พรหมลิขิตร้ายกลายรัก

ตอนที่ 175 : คำสารภาพ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,290
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 62 ครั้ง
    26 พ.ค. 62

             ตอนที่175 :

คำสารภาพ






             “ฉะ..ฉันไม่เชื่อหรอกค่ะ..คุณอย่ามาหลอกฉันเลย..”






             “ไม่เชื่อ!..ก็แล้วแต่คุณ..แต่ไอ้ขาขาวๆนั่นผมยังจำติดตราอยู่เลยนะ..มันช่างกลมกลึงขาวเนียนเสียจน..”






             “หยุดนะ!..ไม่ต้องพูดแล้ว ธุระของคุณมีเท่านี้ใช่มั้ย.. งั้นฉันก็คงต้องขอตัวก่อน..” ร่างบางลุกขึ้นจากเก้าอี้ในทันที เพื่อจะรีบเดินออกไปให้พ้นจากชายหนุ่ม แต่พอจะก้าวเท้าออกไป ก็ต้องหยุดชะงักลง เมื่อข้อมือของหล่อนถูกคว้าเอาไว้ก่อน พร้อมแรงบีบกระชับตามอารมณ์ของคนเอาแต่ใจ






             “คุณยังไปไหนไม่ได้ทั้งนั้นไอยรดา..นั่งลง!..อย่าให้ผมต้องลงโทษคุณเป็นครั้งที่สองนะ เพราะบทลงโทษในครั้งนี้ของผมจะเป็นขั้นสุดท้าย ที่รุนแรงที่สุดที่คุณต้องจดจำไปตลอดชีวิตเชียวล่ะ..”






             ดวงตาวาววับของไอยรดามองสบไปยังคนเอาแต่ใจตรงหน้าด้วยความไม่พอใจ ที่ทำอะไรเขาไม่ได้อย่างที่ต้องการ ได้แต่ตวัดสายตาผ่านใบหน้าคมแทนอารมณ์ที่มันคุกรุ่นอยู่ภายในได้เท่านั้น






             “เชิญพูดธุระของคุณเลยดีกว่าค่ะ..” หล่อนเอ่ยขึ้นในทันทีที่ลงนั่ง โดยไม่มองหน้าของเขาเลยสักนิด ทำให้คนที่ออกคำสั่งถึงกับหยักยิ้มมุมปาก ก่อนที่จะเอ่ยเสียงเข้มขึ้นมา






             “ผมไม่อนุญาติให้คุณลาออก และคุณก็ต้องกลับไปกับผมในวันนี้ด้วย..”






             “ฉันไม่กลับค่ะ..ไม่มีความจำเป็นอะไรแล้วที่ฉันต้องกลับไป ทุกอย่างก็จบลงด้วยดีแล้วนี่คะ ทั้งมือปืนและคนที่บงการต่างก็ถูกจับไปหมดแล้ว ไม่มีเหตุผลอะไรที่ฉันจะต้องกลับไปอีก จะให้ฉันกลับไปทำไมคะ..ฉันควรอยู่ในที่ๆฉันสมควรอยู่น่ะถูกต้องแล้ว..”






             “กลับไปรับผิดชอบผมไงล่ะ..ไอยรดา..ผมเสี่ยงชีวิตเพื่อช่วยคุณนะ แต่คุณกลับหนีผมมาบ้านสวนอย่างนี้เหรอ..ไม่คิดจะดูแลกันบ้างเลยรึไง..”






             “คุณก็..เอ่อ..ออกจากโรงพยาบาลแล้วนี่คะ อาการก็ดีขึ้นแล้วด้วย..อีกอย่างคุณก็มีคนที่คุณรักดูแลอยู่แล้วด้วยทั้งคน จะให้ฉันไปเกะกะทำไมอีกล่ะ..”






             “การกระทำของผมมันไม่บ่งบอกให้คุณได้รับรู้บ้างเลยรึไงหะ..ไอยรดา..ว่าทำไมผมต้องเสี่ยงชีวิตเพื่อช่วยคุณ..ถ้าไม่ใช่เพราะ ‘รัก’ น่ะ คุณเซ่อหรือแกล้งโง่กันแน่หะ!..” เสียงที่เข้มและดังขึ้นตามอารมณ์ของชายหนุ่ม ที่แทบจะระเบิดออกมาอยู่แล้ว กับสิ่งที่หล่อนทำเหมือนไม่รับรู้ในความรู้สึกของเขาบ้างเลย






             ..เสียงเข้มขึ้นที่บอกถึงอารมณ์ของคนตรงหน้ากลับไม่ได้ทำให้หล่อนนึกกลัวเลยสักนิด เพราะมัวแต่ตะลึงงันกับคำๆนั้น.. คำที่เขาเอ่ยออกมาอย่างชัดถ้อยชัดคำเสียจน หล่อนแทบลืมหายใจไปเลยทีเดียว






             “คะ?..คุณพูดว่าอะไรนะคะ..ระ..รักฉันงั้นเหรอคะ..ไม่ค่ะ..ฉันไม่เชื่อหรอกว่าคุณจะมารักคนอย่างฉัน..” ดวงตากลมโตเบิกกว้าง มองนิ่งไปยังชายหนุ่ม พลางส่ายศรีษะไปมาอย่างสับสน






             “ทำไมไม่เชื่อ..ต้องให้ทำอย่างไรถึงจะเชื่อว่าผมรักคุณ..รักมาก..และอยู่ไม่ได้จริงๆ ถ้าไม่มีคุณ..” คำพูดของเขาที่เอ่ยออกมาทั้งหนักแน่นและจริงจัง ทำให้คนที่ได้รับฟังถึงกับนิ่งงันไปชั่วขณะ พร้อมกับดวง ตากลมโตที่ยังคงเบิกค้างอยู่เช่นเดิม






