พรหมลิขิตร้ายกลายรัก

ตอนที่ 160 : อ้อน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,209
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 47 ครั้ง
    11 พ.ค. 62

             ตอนที่160 : อ้อน





             แล้วก็ได้ผลตามคาด เมื่อร่างบางลุกขึ้นไปรินน้ำให้ในทันทีอย่างกระวีกระวาด ก่อนจะมายื่นส่งให้กับเขาอย่างรวดเร็ว แต่นั่นก็ยังไม่เป็นที่พอใจสำหรับเขา จึงทำเป็นลุกขึ้นเพื่อดื่มน้ำ แต่เหมือนคนไร้เรี่ยวแรง..อีกทั้งคิ้วหนายังขมวดมุ่นพลางนิ่วหน้าเล็กน้อย แสดงอาการเจ็บปวดในขณะที่ขยับตัว





             “คุณเจ็บแผลรึคะ!..มาค่ะฉันช่วย ค่อยๆลุกนะคะ..” ไอยรดาเดินเข้าไปประคองร่างหนาให้ลุกขึ้นนั่ง มือบางอ้อมไปทางด้านหลังเพื่อช่วยพยุงเขาอีกทีในขณะที่ขยับตัว จึงทำให้ลืมความใกล้ชิดระหว่างกันไปเลย เพราะมัวแต่ห่วงกลัวว่าเขาจะเจ็บแผลไปมากกว่านี้ ทำให้คนป่วยเผลอสูดความหอมจากกลิ่นกายที่หอมหวานนี้เข้าจนเต็มปอด ก่อนจะดื่มน้ำในแก้วที่หล่อนส่งให้จนหมด โดยที่หล่อนก็ยังคงประคองร่างหนาของเขาไว้อยู่ไม่ยอมห่าง





             “ระวังค่ะ..ค่อยๆดื่มนะคะเดี๋ยวจะสำลักเอา..”





             “อืม..นี่ผมหลับไปกี่วันแล้วเนี่ย รู้สึกว่ามันนานมากเลย..”  





             “1 วันกับ 1 คืนค่ะ คุณเป็นไงบ้างคะ..ปวดแผลรึเปล่า ให้ฉันเรียกคุณหมอให้มั้ยคะ..”




             “ไม่ต้อง..ผมไม่ได้ปวดแผลหรอก เพียงรู้สึกเจ็บเวลาที่ขยับตัวก็เท่านั้น..”





             ไอยรดารับแก้วน้ำจากเขามา พลางขยับตัวออกห่าง แล้วหยิบหมอนไปสอดไว้ด้านหลังแทน ก่อนที่จะก้มลงไปปรับเตียงให้ตั้งขึ้นเล็กน้อย เพื่อให้เขานั่งพิงได้อย่างสบายๆ





             “คุณหิวมั้ยคะ..คุณพยาบาลเพิ่งเอาข้าวต้มกุ้ง กับยาหลังอาหาร มาใหัเมื่อสักครู่นี้เองค่ะ ข้าวต้มก็อุ่นๆกำลังดี..คุณจะทานเลยมั้ยคะ..”




             “อืม!..ก็ดี..เอาสิ..”





             หญิงสาวจึงเดินไปลากโต๊ะสำหรับคนป่วยมาไว้ที่เตียง ก่อนที่จะยกอาหารไปวาง ไอยรดาเปิดฝาที่ครอบอาหารออกแล้ววางช้อนใส่ไว้ในถ้วย เสร็จแล้วก็เลื่อนโต๊ะเข้าไปจนใกล้กับคนป่วย ที่เวลานี้เอาแต่จับจ้องมายังหล่อนอย่างไม่วางตา ซึ่งหล่อนเองก็รู้สึกถึงการจับจ้องของอีกฝ่าย อยู่ตลอดเช่นกัน จึงพยายามที่จะไม่เงยหน้าหรือสบตากับสายตาคมคู่นั้นเด็ดขาด เพราะมันจะทำให้หัวใจของหล่อนที่เต้นระรัวอยู่ในเวลานี้ต้องระเบิดออกมาเป็นแน่หากขืนไปสบกับนัยน์ตาคมคู่นั้นเข้า





             “นี่ค่ะ..ทานได้เลยค่ะ..”





             “ป้อนให้ด้วยสิ..เวลาที่ขยับตัวมันยังเจ็บแผลอยู่เลย..” สายตาคมที่มองไปอย่างออดอ้อนนั้น ทำให้หล่อนไม่อาจปฏิเสธได้เลย จึงขยับเข้าไปใกล้ๆกับเขา แล้วเอื้อมไปหยิบถ้วยข้าวต้มมาไว้ใกล้ๆ ก่อนที่จะตักขึ้นมาแล้วยื่นไปให้กับคนป่วยตรงหน้าที่อ้าปากรอไว้ก่อนแล้ว





             หลังจากที่คนป่วยทานอาหารเรียบร้อยแล้ว หล่อนจึงหยิบยาขึ้นมายื่นให้กับเขาในทันที





             เมื่อติณวีย์กินยาไปได้สักครู่ก็รู้สึกง่วง จึงขยับตัวเพื่อหาที่พิงให้สบายหมายจะงีบหลับสักพัก แต่ก็ต้องหันไปมองยังร่างบางที่ก้าวเข้ามาใกล้ๆเตียงอย่างรวดเร็ว ก่อนที่จะก้มลงไปปรับระดับเตียงให้ราบลงกับพื้นในระดับที่ต้องการทันที





             “เดี๋ยวฉันปรับระดับเตียงให้ก่อนนะคะ คุณจะได้นอนสบายๆ..”





             “อืม..” เขาตอบรับในลำคอในขณะที่สายตาก็ยังคงจับจ้องไปยังใบหน้างามที่อยู่ใกล้ๆอย่างไม่วางตา ก่อนจะเอนกายลงกับเตียงที่ถูกปรับระดับให้เข้าที่ดีแล้ว หญิงสาวจึงหยิบผ้าห่มที่ร่นลงไปอยู่ที่เอวหนาของเขาให้ขึ้นมาคลุมไว้ให้บนอกกว้างตามเดิม ก่อนที่จะขยับถอยห่างออกมา เพื่อไปนั่งยังโซฟาที่อยู่ไม่ห่างกันนักกับเตียงคนป่วย





             และไม่ทันที่ร่างบางจะขยับออกไป ก็ถูกมือหนาคว้าหมับเอาไว้ที่ข้อมือบางอย่างรวดเร็ว ก่อนจะดึงรั้งให้ก้าวเข้ามาใกล้ๆเตียงเหมือนเดิม





             “นั่งอยู่ใกล้ๆกันตรงนี้ก่อนเถอะนะ..อย่าเพิ่งไปไหนเลย”





             ******************

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 47 ครั้ง

227 ความคิดเห็น

  1. #155 mommoo06051958 (@mommoo06051958) (จากตอนที่ 160)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2562 / 21:14

    ชื่อตอนสมกับพฤติกรรมของคุณวีย์จริงๆ

    #155
    0
  2. #148 kar1965 (@karfile1965) (จากตอนที่ 160)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2562 / 00:06

    หมอ ท่าทางกระสุนน่าจะยังไม่หมด พี่วีย์ อาการยังหนักอยู่นะ55555555

    #148
    0
  3. #147 rossukon2531 (@rossukon2531) (จากตอนที่ 160)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2562 / 18:44
    มีอ้อนน้องนะ รอๆค่ะ
    #147
    0