พรหมลิขิตร้ายกลายรัก

ตอนที่ 164 : คำเตือน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,064
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 58 ครั้ง
    15 พ.ค. 62

             ตอนที่164 :

คำเตือน






             ‘ตีห้าสิบห้า!..ตายแล้ว! ..วันนี้เราตื่นสายไป 15 นาทีเลยรึเนี่ย ไม่ได้แล้วต้องรีบไป..เดี๋ยวทำอาหารให้เขาทานไม่ทันกัน’ ไอยรดารีบจัดแจงทำธุระส่วนตัวเพียง 10 นาทีเท่านั้น ก็รีบเดินออกมาทันที ก่อนจะชะโงกมองไปยังคนป่วย ที่ยังคงหลับสนิทอยู่เลย แล้วจึงวิ่งออกไปจากห้องอย่างรวดเร็ว เพราะป่านนี้คุณเบนต้องไปรออยู่ที่รถนานแล้วเป็นแน่…





             นับตั้งแต่วันที่เขาย้ายกลับมารักษาตัวที่กรุงเทพฯหญิงสาวที่อาสาจะทำอาหารให้เขาทาน ก็ต้องตื่นตีห้าทุกวัน เพื่อกลับไปทำอาหารเช้า และเผื่อไปให้กับบอร์ดีการ์ดทั้งสองของเขาด้วยเลย..ไอยรดาวิ่งกระหืดกระหอบไปถึงรถ ก็เจอกับคุณเบนที่มายืนรออยู่แล้วจริงๆ





             “ขอโทษนะคะ..ฉันตื่นสายไปหน่อย..”





             “ไม่เป็นไรครับ..เชิญครับ” เบนยิ้มเพียงเล็กน้อย ส่งตอบกลับไป ก่อนจะเปิดประตูให้หญิงสาวก้าวขึ้นรถ





             8.00น.ตรงไอยรดาก็มาถึงที่โรงพยาบาล หญิงสาวจัดเตรียมอาหารให้กับเขาทันที โดยไม่สนใจสายตาคมที่มองมายังหล่อนตลอดเวลานั้นเลย





             “ผมบอกคุณแล้วไม่ใช่เหรอ..ไอยรดา ว่าไม่ต้องกลับไปทำ..ผมทานอาหารของโรงพยาบาลได้..คุณก็ดื้อไม่ฟัง..”





             “ฉันก็ไม่ได้ลำบากอะไรนี่คะ คุณเบนขับรถไปให้ ไม่ได้นั่งรถประทางไปสักหน่อย”





             “คุณนี่มันดื้อ!..เถียงคำไม่ตกฟากจริงๆ..” สายตาคมดุ มองนิ่งไปยังร่างบางที่เผยยิ้มออกมาทันที ที่ถูกเขาต่อว่า





             “คุณยิ้มอะไร..ผมว่าคุณอยู่นะ ยังจะมาทำหน้าระรื่นอีก..”





             “ฉันก็ดื้อเหมือนคุณไงล่ะคะ คุณจำไม่ได้รึไงที่ว่าฉันไว้น่ะ..”





             “หึ!..ทีเรื่องอย่างนี้ล่ะก็จำแม่นนักนะ..” เสียงบ่นพึมพำ พร้อมกับสายตาที่หรี่ลงน้อยๆของเขา จ้องนิ่งไปยังใบหน้าหวานอย่างเอาเรื่อง ก่อนจะได้ยินเสียงใสๆเอ่ยเปลี่ยนเรื่องขึ้นในทันที





             “ทานเลยนะคะ..กำลังอุ่นๆเลยค่ะ..” ริมฝีปากบางแย้มยิ้มน้อยๆ ในขณะที่หยิบอาหารวางบนโต๊ะให้กับเขา ที่ยังคงมองหล่อนอยู่เช่นเดิม ก่อนจะหันไปจัดการของตนเองและบอร์ดีการ์ดทั้งสองต่อ





             “เปลี่ยนเรื่องเชียวนะ”





             “เปล่าสักหน่อย..ได้เวลาทานอาหารแล้ว ต่างหากล่ะคะ..”





             สายคมดุปรายตามองหล่อนอย่างคาดโทษ ก่อนจะหันไปทานอาหารของตัวเองอย่างเงียบๆ แต่สายตาคมก็ยังคงปรายตามองไปยังหล่อนตลอดเวลา จนคนถูกมองชักจะทานอะไรไม่ค่อยลงซะแล้วสิ ได้แต่ก้มหน้าก้มตาทานให้เสร็จเร็วๆ จะได้หายอึดอัด กับสายตาคมคู่นั้นสักที  





             หล่อนอยู่จนถึงบ่ายเพื่อรอเวลาให้เขาได้หลับเสียก่อน หล่อนถึงจะกลับไปทำอาหารมื้อเย็นอีกครั้ง ซึ่งวันนี้กว่าเขาจะหลับลงได้ก็ปาเข้า ไปเกือบบ่ายสองแล้ว ทำให้หล่อนต้องเปลี่ยนเมนูที่คิดเอาไว้ใหม่ให้ง่ายและทำไวขึ้น เพื่อให้ทันกับอาหารมื้อเย็นที่จะถึงนี้





             ..แม้ว่าหล่อนจะตั้งใจทำอาหารเพียงใด ก็ไม่วายนึกถึงคำพูดของเขาเมื่อบ่าย..ด้วยความแปลกใจปนขบขันกับการที่เขากลัวว่าหล่อนจะหนีกลับบ้านสวนคนเดียวอีก โดยไม่ยอมบอกเหมือนอย่างคราวที่แล้ว ถึงกับคาดโทษเอากับหล่อนเหมือนเด็กๆ ที่ทำเอาหล่อนอดไม่ได้ที่จะยิ้มออกมา...