             “คุณเอาคนรักของคุณไปไว้ไหนแล้วล่ะคะ..ถึงได้มาพูดแบบนี้กับฉัน..” เสียงหวานๆเอ่ยถามออกไปด้วยความสับสน และดังขึ้นตามอารมณ์ที่มันคุกรุ่นอยู่ภายใน หลังจากที่ได้ยินคำว่ารักจากปากเขา






             “ใคร?..คนรักของผม.. ก็นั่งอยู่ตรงหน้าผมนี่ไงล่ะ..จะเป็นใครได้อีก..” สายตาไหวระริก มองสบไปยังยัยจอมบื้อ ที่ดูจะไม่เชื่อในสิ่งที่เขาพูดออกมาเลยแม้แต่น้อย






             “คุณติณวีย์!..คุณอย่ามาพูดล้อเล่นแบบนี้นะคะ..ฉันไม่ตลกเลยสักนิด..” หล่อนตวัดสายตาผ่านใบหน้าคมอีกครั้งด้วยความไม่พอใจ






             “ผมไม่เคยคิดเอาเรื่องแบบนี้มาพูดล้อเล่น ทุกคำพูดที่ผมพูดไปเป็นเรื่องจริงทุกเรื่อง คนที่ผมรักก็คือคุณ..คุณคนเดียวเท่านั้น..ไอยรดา..”






             “แล้วคุณริต้าล่ะคะ.. คุณเอาเธอไปไว้ที่ไหน..เธอเป็นคนรักของคุณไม่ใช่รึไง..”






             “ริต้าจะเป็นคนรักของผมได้ยังไง เธอสามีของเธออยู่แล้วทั้งคน และสามีของริต้าก็เป็นเพื่อนผม..เป็นหนึ่งในหุ้นส่วนใหญ่อีกคนที่อิตาลีด้วย..ผม อเล็กซ์ และเวนย์สามีเธอร่วมก่อตั้งธุรกิจโรงแรมด้วยกันมา.. คุณหลงกลเธอแล้วล่ะ..ไอยรดา..”






             “หลงกลงั้นเหรอคะ?..” คิ้วเรียวเล็กขมวดเข้าหากันด้สยความไม่เข้าใจ..ดวงตากลมโตจ้องนิ่งไปยังใบหน้าคมเพื่อค้นหาคำตอบ    





                       

             “ริต้าวางแผนเพื่อพิสูจน์ความสัมพันธ์ระหว่างคุณกับผมยังไงล่ะ..”สายตาคมดุสบเข้ากับดวงตากลมโตของหล่อนที่ยังคงเบิกค้างอยู่เช่นเดิม ในขณะที่เขากำลังอธิบายถึงแผนการของริต้าไปด้วย




                           

                

             “เธอแกล้งแสดงเป็นคนรักของผม เพื่อที่จะดูปฏิกิริยาของคุณน่ะสิ แล้วก็คงจะได้ผลล่ะมั้ง คุณถึงหนีผมมาที่นี่คนเดียวแบบนี้..” สายตาไหวระริกมองนิ่งไปยังใบหน้าเนียนที่เริ่มแดงระเรื่อขึ้นมาอีกแล้ว






             “ไมใช่นะ!..ฉันก็บอกเหตุผลกับคุณไปแล้วนี่คะ..ว่ามันถึงเวลาที่ฉันต้องกลับไปใช้ชีวิตในแบบเดิมๆของฉันสักที..”






             “อ้าว!..งั้นเหรอ..ไม่ใช่คุณหึงผมกับริต้ารึเนี่ย..ไอ้เราก็หลงดีใจ..” คิ้วเข้มเลิกขึ้นเล็กน้อยพร้อมกับมุมปากที่หยักยิ้ม ทำเอาหญิงสาวรู้สึกหมั่นไส้ กับอาการของคนตรงหน้ายิ่งนัก อดที่จะตวัดสายตาผ่านใบหน้าเข้มคมนั้นไม่ได้






             “ฉันไม่ได้หึงค่ะ..กรุณาเข้าใจให้ถูกต้องด้วยนะคะ ฉันกับคุณเราต่างก็รู้กันอยู่แก่ใจอยู่แล้วว่าเป็นเพียงเจ้านายกับลูกน้อง และคู่หมั้นกำมะลอกันเท่านั้น






             “เด็กปากแข็ง!..เห็นทีผมคงต้องทำให้ปากคุณนิ่ม แบบเมื่อครู่นี้อีกดีมั้ย..” ว่าพลางลุกขึ้นแล้วโน้มตัวผ่านโต๊ะที่กั้นกลางระหว่างเขากับหล่อนไปจนใบหน้าคมอยู่ห่างจากใบหน้าหวานแค่เพียงคืบเท่านั้น แม้ว่าหล่อนจะเบนหน้าหนีให้ออกห่างด้วยความตกใจแล้วก็ตามแต่ก็ไม่พ้นจากการคุกคามของเขาอยู่ดี



             

             ******************                                                                                                                                                                                                                            

         

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 62 ครั้ง

227 ความคิดเห็น

  1. #206 kar1965 (@karfile1965) (จากตอนที่ 175)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2562 / 12:21

    555555 ยัยบื้อๆๆ

    #206
    0
  2. #205 rossukon2531 (@rossukon2531) (จากตอนที่ 175)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2562 / 10:35
    รอๆๆๆค่ะ
    #205
    0