พรหมลิขิตร้ายกลายรัก

ตอนที่ 148 : ร้ายกาจ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,162
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 49 ครั้ง
    29 เม.ย. 62

             ตอนที่148 :ร้ายกาจ





             ติณวีย์เดินอ้อมไปยังเตียงอีกฝั่งหนึ่ง แล้วนั่งลงบนเตียง มองใบ หน้าหวานที่หลับพริ้ม หันหน้ามาทางเขาด้วยแววตาที่อบอุ่น อ่อนโยน อย่างที่ไม่เคยรู้สึกแบบนี้กับผู้หญิงคนไหนมาก่อนเลย..และจะดีเพียงไหนนะถ้ามีหล่อนนอนเคียงข้างกันเช่นนี้ทุกคืน เขาได้แต่เอ่ยถามตนเองอยู่ในใจ พร้อมด้วยรอยยิ้มบางๆที่ผุดขึ้นมาที่มุมปาก ก่อนที่จะล้มตัวลงนอนตะแคงข้างเข้าหาร่างบาง ทำให้ใบหน้าเขาอยู่ห่างจากใบหน้าหวานเพียงแค่คืบเดียวเท่านั้น..เขารับรู้ได้ถึงลมหายใจของหล่อนที่เป่ารดอยู่ที่ปลายจมูก พร้อมกับกลิ่นกายที่หอมหวานดังดอกไม้ ที่เขาเผลอสูดเข้าจนเต็มปอด อย่างหลงใหลทุกครั้งยามเมื่อได้อยู่ใกล้





             ติณวีย์หลับตาลงเพื่อซึมซับความหอมหวานนี้เอาไว้ให้เต็มหัวใจ แต่ต้องหยุดชะงักลง พร้อมกับหัวใจที่มันกระตุกขึ้นมาทันที กับสัมผัสของคนข้างๆ ที่ทำให้เขาต้องลืมตาขึ้นมองด้วยหัวใจที่เต้นระรัว จนแทบจะระเบิดออกมา    




                                 

             เมื่อมือบางของคนที่หลับพริ้ม พาดขึ้นมาที่แขนแข็งแกร่ง พร้อมกับขยับร่างบางเข้าหาไออุ่น จนแนบชิดไปตลอดทั้งร่าง..ใบหน้าเนียนถู ไถไปมาบนอกแกร่ง อย่างไม่รู้เรื่องรู้ราวเป็นเหตุให้หมอนข้างจำเป็นอย่างเขาเกิดอาการเกร็งตัวขึ้นมาทันที พร้อมกับเลือดลมภายในมันฉีดพล่านไปทั่วทั้งร่างกาย รู้สึกร้อนระอุขึ้นมาในขณะที่ลมก็พัดเย็นสบาย.. เขาจึงตัดสินใจขยับตัวถอยห่างออกมาทันที ถึงจะขยับออกได้ไม่มากนักก็ตาม เพราะมือบางยังคงพาดอยู่บนท่อนแขนของเขาอยู่    




                                

             ชายหนุ่มจึงยกศรีษะขึ้นมองยัยจอมป่วนข้างๆ ก่อนจะเผยยิ้มบางออกมากับความร้ายกาจของหญิงสาว ที่แม้ในยามหลับก็ยังคงส่งผลต่อหัวใจของเขาได้อีก ‘หึ!..คุณนี่ร้ายกาจเหลือเกินนะสาวน้อย ขนาดหลับก็ยังทำให้ผมคลั่งจนแทบจะระเบิดอยู่แล้ว’ ริมฝีปากหนาว่าพลางก้มลงจุมพิตลงบนหน้าผากเนียน ด้วยความรักสุดหัวใจ ที่มีให้กับคนตัวเล็กข้างๆนี้เพียงคนเดียว





             ..เช้าวันใหม่ แม้จะเป็นเช้าที่สดใสสำหรับหล่อนอีกหนึ่งวันก็เถอะ..แต่เมื่อคิดถึงเรื่องเมื่อเช้ามืดที่ผ่านมา..ก็ทำให้อารมณ์ของหล่อน ขุ่นมัวขึ้นมาทันที





             หลังจากที่ตื่นขึ้นมาแล้วพบว่า ตนเองอยู่ในอ้อมกอดของเขาเข้าอีกแล้ว ทั้งๆที่หล่อนเลือกที่จะไปนอนบนโซฟาในห้องรับแขกแล้วเชียว เพื่อให้เขาได้นอนบนเตียงนั่นคนเดียว แต่พอตื่นมาตัวหล่อนกลับมานอน อยู่บนเตียงใหญ่กับเขาได้ แล้วจะเป็นใครไปได้ล่ะ ถ้าไม่ใช่เขาอุ้มหล่อนมา





             เมื่อนึกมาถึงตรงนี้ ใบหน้าหล่อนก็รู้สึกร้อนวูบวาบขึ้นมาทันที และคงจะแดงระเรื่อไปจนทั่วทั้งใบหน้าแล้วเป็นแน่..พลางยกมือขึ้นลูบไปจนทั่วใบหน้าอย่างรวดเร็วและอดไม่ได้ที่จะปรายตาค้อนคนเอาแต่ใจในห้องนอน ที่ทำเอาหล่อนหัวใจแทบจะหยุดเต้น กับการพยายามเอาตัวออกจากอ้อมแขนของเขา..อย่างลุ้นระทึกด้วยกลัวว่า คนที่หลับอยู่จะตื่นขึ้นมา แล้วหล่อนเองก็ไม่พ้นต้องถูกเขาแกล้งเอาได้อีก.. ซึ่งก็นับว่าโชคดี ที่หล่อนออกมาจากอ้อมแขนของเขาได้โดยที่เขาก็ยังคงหลับสนิทอยู่…





             หญิงสาวเผลอพ่นลมหายใจออกมาโดยไม่รู้ตัว กับเหตุการณ์ที่เพิ่งผ่านไปไม่ถึงครึ่งชั่วโมงมานี้ ก่อนที่จะก้มหน้าก้มตาทำอาหารต่อให้เสร็จโดยเร็ว เพื่อที่จะไปเตรียมตัวกลับบ้านในช่วงบ่าย...





