พรหมลิขิตร้ายกลายรัก

ตอนที่ 165 : ส่วนเกิน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,093
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 56 ครั้ง
    16 พ.ค. 62

             ตอนที่165:ส่วนเกิน






             ติณวีย์ที่เหลือบมาเห็นหล่อนเข้าพอดี จึงเอ่ยทักขึ้น ทำให้หล่อนที่หันหลังอยู่ ต้องกระพริบตาถี่ๆ พร้อมกับแหงนหน้าขึ้นเล็กน้อย เพื่อขับไล่น้ำใสๆที่คลออยู่นี่ให้มลายหายไป..ซึ่งมันก็ได้ผล





             “อ้าว!..ไอยรดา..เข้ามาสิ!..คุณไปยืนอยู่ทำไม..” เขาเอ่ยเรียกให้เข้าไปพร้อมกับแนะนำให้รู้จักกับแขกที่มาเยือนในทันที





             “นี่คุณริต้า..เขาเป็นน้องสาวของเพื่อนผมที่อิตาลีน่ะ..และนี่ก็ไอยรดา..เป็น..”





             “ฉันเป็นเลขาของคุณติณวีย์ค่ะ..ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ..” ไอยรดาเอ่ยแทรกขึ้นมาทันที ก่อนที่จะหลบสายตาคมดุที่มองมาด้วยใบหน้าที่เข้มขึ้น คิ้วหนาขมวดเข้าหากันเล็กน้อย ก่อนจะคลายออก แล้วหันกลับไปยังหญิงสาวอีกคนทันทีด้วยอารมณ์ที่ขุ่นมัว





             “ค่ะ..ยินดีที่ได้รู้จักเช่นกันค่ะ..” สาวสวยตรงหน้าหันมาพูดกับเลขาสาวอย่างหล่อนเพียงเท่านั้น ก่อนจะหันกลับไปพูดคุยกับคนป่วยเช่นเดิม





             “พี่วีย์คะ..พี่วีย์ยังเจ็บแผลอยู่รึเปล่าคะ ริต้าขอโทษนะที่เผลอกอดพี่วีย์แรงไปหน่อย.. โดนแผลพี่วีย์รึเปล่าคะนี่..” เสียงหวานที่เจื้อยแจ้ว ถามคนป่วยด้วยความเป็นห่วงเป็นใย โดยไม่ได้สนใจส่วนเกินอย่างหล่อนอีกเลยนั้น ทำให้ไอยรดาเลือกที่จะปลีกตัวออกมา เพื่อเตรียมอาหารให้กับเขาทันที เพราะว่าเลยเวลาอาหารเย็นไปมากแล้ว และกว่าเขาจะได้ทานยาหลังอาหาร มันก็อาจจะดึกจนเกินไป





             “เอ่อ..ขอโทษนะคะ ได้เวลาทานอาหารเย็นแล้วค่ะ..” หล่อนเข็นโต๊ะที่เตรียมอาหารไว้เรียบร้อยแล้วมาไว้ที่ข้างเตียง ก่อนจะเดินกลับไปนั่งที่โซฟาตามเดิม โดยไม่ยอมสบกับสายตาคมคู่นั้นที่ทอดมองมายังหล่อนในตลอดทุกฝีกก้าวที่เอาอาหารไปนั่นอีกเลย





             “ริต้าทานด้วยกันสิ ‘คุณเลขา’เขาทำมาตั้งเยอะแยะ..” เสียงทุ้มเอ่ยชวนหญิงสาวข้างๆ แต่สายตากลับจ้องนิ่งไปยังอีกคนที่อยู่บนโซฟาแทน





             “ไม่ล่ะค่ะ..ริต้าเพิ่งทานมาจากที่โรงแรมกับลูกค้า แล้วก็ตรงมาหาพี่วีย์นี่แหล่ะค่ะ อิ่มแล้วจริงๆค่ะ..พี่วีย์ทานเถอะนะคะ มาค่ะ..ริต้าป้อนให้นะ..” ว่าแล้วก็ตักอาหารยื่นให้กับชายหนุ่มทันที และติณวีย์เองก็จำต้องยอมอ้าปากรับไว้อย่างไม่อาจจะปฏิเสธได้ แต่สายตากลับเหลือบไปมองยังคนที่อยู่บนโซฟาโดยไม่รู้ตัว จึงได้เห็นว่าหล่อนนั่งก้มหน้าดูนิตยสาร อยู่ด้วยใบหน้าที่เรียบเฉย ดูจะสนอกสนใจกับหนังสือนั่นซะเหลือเกิน...





             ..และก็เป็นเขาเองที่ทนไม่ไหว ทั้งที่ยังขุ่นเคืองใจไม่หาย กับการแนะนำตัวของหล่อนเมื่อสักครู่ก็ตาม..คงเป็นเพราะในทุกๆมื้อหล่อนจะต้องทานอาหารพร้อมกันกับเขา แต่วันนี้หล่อนกลับนั่งดูนิตยสารนั่น ไม่ยอมที่จะทานอาหาร และเขาก็รู้ดีว่าหล่อนยังไม่ได้ทานมาจากบ้านแน่ นอน





             “ทำไมถึงไม่ทานข้าว..” เสียงห้วนดุเอ่ยถามขึ้นอย่างไม่ค่อยสบอารมณ์นัก เมื่อเห็นว่าหล่อนไม่มีท่าทีจะจัดเตรียมอาหารให้กับตนเองเลย เอาแต่สนใจกับหนังสือในมือนั่น..ไม่รู้ว่ามันมีอะไรน่าสนใจนักหนาสิ..