             “พรุ่งนี้หมอให้ออกตอนช่วงบ่าย เราจะไปบ้านสวนกันเลย คุณคงไม่ลืมนะ..”





             “คะ?..เอ่อ..ค่ะ ฉันไม่ลืมหรอกค่ะ..”





             “หากคุณหนีผมไปเหมือนคราวที่แล้วอีกล่ะก็ เตรียมตัวรับโทษจากผมได้เลยนะ..สาวน้อย และครั้งนี้โทษของคุณก็จะหนักเป็นสองเท่าด้วยนะ เพราะผมเตือนคุณก่อนแล้ว..”





             ไอยรดาส่ายศรีษะเล็กน้อย พร้อมรอยยิ้มบางๆ เมื่อนึกถึงคำพูดข่มขู่ของเขา ก่อนจะหันไปปิดเตาแล้วยกอาหารลง เพื่อตักใส่กล่องไว้ให้เสร็จเรียบร้อย จากนั้นจึงขึ้นไปอาบน้ำแต่งตัว ซึ่งใช้เวลาเพียงไม่ถึงครึ่งชั่วโมงเท่านั้น ก่อนจะขึ้นรถไปยังโรงพยาบาลในทันที






             ..วันนี้เป็นวันที่รถติดกว่าทุกวัน ทำให้ไอยรดามาถึงโรงพยาบาลเกือบจะ 6โมงกว่าเข้าไปแล้ว ซึ่งเลยเวลาอาหารเย็นไปกว่าครึ่งชั่วโมง ร่างบางจึงรีบจ้ำอ้าวขึ้นไปบนห้องทันทีที่รถจอด หล่อนเปิดประตูเข้าไป พร้อมกับเอ่ยขอโทษต่อชายหนุ่มทันที





             “ขอโทษนะคะรถมันติดมากเลย..คุณหิวรึ…” คำพูดที่เหลือต้องกลืนเข้าไปในลำคออย่างรวดเร็ว กับภาพเบื้องหน้าที่ได้เห็น





             หญิงสาวผมสั้นทันสมัย ในชุดเดรสสั้นสีดำเข้ารูป..แขนกุด ช่างตัดกันเหลือเกินกับผิวขาวเนียนของหญิงสาว..อีกทั้งรูปร่างที่อวบอิ่มเย้ายวนดูมีเสน่ห์ไปทั้งตัวที่ทำเอาผู้หญิงด้วยกันเห็นแล้วยังต้องมองตาค้างไปเลยทีเดียว แต่สิ่งที่ทำให้หล่อนต้องตาค้างยิ่งกว่า และหัวใจเหมือนถูกกระชากลงไปยังเบื้องล่างในทันที เมื่อได้เห็นว่าคนทั้งสองกำลังกอดรัด แนบแน่นกันอยู่บนเตียงชนิดที่ว่าแทบจะเป็นเนื้อเดียวกันอยู่แล้วถ้าเป็นได้      





                        

             ความรู้สึกที่มันเจ็บแปล๊บไปทั่วทั้งหัวใจ คล้ายว่ากำลังจะแตกออกมาเป็นเสี่ยงๆจนแทบไม่เหลือชิ้นดี กับภาพหยอกล้อ พูดคุยกันอย่างสนิทสนมของคนทั้งสอง ที่ทำให้หล่อนต้องเบือนสายตาออกไปทางอื่นในทันที ก่อนที่หยดน้ำใสๆที่มันเอ่อคลออยู่นี้ จะไหลรินลงมาโดยไม่รู้ตัว...





             ******************



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 58 ครั้ง

227 ความคิดเห็น

  1. #165 tom247 (@tom247) (จากตอนที่ 164)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2562 / 22:10
    กลับบ้านเถอะลูก อย่าไปยุ่งกะมัน
    #165
    0
  2. #164 mommoo06051958 (@mommoo06051958) (จากตอนที่ 164)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2562 / 13:25

    กลับบ้านสวนเลยค่ะ พอเขาออกจากโรงพยาบาล เราก็กลับมาบ้าน ไม่ต้องบอกใครเลย หักแบบนี้เลยค่ะ

    #164
    0
  3. #163 Gift11y (@Gift11y) (จากตอนที่ 164)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2562 / 11:55
    งานเข้าเลย555+หนีเลยค่ะ
    #163
    0
  4. #162 kar1965 (@karfile1965) (จากตอนที่ 164)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2562 / 11:35

    5555 ได้สมน้ำหน้านายวีย์อีกรอบๆๆมีอะไรไม่รู้จักพูดเน้อๆ ผ่าอีกรอบดีมั้ย????

    #162
    0
  5. #161 rossukon2531 (@rossukon2531) (จากตอนที่ 164)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2562 / 11:33
    คราวนี้ให้น้องหนีไปที่อื่นนะค่ะ เอาให้ตามไม่เจอเป็นบ้าไปเลย แต่น้องเข้าห้องไม่ผิดใช่ไหม รอๆค่ะ
    #161
    0