พรหมลิขิตร้ายกลายรัก

ตอนที่ 147 : ไม่ได้รักกัน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,202
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 52 ครั้ง
    28 เม.ย. 62

             ตอนที่147 :                   

            ไม่ได้รักกัน





             “งั้นกลับไปนี่เราจะแต่งงานกันทันที..ทุกอย่างจะได้หมดปัญหา คุณจะได้พ้นคำครหานินทาด้วย..ดีมั้ย..” สายตาคมกริบฉายแววจริงจังในดวงตาในขณะที่สบเข้ากับดวงตากลมโตของหล่อนที่เบิกกว้างขึ้นทันทีที่ได้ยิน





             “บ้าน่ะสิ!..ฉันไม่แต่งค่ะ..คุณเห็นเรื่องแต่งงานเป็นเรื่องล้อเล่นรึไงกัน นี่เป็นการแก้ปัญหาหรือสร้างปัญหาของคุณกันแน่คะ..”





             “อะไรของคุณอีกล่ะ..ให้ไปอยู่เฉยๆก็ไม่ดี พอจะให้แต่งงานกันก็บอกไม่ได้ แล้วคุณจะให้ผมทำยังไง..คุณถึงจะพอใจหะ!..” สายคมกริบฉายแววไม่พอใจ ที่หล่อนเอาแต่ปฏิเสธไปซะทุกเรื่องที่เขาเสนอขึ้นมา





             “ฉันไม่มีวันแต่งงานเพียงเพื่อเหตุผลที่ว่า จะได้อาศัยอยู่บ้านของคุณโดยไร้คำครหาหรอกค่ะ..ถ้าฉันจะแต่งงานทั้งทีในชีวิต ฉันก็อยากแต่งด้วยหัวใจกับคนที่ฉันรัก และเขาก็รักฉันค่ะ ไม่ใช่เพราะเหตุการณ์บีบบังคับหรือเหตุผลต่างๆนาๆ ที่คุณพูดออกมานี่เป็นอันขาด..”





             “มันอาจจะเป็นเหตุการณ์บังคับในคราแรกก็จริง แต่เมื่ออยู่ๆกันไป คุณกับผม..เราอาจอยู่ร่วมกันไปตลอดชีวิตก็เป็นได้..”





             “ไม่ค่ะ..ไม่มีทางเป็นไปได้แน่..เพราะเราต่างก็เอ่อ..ไม่ได้รักกัน ฉันเชื่อว่าคนสองคนจะใช้ชีวิตร่วมกันได้จนตลอดรอดฝั่ง ต้องมีความรักให้แก่กันค่ะ.. เพราะฉะนั้นฉันจะไม่ยอมใช้วิธีที่คุณเสนอมานี่เด็ดขาด..” หล่อนพูดจบก็ยกมือขึ้นผลักอกแกร่งให้ออกห่างทันที พร้อมทั้งเบี่ยงไหล่ให้พ้นจากการเกาะกุมของมือหนา ที่มัวแต่คิดตามคำพูดของหญิงสาวที่บอกไม่ได้รักกัน ออกมาจากริมฝีปากบางด้วยหัวใจที่หนักอึ้ง..รู้สึกเจ็บแปล๊บในอกขึ้นมาทันทีที่ได้ยิน





             ชายหนุ่มมองตามแผ่นหลังบางที่เดินกลับเข้าไปยังตัวบ้านด้วยสายตาที่ครุ่นคิด หล่อนช่างไม่รู้บ้างเลยรึไร..ว่าคนที่ไม่เคยคิดอยากมีพันธะ หรือครอบครัวให้มันวุ่นวายอย่างเขา ถึงได้เสนอการแต่งงานในการแก้ปัญหาในครั้งนี้ ถ้าไม่ใช่เพราะหล่อนผู้หญิงเพียงคนเดียว ที่เขาคิดจะแต่งงานด้วย และไม่มีวันที่เขาจะยอมสูญเสียหล่อนไปเป็นอันขาด เขาจะทำทุกวิถีทาง..เพื่อให้หล่อนยอมแต่งงานกับเขาด้วยหัวใจ อย่างที่หล่อนต้องการให้ได้ ทั้งที่ความจริงแล้วอยากจะบอกออกไปว่ารักเหลือเกิน แต่ก็กลัวว่าหล่อนจะไม่เชื่อและคิดว่าเขาอยากเอาชนะ..เขาจึงต้องพิสูจน์ให้หล่อนเห็นด้วยการกระทำว่าเขาจริงใจกับหล่อนมากเพียงใด มากกว่าคำพูดที่ ที่พูดไปได้เรื่อยเปื่อย เพียงเพื่อให้ผู้หญิงมาสนใจ เหมือน กับผู้ชายบางประเภท ที่เวลานี้หล่อนอาจนับเขารวมอยู่ในกลุ่มของคนพวกนี้ไปแล้วก็เป็นได้...





