาวเนียน ก่อนจะเลื่อนลงมาทาบริมฝีหนาลงบนกลีบปากบางที่เผยอขึ้นมาในขณะที่หลับอยู่ มันแสนที่จะล่อตาล่อใจเขายิ่งนัก จนหักห้ามใจเอาไว้ไม่อยู่จริงๆ ขอให้ได้ชื่นใจสักนิดก็ยังดี รอให้หล่อนตื่นขึ้นมาก่อน แล้วค่อยบอกหล่อนอีกครั้ง หรือจะให้เอ่ยคำๆนี้ไปตลอดชีวิต..เขาก็ทำได้






             ชายหนุ่มเอ่ยบอกกับตัวเอง ก่อนจะล้มตัวลงนอนข้างๆกับหญิงสาว แล้วพลิกตัวตะแคงข้าง เข้าหาหล่อนที่นอนหลับสนิท ใบหน้างามที่ยังคงมีรอยยิ้มประดับอยู่น้อยๆ ในขณะที่หลับอยู่ ก็ทำเอาหัวใจเขาเต้นแรงขึ้นมาในทันที ลำแขนแข็งแกร่งสอดเข้ารั้งร่างบางเข้าหาอกกว้าง ก่อนจะสูดกลิ่นกายอันหอมหวาน ของหล่อนเข้าจนเต็มปอด พร้อมกับหลับตาลงช้าๆ ด้วยหัวใจที่พองคับอก มีความสุขเหลือเกินในชีวิตที่ต่อไปนี้จะมีหล่อนอยู่เคียงข้างกันเช่นนี้ตลอดไปทั้งในยามหลับและตื่น






             “ฉันรักคุณค่ะ..คุณติณวีย์..”






             เสียงพึมพำที่เปล่งออกมาจากคนในอ้อมกอดทั้งที่ยังคงหลับสนิทอยู่นั้น ทำเอาเปลือกตาของเขาที่กำลังหรี่ลงๆ ต้องเปิดขึ้นมาอีกครั้ง และแทบจะทำให้เขาหายง่วงเป็นปลิดทิ้งเลยทีเดียว พร้อมกับหัวใจที่เต้นระ รัวเข้ามาแทนที่..ก่อนจะเอ่ยตอบกลับไปด้วยรอยยิ้มกว้างให้กับสาวน้อยขี้เซาของเขาคนนี้ ด้วยหัวใจที่มันเอ่อล้นและเปี่ยมไปด้วยความสุข.. ‘ผมก็รักคุณ..ไอยรดา..สาวน้อยของผม’

             

             

             ...จบบริบูรณ์...

             

            


             ******************



             เญาฮะรี ขอขอบคุณผู้อ่านทุกท่าน ที่ติดตามกันมาตลอดนะคะ เรื่องนี้เป็นเรื่องแรกของเญาฮะรีค่ะ แต่ก็ได้รับกำลังใจจากผู้อ่านมากมายเหลือเกิน อาจจะมีข้อผิดพลาดไปบ้าง ก็ขอขอบคุณสำหรับคำชี้แนะต่างๆที่มีให้นะคะ ‘ขอบคุณค่ะ’

             

             

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 81 ครั้ง

227 ความคิดเห็น

  1. #224 chomalee-ni (@chomalee-ni) (จากตอนที่ 178)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2562 / 21:47
    ขอบคุณนะคะ...สำหรับนิยายสนุกๆ..จะรออ่านเรื่องต่อไปนะคะ
    #224
    0
  2. #223 tom247 (@tom247) (จากตอนที่ 178)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2562 / 21:40
    อยากเห็นติณวีเลี้ยงลูกนะไรท์
    #223
    0
  3. #222 sanake02 (@sanake02) (จากตอนที่ 178)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2562 / 19:17

    ขอบคุณมากนะคะ สำหรับนิยายน่ารักๆๆๆ แล้วลงให้อ่านจนจบ ติดตามต่อนะคะ

    #222
    0
  4. #221 Teamjai Incham (@teamjai) (จากตอนที่ 178)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2562 / 13:29
    ขอบคุณคะสำหรับนิยายดีๆๆๆๆ
    #221
    0
  5. #220 May209 (@May209) (จากตอนที่ 178)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2562 / 12:56
    ไม่อยากให้จบเลย เขียนได้สนุกมากค่ะ ติดตามเรื่องต่อไปของไรท์นะค่ะ
    #220
    0
  6. #219 NawaratNawarat (@NawaratNawarat) (จากตอนที่ 178)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2562 / 12:10
    กำลังสนุกเลยจบซะแล้วขอตอนพิเศษด้วยน่ะค่ะขอบคุณน่ะค่ะ
    #219
    0
  7. #218 phensri9515 (@phensri9515) (จากตอนที่ 178)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2562 / 12:06
    ไม่อยากให้จบเลย. กำลังสนุก ขอขอแถมมีลูกด้วยน่ะคะไรท์
    #218
    0
  8. #217 kar1965 (@karfile1965) (จากตอนที่ 178)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2562 / 12:04

    มุ้งมิ้งกันไปเน๊าะๆ

    #217
    0
  9. #216 Preen772 (@Preen772) (จากตอนที่ 178)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2562 / 11:42
    อย่าเพิ่งโจ๊บบบบบจัดงานแต่งงานให้เค้าก่อนไรทททททท์
    #216
    0
  10. #215 rossukon2531 (@rossukon2531) (จากตอนที่ 178)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2562 / 11:09
    สนุกค่ะ ขอตอนพิเศษด้วยค่ะไรท์
    #215
    0
  11. #214 Gift11y (@Gift11y) (จากตอนที่ 178)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2562 / 11:02

    ขอยคุณนะคะที่อัพนิยายให้อ่านค่ะ
    #214
    0