             ..4 โมงเย็น ติณวีย์และไอยรดา พร้อมด้วยบอร์ดีการ์ดอีกสองคนก็ได้กลับมาถึงบ้าน เมื่อหญิงสาวก้าวลงจากรถก็เลี่ยงขึ้นไปยังบนห้องเลยทันที เพราะหล่อนยังเคืองอยู่ไม่หายกับเรื่องที่เกิดขึ้น แม้ว่าในระ หว่างการเดินทาง เขาจะเอ่ยถามหรือพูดกับหล่อนเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นก็ตาม ซึ่งหล่อนก็จะตอบออกไปในลักษณะที่ถามคำตอบคำ เพื่อให้เขาได้รับรู้ไว้ว่าหล่อนไม่พอใจที่ถูกเขาเอาเปรียบ..ที่นึกอยากจะกอดก็กอด อยากจะจูบก็จูบตามอำเภอใจ โดยไม่สนใจความรู้สึกของหล่อนเลยสักนิด ว่าหล่อนจะรู้สึกอย่างไร





             แต่สิ่งที่ขุ่นเคืองหัวใจที่สุด ก็คือความขี้เซาของตนเองนี่แหล่ะ ‘ทำไมนะ..ทำไมถึงไม่รู้สึกตัวเอาซะเลย ปล่อยให้เขาอุ้มไปง่ายๆอย่างนี้ทุกที’ หล่อนนึกโทษในความขี้เซาของตนเอง ที่แก้ไม่หายสักที ก่อนที่จะเดินเข้าไปในห้องน้ำ เพื่อชำระล้างร่างกายให้สดชื่นขึ้น แล้วลืมเรื่องที่ไม่สบายใจให้หมด ทิ้งมันไปพร้อมกับสายน้ำที่เย็นฉ่ำนี้ซะเลย จิตใจของหล่อนจะได้สงบลงและกลับมาแจ่มใสเหมือนเดิมอีกครั้ง   





             เมื่อไอยรดาทำธุระส่วนตัวเสร็จ ก็ออกมายืนรับลมที่ระเบียง เพราะไม่อยากที่จะพบหน้าเขาในตอนนี้เลย





             แต่เมื่อได้รับอากาศที่เย็นสดชื่น บวกกับความหอมของกลิ่นดอกไม้ที่โชยพัดมาตามลม ก็ทำให้หล่อนอดไม่ได้ที่จะลงไปยังสวนด้านล่าง..ร่างบางจึงหมุนตัวออกจากระเบียง แล้วตรงลงไปยังสวนด้านล่างในทันที ตามที่หัวใจตนเองมันเรียกร้องอย่างไม่อาจหักห้ามใจได้จริงๆ





             หล่อนเพลิดเพลินอยู่ในสวนเสียจนเกือบลืมเวลาอาหารเย็นไปซะแล้ว ถ้าไม่เงยหน้าขึ้นจากพื้นหญ้าสีเขียวที่เต็มไปด้วยดอกลีลาวดีนั่นซะก่อน ร่างบางรีบลุกขึ้นในทันที เมื่อเห็นว่าท้องฟ้าเริ่มที่จะมืดลงแล้ว แต่อดไม่ได้ที่จะปรายตามองไปยังดอกไม้ที่ยังคงหลงเหลืออยู่ด้วยความเสียดาย ก่อนที่จะเบือนหน้าออกไปพร้อมกับตัดใจหันกลับเข้าบ้านอย่างรวดเร็ว





             “ว้าย!!..”หญิงสาวร้องขึ้นด้วยความตกใจเมื่อหันไปชนเข้ากับอะไรบางอย่าง ก่อนจะรู้สึกถึงแรงกอดรัดที่บริเวณเอว..ที่เริ่มแน่นขึ้นๆพร้อมกับเอวหล่อนที่ถูกรั้งเข้าหาอกแกร่งจนแนบชิดไปตลอดทั้งร่างอย่างรวดเร็ว โดยที่หล่อนไม่ทันตั้งตัว





             “คุณ!..ฉันตกใจหมด..ปะ..ปล่อยค่ะ..” ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตกใจ ก่อนจะหันไปมองรอบๆ ด้วยกลัวว่าจะมีใครอยู่แถวนี้..ในขณะที่มือบางก็ยกขึ้นดันอกกว้างออกให้ห่าง ทั้งๆที่รู้ว่า มันไม่ขยับเขยื้อนเลยแม้แต่น้อย





             ******************

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 49 ครั้ง

227 ความคิดเห็น

  1. #123 mommoo06051958 (@mommoo06051958) (จากตอนที่ 148)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2562 / 17:39

    ชอบมาทำให้ตกอกตกใจอยู่เรื่อยเลยนะ

    #123
    0
  2. #120 สเนค (จากตอนที่ 148)
    วันที่ 29 เมษายน 2562 / 21:03

    ชอบนะคะ อ่านเรื่อยๆๆๆ

    #120
    0
  3. #119 ททท (จากตอนที่ 148)
    วันที่ 29 เมษายน 2562 / 11:35

    เนื้อหายืดดดดดดดดดดมากค่ะร้อยกว่าตอยแล้ว ยังวนอยู่ที่เดิมอยู่เลย

    #119
    0