พรหมลิขิตร้ายกลายรัก

ตอนที่ 151 : คิดถึงบ้าน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,115
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 51 ครั้ง
    2 พ.ค. 62

             ตอนที่151:

คิดถึงบ้าน





             เสียงทุ้มที่เอ่ยขึ้นทำเอาคนที่กำลังสนุกสนานอยู่กับการหลบคลื่นที่สาดเข้ามาต้องสะดุ้งตกใจ กับเสียงที่ห้วน ติดจะดุๆของเขาที่อยู่ด้านหลัง ทำให้หล่อนหันขวับไปยังที่มาของเสียงในทันที





             “คะ?” หล่อนกางมือออกทั้งสองข้างขึ้น เพื่อรับลมที่โชยพัดเข้ามาให้ความสดชื่นกับตัวเอง ก็ไม่เห็นว่าจะแรงเหมือนที่เขาพูดเลยสักนิด จึงเอ่ยเสียงหวานค้านขึ้นในทันที





             “ก็ไม่เห็นว่าจะแรงเลยนี่คะ..ลมทะเลก็เป็นแบบนี้แหล่ะค่ะ ถึงจะโชยเข้ามาปกติ..แต่เพราะไม่มีต้นไม้ล้อมรอบเหมือนกับที่บ้านพัก เมื่อปะทะเข้ากับเราโดยตรง คุณก็เลยรู้สึกว่ามันแรงมากกว่าก็เท่านั้น..”





             “ดื้อ!..คุณไม่ต้องหาเหตุผลอะไรมาอ้างทั้งนั้นแหล่ะ..ผมบอกให้เข้าบ้าน..คุณก็ต้องเข้า ผมให้เวลาคุณ 20 นาทีเท่านั้น..เพราะเราจะออกไปดูความเรียบร้อยที่โรงแรมกันสักหน่อย เผื่อมีปัญหาอะไรจะได้แก้ไขได้ทันท่วงที..” พูดจบก็คว้าข้อมือบางให้ก้าวตามเขาไปอีกเช่นเคย โดยไม่ลืมที่จะหยุดให้หล่อนได้สวมรองเท้าที่วางทิ้งเอาไว้ริมหาดซะก่อน.. ซึ่งหญิงสาวก็รีบสวมมันลงไปในทันที อย่างไม่อยากให้เขาต้องเสียเวลาไปมากกว่านี้





             18.30น. ทั้งติณวีย์และไอยรดาก็มาถึงโรงแรม ชายหนุ่มก้าวลงมาจากรถ แล้วหลีกทางให้หล่อนก้าวลงมา ก่อนจะคว้าข้อมือบางให้ก้าวตามเขาไปจนถึงทางเข้าโรงแรม ที่ปูไปด้วยหินก้อนเล็กๆตลอดทาง





             สองข้างทางที่เดินผ่าน..ถูกตกแต่งเป็นสวนย่อมขนาดเล็ก..มีต้นสนที่ให้ความร่มรื่นปลูกเรียงรายไปตลอดทาง พร้อมไปกับเสียงหวีดหวิวของต้นสนยามเมื่อปะทะกับสายลมที่โชยพัดเข้ามาอยู่ตลอดเวลา   เสมือนเดินอยู่ท่ามกลางธรรมชาติ ที่ทำให้ผู้มาเยือนรู้สึกผ่อนคลายได้ในทันทีที่มาถึง





             บรรยากาศในยามพลบค่ำที่หล่อนได้สัมผัสอยู่นี้ ทำให้หล่อนอดใจไม่ไหว..ถึงกับหยุดเดินขึ้นมาเฉยๆ กับความสวยงามของแสงไฟดวงเล็กๆ ที่ออกแบบให้คล้ายกับตะเกียงโบราณ ส่องแสงตลอดทางที่เดิน ไหนจะกลิ่นที่ตลบอบอวลไปด้วยความหอมของดอกไม้ที่โชยพัดผ่านมาตามลมนี่อีก ทำให้หล่อนนึก ถึงบ้านสวนของตนเองขึ้นมาทัน ที กับบรรยากาศที่รายล้อมไปด้วยธรรมชาติอันสดชื่นเช่นนี้ ทำเอาหล่อนถึงกับตื่นตะลึงจนพูดไม่ออกเลยทีเดียว





             ชายหนุ่มที่เดินนำหน้าอยู่ต้องหยุดชะงักลง เมื่อรู้สึกถึงข้อมือบางที่เขากุมไว้อยู่นั้นถูกยื้อรั้งเอาไว้ ทำให้เขาต้องหันกลับไปมองยังคนตัวเล็กด้านหลัง ด้วยความแปลกใจ





             “เป็นอะไร!..หยุดเดินทำไม..” คิ้วเข้มเลิกขึ้นสูง มองไปยังหล่อนนิ่งเพื่อต้องการคำตอบ





             “สวยค่ะ!..สวยมากๆเลย บรรยากาศที่รายล้อมไปด้วยธรรมชาติเช่นนี้ เห็นแล้วก็ให้นึกถึงบ้านสวนของฉันขึ้นมาทันทีเลยค่ะ..”





             “ขนาดนั้นเชียว!..” ริมฝปากหนายกยิ้มขึ้นเล็กน้อยพร้อมด้วยสายตาที่ไหวระริกของเขามองไปยังหล่อนนิ่ง โดยที่คนถูกมองไม่ได้รู้ตัวหรือสนใจเลยแม้แต่น้อย เพราะมัวแต่ชื่นชมบรรยากาศนั้นอยู่ อย่างตื่นตาตื่นใจจนเขานึกขันไม่ได้ กับท่าทางของคนตรงหน้า ที่ทำเหมือนเด็กได้ของเล่นถูกใจจนเผลอยิ้มกว้างออกมาโดยไม่รู้ตัว ทำให้เขาที่มองอยู่ถึงกับลืมหายใจไปเลยทีเดียว กับรอยยิ้มที่สดใสนั้น ก่อนที่จะเอ่ยบอกกับหล่อนออกไป เมื่อหายจากอาการตกตะลึง





             “เราเข้าไปข้างในกันเถอะ..ขืนมัวชื่นชมบรรยากาศอยู่แบบนี้ มีหวังได้ค้างคืนที่นี่เป็นแน่..”





             “อุ๊ย!..ค่ะ..ฉันขอโทษค่ะ ที่ทำให้คุณต้องเสียเวลา..” หล่อนหันขวับมาทันที พลางส่งสายตาขอโทษแก่เขา ก่อนที่จะก้าวนำไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว โดยที่มือบางก็ยังคงถูกเกาะกุมไว้อยู่..กลับกลายเป็นว่าตอนนี้ ตัวหล่อนเองที่เป็นฝ่ายจับจูงเขาให้ก้าวตามไปข้างในซะเอง ด้วยความลืม ตัว ทำเอาสายตาคมกริบไหววาบขึ้นมาทันที จากการกระทำที่ไม่รู้ตัวของหญิงสาว





             ******************

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 51 ครั้ง

227 ความคิดเห็น

  1. #126 mommoo06051958 (@mommoo06051958) (จากตอนที่ 151)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2562 / 17:49

    อืม...ถูกใจใช่ไหม

    #126
    0
  2. #121 kar1965 (@karfile1965) (จากตอนที่ 151)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2562 / 15:07

    บอกนางไปตรงๆๆเลยมั้ย??? ว่าตั้งใจทำให้นางเป็นของขวัญ

    #121
    0