             ไอยรดาเดินเข้ามาถึงยังตัวบ้าน ก็ตรงเข้าไปยังห้องนอนทันที..หล่อนคว้าเอาหมอน ผ้าห่ม พร้อมนิยายเล่มโปรดออกมายังห้องรับแขก ซึ่งคืนนี้หล่อนจะใช้ห้องนี้เป็นห้องนอนสำหรับตัวเอง ให้คนบ้าอำนาจ..เอาแต่ใจอย่างเขานอนบนเตียงไปเถอะ จะได้ไม่ต้องแอบมานอนเหมือนเมื่อคืนอีก ก่อนจะอดไม่ได้ที่จะปรายตาค้อนไปยังห้องนอนด้วยความหมั่นไส้ แล้วล้มตัวลงนอนบนโซฟายาว มือบางหยิบผ้าห่มคลุมตัวไว้จนมิดชิด เมื่อรู้สึกถึงความเย็นที่โชยพัดเข้ามาจากทางหน้าต่าง ที่เริ่มแรงขึ้นเรื่อยๆ จนหล่อนรู้สึกหนาวขึ้นมาทันที เพียงแค่ล้มตัวลงนอนได้ไม่นาน...





             หญิงสาวหยิบหนังสือนิยายขึ้นมาอ่าน เพื่อระงับอารมณ์โกรธที่ยังคงค้างคาอยู่ และเมื่ออ่านไปได้แค่เพียงไม่กี่หน้า ดวงตาก็เริ่มพร่ามัว..หรี่ลงๆ จนรู้สึกถึงความหนักอึ้งของหนังตาที่เริ่มจะปิดลง แต่หล่อนก็ยังพยายามที่จะยื้อเอาไว้เพื่อจะอ่านต่ออีกสักหน่อย..สุดท้ายก็ต้องยอมแพ้ปล่อยให้ดวงตาปิดลงอย่างต้านทานไว้ไม่ไหวจริงๆ





             ติณวีย์จมอยู่ในความคิดราวครึ่งชั่วโมงกว่าได้แล้ว เขาต้องการทบทวนเรื่องราวเมื่อสักครู่ที่ผ่านมาให้กระจ่างในหัว ใจเสียก่อน..ก่อนที่จะคิดหาวิธีแก้ไข และค่อยทำตามหัวใจที่มันเรียกร้องต่อไป โดยไม่คิดที่จะสนใจกับคำพูดของหล่อนอีกแล้ว





             ชายหนุ่มเดินกลับเข้ามาในบ้าน แล้วตรงเข้าไปยังห้องนอนทันที แต่ในขณะที่กำลังจะก้าวเข้าไปในห้อง สายตาคมก็เหลือบไปเห็น ผ้าห่มสีขาวบนร่างบางที่นอนขดตัวอยู่บนโซฟา..หญิงสาวนอนหลับพริ้ม มือข้างหนึ่งตกลงไปเกือบถึงพื้นพร้อมกับหนังสือที่ร่วงหล่นอยู่ใกล้ๆ





             สายตาคมกริบมองภาพตรงหน้าด้วยความเอ็นดู กับการหลับง่ายหลับดายของหญิงสาว





             ..ยามหล่อนหลับเหมือนกับเด็กที่ว่านอนสอนง่าย ไม่ดื้อไม่รั้นเหมือนตอนที่ตื่นลืมตา..ให้เขาต้องคอยปราบพยศอยู่เสมอ แต่เขากลับไม่รู้สึกเบื่อเลยสักนิด มีแต่ความกระชุ่มกระชวยอยู่ในหัวใจซะมากกว่า เมื่อยามที่ได้อยู่ใกล้กับหล่อน ‘หลับซะแล้วคนเก่ง’ ชายหนุ่มส่ายศรีษะไปมา พลางก้มลงหยิบหนังสือขึ้นมาจากพื้นแล้ววางไว้บนโต๊ะ ก่อนที่จะช้อนตัวหญิงสาวขึ้นอุ้ม พาเข้าไปยังห้องนอนทันที    




                        

             ติณวีย์วางร่างบางลงบนเตียงด้วยความแผ่วเบา ทะนุถนอม..มือหนาเอื้อมไปขยับผ้าห่มที่คลุมร่างบางอยู่แล้วให้เข้าที่ ก่อนจะเดินเข้าไปยังห้องน้ำเพื่อทำธุระส่วนตัวจนเสร็จ แล้วจึงกลับเข้ามาในห้องนอนใหม่อีกครั้ง...





             ******************

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 52 ครั้ง

227 ความคิดเห็น

  1. #118 mommoo06051958 (@mommoo06051958) (จากตอนที่ 147)
    วันที่ 28 เมษายน 2562 / 18:01

    ไอยรดา...เผลอหลับอีกแล้วนะ

    #118
    0