พรหมลิขิตร้ายกลายรัก

ตอนที่ 163 : ดื้อเหมือนกัน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,133
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 54 ครั้ง
    14 พ.ค. 62

             ตอนที่163 :

ดื้อเหมือนกัน





             สองทุ่มตรงการประชุมก็ได้เริ่มขึ้น ติณวีย์นำเอกสารในการทุจริตของนายตรีภพออกมา ให้หุ้นส่วนทุกคนได้เห็น พร้อมทั้งอธิบายขั้นตอนของการทุจริตอย่างละเอียด ตั้งแต่โครงการแรกจนถึงโครงการสุดท้าย ที่นายตรีภพได้ยักยอกออกไปเป็นมูลค่ามหาศาล ซึ่งตัวเขาเองยังไม่อยากเชื่อเลยว่า คนเก่าคนแก่ที่ทำธุรกิจร่วมกันมานาน จะทำกันได้ถึงขนาดนี้





             การประชุมใช้เวลาถึง 2 ชั่วโมงกว่า จึงได้สิ้นสุดลง ติณวีย์หลับ ตาลงสักพักอย่างเหนื่อยล้า รู้สึกปวดแผลขึ้นมา หลังจากที่ต้องนั่งประชุม อยู่นานถึงสองชั่วโมงกว่า ทำให้หญิงสาวที่กำลังเก็บเอกสารอยู่เหลือบไปเห็นเข้า..จึงเดินเข้าไปใกล้ๆเขา ก่อนจะเอื้อมมือไปแตะที่แขนของเขาด้วยความเป็นห่วง ทำให้ดวงตาที่เพิ่งปิดลงลืมขึ้นทันที พร้อมกับแขนแข็งแกร่งที่เกร็งขึ้นเมื่อถูกสัมผัสจากหญิงสาว





             “ปวดหัวรึคะ..ฉันขอยาคุณพยาบาลให้นะคะ..”





             “ไม่ต้องหรอก..ก็แค่เหนื่อยๆเท่านั้น..ได้หลับสักงีบคงจะดีขึ้น..”





             “ค่ะ..งั้นก็พักผ่อนนะคะ..” เสียงหวานเอ่ยขึ้นพลางคว้าผ้าห่มคลุมร่างหนาอย่างเบามือ ก่อนกลับไปเก็บเอกสารต่อจนเสร็จเรียบร้อย แล้วจึงเดินออกไปที่โซฟาใกล้ๆเพื่อพักผ่อนเช่นกัน แต่ยังไม่ทันที่หล่อนจะเอน ตัวลงนอน ก็ได้ยินเสียงเข้มเอ่ยถามขึ้นมาซะก่อน





             “คุณจะกลับบ้านสวนวันไหน..”





             “คะ?..เอ่อ..ว่าจะไปวันที่คุณออกจากโรงพยาบาลค่ะเสร็จธุระแล้ว..ก็จะรีบกลับค่ะ..”





             “ไม่ไปค้างหรือ..เดือนนึงกว่าจะได้กลับบ้านสักหนนะ..รึว่าเป็นห่วงผม..” สายตาที่เป็นประกายไหวระริกยามที่สบมานั้น ทำเอาหล่อนต้องเสมองไปทางอื่นทันที ก่อนจะตอบออกไปด้วยเสียงที่แผ่วเบา





             “ก็คุณยังไม่หายดีนี่คะ ฉันก็เลยคิดว่าทำธุระเสร็จก็กลับเลยดีกว่า..”





             “งั้นเอางี้ก็แล้วกัน..ผมออกจากโรงพยาบาลตอนบ่าย..เราก็จะไปบ้านสวนคุณกันเลย จะได้เปลี่ยนบรรยากาศบ้าง นอนอุดอู้อยู่อย่างนี้มาหลายวันแล้ว..ตามนี้เลยแล้วกัน..”





             “แต่ว่า!..จะดีรึคะ..แผลคุณจะอักเสบเอาได้นะหากต้องเดินทางไกลๆ..ฉันว่าอย่าเพิ่ง..”





             “ไม่เป็นไร..ผมค่อยยังชั่วแล้วจริงๆ แผลก็ไม่ค่อยอักเสบแล้ว ไม่งั้นคุณหมอคงไม่ให้ออกจากโรงพยาบาลหรอก..จริงมั้ย..”





             “ก็ได้ค่ะ!..ฉันจะไปว่าอะไรคุณได้ล่ะคะ ถ้าคุณดื้อที่จะไปให้ได้น่ะ..” ใบหน้าเนียนงอง้ำกับความเอาแต่ใจของเขา ที่ไม่คิดจะฟังหล่อนบ้างเลย





             “หึ!..ผมก็ดื้อเหมือนคุณนั่นแหล่ะ..สาวน้อย..” สายตาคมฉายแววขบขัน เมื่อเห็นหล่อนตวัดสายตาผ่านหน้าเขาไป ก่อนที่จะล้มตัวลงนอนตะแคงข้างหันหลังให้กับเขาในทันที..ริมฝีปากหนาจึงเผยยิ้มออกมา กับอาการไม่พอใจเหมือนเด็กแสนงอน ที่ยิ่งมองก็ยิ่งดูน่ารักเหลือเกินสำหรับเขา





             สายตาคมมองนิ่งไปยังร่างบาง ที่คงจะหลับไปแล้ว ด้วยความรู้สึกอบอุ่นในหัวใจเพียงแค่มีหล่อนอยู่ใกล้ๆ จากที่เคยเป็นคนหลับยากในแต่ละคืน..แต่เมื่อได้มองเห็นหล่อนก่อนนอนเช่นนี้..ในตลอดหลายคืนที่ผ่านมา เขากลับกลายเป็นคนที่หลับง่ายดายไปได้อย่างไร ซึ่งตัวเขาก็ยังไม่เข้าใจเลยจริงๆ





             จากที่เฝ้ามองหล่อนและคิดอะไรต่ออะไรเรื่อยเปื่อย หนังตาของเขาก็เริ่มจะหนักอึ้งเข้าไปทุกทีๆ..สุดท้ายก็ต้องยอมแพ้ ปล่อยให้มันปิดลงไปอย่างไม่อาจที่จะยื้อไว้ได้อีก.. ‘ราตรีสวัสดิ์..คนดี’





             ******************


 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 54 ครั้ง

227 ความคิดเห็น

  1. #159 mommoo06051958 (@mommoo06051958) (จากตอนที่ 163)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2562 / 23:16

    ราตรีสวัสดิ์ค่ะไรท์

    #159
    0
  2. #158 rossukon2531 (@rossukon2531) (จากตอนที่ 163)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2562 / 11:49
    มีแอบมองน้องนะ รอๆค่ะ
    #158
    0