             “ฉันยังไม่หิวค่ะ..เดี๋ยวค่อย..”





             “กินเดี๋ยวนี้..ได้เวลากินก็ต้องกิน..จะหิวรึไม่หิวก็ต้องกิน” เสียงที่เข้มขึ้นบ่งบอกถึงอารมณ์คนพูดว่ามันแทบจะระเบิดออกมาอยู่แล้ว ถ้าขืนหล่อนยังคงดื้อดึงอยู่แบบนี้…                                      

             




             ไอยรดาจำต้องลุกขึ้นไปหยิบอาหารของตนเองมานั่งทานที่โซฟาอย่างเงียบๆ โดยไม่คิดที่จะหันไปมองทางเขาอีกเลย





             “พี่วีย์ทำไมต้องไปบังคับคุณเลขาเขาด้วยล่ะคะ ดูสิ!.. ดุเสียจนริต้าเริ่มจะกลัวพีวีย์ขึ้นมาแล้วนะคะ..” หญิงสาวตกใจกับเสียงเข้มที่ติดจะห้วนดุของชายหนุ่ม ที่หล่อนไม่เคยได้ยินมาก่อนเลย แล้วให้แปลกใจกับการกระทำของเขาเป็นอย่างมาก ‘ทำไมต้องโมโหขนาดนี้ด้วยนะ’





             “ผมไม่ได้บังคับ..แต่เมื่อถึงเวลาก็ต้องทานสิ จะปล่อยให้ท้องว่างทำไม ยิ่งคนที่ทานอาหารครบทุกสามมื้ออย่างคุณเลขานั่นด้วย..เมื่อได้เวลาทานแต่กลับไม่ทาน..หรือมีเรื่องอะไรไม่สบายใจรึเปล่าครับคุณเลขา ..ถึงได้ทานอาหารไม่ลงน่ะ..”   






             สายตาคมจับจ้องไปยังร่างบางด้วยอารมณ์ที่คุกรุ่น..รุ่มร้อนอยู่ภายในกับอาการเย็นชาที่หล่อนมีให้ แต่หล่อนก็ยังคงเฉย เรียบนิ่งไม่แสดงท่าทีใดๆ มีเพียงดวงตากลมโตที่เหลือบขึ้นมองมาทางเขาแค่แว๊บเดียวเท่านั้น ก่อนจะหันไปสนใจกับอาหารตรงหน้าตามเดิม ทำเอาอารมณ์ของคนที่ปรายตามองอยู่ถึงกับเดือดพล่าน ขึ้นมาทันทีกับท่าทีไม่แยแส หรือสนใจใดๆกับคำพูดของเขาเลยแม้แต่น้อย





             “ผมถามไม่ได้ยินรึไง.. รึว่าพออาหารเข้าปากแล้ว ก็เลยรู้สึกหิวขึ้นมาทันที จนทำให้หยุด กินไม่ได้ไปซะแล้ว..”





             ดวงตากลมโตเหลือบมองไปยังคนเอาแต่ใจอีกครั้ง พร้อมกับตอบออกไปด้วยใบหน้าที่ยังคงเรียบเฉยเช่นเดิม





             “ค่ะ..พอได้ทานแล้วก็รู้สึกว่าหิวเหมือนที่คุณพูดจริงๆ ไม่ได้มีเรื่องไม่สบายใจอะไรทั้งนั้นค่ะ..” สายตาที่มองนิ่งไปยังคนบนเตียงแสดงออกอย่างชัดเจนว่าไม่พอใจเขาเป็นอย่างมาก ก่อนจะก้มหน้าก้มตาทานอาหารต่อ โดยไม่คิดจะหวั่นเกรงสายตาคมดุที่มองมายังหล่อนในเวลานี้เลยสักนิด...






             ******************

 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 56 ครั้ง

227 ความคิดเห็น

  1. #173 mommoo06051958 (@mommoo06051958) (จากตอนที่ 165)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2562 / 10:32

    ก็ทำไมไม่แก้ข่าวเองเล่าคุณวีย์

    #173
    0
  2. #170 tom247 (@tom247) (จากตอนที่ 165)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2562 / 17:42
    ดูเหมือนจะมีคนโดนเทแหละ
    #170
    0
  3. #169 May209 (@May209) (จากตอนที่ 165)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2562 / 14:48
    รู้สึกอึดอัดมาก ก.ไก่ล้านตัว
    อีกคนก็ปากแข็งคิดแค่ว่าการกระทำบ่งบอกถึงความรัก
    อีกคนก็ต้องเก็บไว้กับความรู้สึกถึงความแตกต่าง

    ผู้หญิงเป็นประเภทที่ต้องได้รับทั้งการกระทำและคำพูด เพราะจะให้คิดเข้าข้างตัวเองว่าเขารัก ถ้าเกิดเขาไม่รักเราเองก็เจ็บเปล่าๆ
    ชัดเจนทั้งการกระทำและคำพูดสักที อึดอัดหงุดหงิด #คุณติณวีย์
    #169
    0
  4. #167 rossukon2531 (@rossukon2531) (จากตอนที่ 165)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2562 / 11:01
    ทำสงครามประสาทกันเหรอค่ะ
    #167
    0
  5. #166 kar1965 (@karfile1965) (จากตอนที่ 165)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2562 / 10:57

    เฮ้อๆเหนื่อยแทน

    #166
    0