พรหมลิขิตร้ายกลายรัก

ตอนที่ 133 : ทำสัญญา

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,383
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 62 ครั้ง
    14 เม.ย. 62

             ตอนที่133 :ทำสัญญา





             “ไปไหนมา..หรือว่าแอบหนีไปเที่ยวข้างนอก..ช้อปปิ้งงั้นรึ..”





             “ไม่ได้ไปไหนค่ะ ฉันมัวแต่ตัดแต่งกิ่งมะลิในสวนจนเพลินไปหน่อยต่างหากล่ะคะ กว่าจะเสร็จได้ก็เลยมาจนบ่าย..คุณจะไปเลยรึเปล่าคะ ฉันขอเวลา 10 นาทีเท่านั้นค่ะ..”





             “คุณว่ากว่าจะเสร็จก็บ่ายไปแล้ว..งั้นอาหารกลางวันก็ไม่ได้ทานใช่มั้ย..” สายตาคมกริบมองนิ่งไปยังหล่อนอย่างดุๆ เมื่อรู้ว่าหญิงสาวมัวแต่ทำงานเพลิน.. จนลืมทานอาหาร





             “ก็..เอ่อ..ค่ะ..ยังไม่ได้ทาน ฉันยังไม่หิวนี่คะ เลยคิดว่าทำให้เสร็จก่อนดีกว่า แล้วค่อยขึ้นมาทานทีเดียวเลย จะได้ไม่ค้างคาอยู่อย่างนั้น..”   





             “คุณขัดคำสั่งผมนะ.. ไอยรดา ไหนจะไม่ยอมทานอาหารให้เป็นเวลาอีก แบบนี้สมควรที่จะถูกลงโทษมั้ย..” ใบหน้าคมก้มลงไปหาอย่างช้าๆ จนเกือบจะชิดกับใบหน้าขาวเนียนของหล่อน แต่ต้องหยุดชะงักลง เมื่อมือบางที่ดันอกแกร่งเอาไว้ เลื่อนขึ้นมาดันใบหน้าคมของเขาไว้อย่างรวดเร็ว ทำให้ฝ่ามือบางสัมผัสกับริมฝีปากหนา และจมูกโด่งเป็นสันของเขาอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ ทำให้คนที่ตั้งใจจะลงโทษ อดที่จะสูดดมความหอมจากฝ่ามือบ้างนั้นไว้ไม่ได้ พร้อมไปกับขโมยจุมพิตลงบนฝ่ามือบางของหล่อนอย่างห้ามใจไว้ไม่อยู่อีกด้วย...





             “อุ๊ย!..นี่คุณ..” หญิงสาวรีบชักมือกลับอย่างรวดเร็ว เมื่อรู้สึกได้ถึงรอยสัมผัสที่ทำเอาหัวใจของหล่อนกระตุกขึ้นมาทันที กับการกระทำของเขา.. ดวงตากลมโตวาววับด้วยความไม่พอใจ ในขณะที่เงยหน้าขึ้นสบตากับเขาอย่างไม่เกรงกลัว





             “ทำไม!..ผมทำไม พูดมาสิสาวน้อย ก่อนที่คุณจะถูกทำโทษ..”





             “ฉัน..ฉัน..ฉันขอโทษค่ะที่ผิดเวลา ทำให้คุณต้องมารอ คุณเอ่อ..จะหักเงินเดือนฉันก็ได้นะคะ ทำไมต้องมาทำโทษกันแบบนี้ด้วยล่ะ..” ริมฝีปากหนาหยักยิ้ม กับความน่ารักของหล่อน ที่อ้ำๆอึ้งๆ บอกกับเขาด้วยใบหน้าที่แดงระเรื่อ จนเขาที่แค่คิดหยอกเย้าเล่นๆ ชักจะทนไม่ไหวขึ้นมาเข้าซะแล้ว..ยิ่งกลิ่นกายที่หอมหวานดังดอกไม้ในอ้อมกอดเขานี่ ยิ่งแล้วใหญ่.. อารมณ์ปั่นป่วนภายในที่เขาพยายามควบคุมไว้อยู่ มันก็เริ่มจะปริแตกออกมาทีละน้อยๆอยู่แล้ว..แต่เขาก็ยังอยากอยู่อย่างนี้ต่อไปอีกสักหน่อยนี่นา มันคงไม่ระเบิดออกมาหรอกน่า...





             “แบบไหน?..คุณรู้รึว่าผมจะลงโทษเด็กดื้ออย่างคุณแบบไหนกัน..คุณถึงจะหลาบจำ ไม่ขัดคำสั่งผมได้อีกน่ะ ส่วนที่คุณบอกให้หักเป็นเงิน ผมว่ามันง่ายไป..อีกอย่างเงินผมก็มีเยอะแล้ว ไม่รู้ว่าจะหักเงินเดือนคุณไปทำไม ผมว่าลงโทษในแบบของผมนี่หล่ะดีแล้ว..”





             “แต่ฉันไม่..เอ่อ..ปล่อยฉันเถอะนะคะ ฉันสัญญาว่าจะไม่ขัดคำสั่งของคุณอีกแล้ว..” ดวงตากลมโตช้อนขึ้นมองเขาอย่างออดอ้อน จนเขาเองก็แทบจะกลั้นยิ้มเอาไว้ไม่ไหว และแพ้สายตาชนิดนี้ของหล่อนจริงๆ.. จำต้องปล่อยให้ลูกกวางตัวน้อยในอ้อมกอดนี่ รอดพ้นไปได้อีกตามเคย





             “ก็ได้..ครั้งนี้ผมจะไม่ทำโทษคุณ แต่ถ้ามีคราวหน้าอีกต้องคูณสองนะ..ตกลงมั้ย..”





             “ค่ะๆ ตกลงค่ะ คุณก็ปล่อยฉันได้แล้วสิคะ..” หล่อนพยักหน้ารับทันที ด้วยใบหน้าที่ยิ้มแย้มส่งให้กับชายหนุ่ม





             “ปล่อยก็ได้..แต่ต้องทำสัญญากันไว้ก่อนนะ..”





             “สัญญารึคะ!..สัญญาอะ..อื้อ..” หล่อนพูดยังไม่ทันจบประโยคเสียงก็ขาดหายไปเพราะ ถูกริมฝีปากหนาฉกวูบลงมายังกลีบปากบางของหล่อน แล้วบดเคล้าอยู่เพียงไม่ถึงนาที ก่อนจะปล่อยออกให้เป็นอิสระทั้งปากทั้งตัว แล้วคว้าข้อมือบางจูงออกไปนอกห้องทันที เพราะถ้าขืนอยู่ต่อไป สัญญาที่เข้าทำขึ้นคงต้องถูกฉีกออกเป็นชิ้นๆ ด้วยมือตนเองเป็นแน่...





             “อุ๊ย!..นี่คุณไหนว่าจะไม่..อุ๊ยปล่อยฉันนะ คุณจะลากฉันไปไหนอีกล่ะ ฉันยังจัดเสื้อผ้าให้คุณไม่เสร็จเลยนะ..” ไอยรดาพยายามขืนข้อมือเอาไว้ แต่ก็สู้แรงของคนตัวโตกว่าไม่ไหว





             “เอาไว้ก่อน!..เดี๋ยวค่อยกลับมาทำต่อ ผมหิวแล้ว.. ไปทานข้าวกันก่อน หากคุณยังไม่เลิกสงสัยอยู่อีกล่ะก็..ผมเกิดเปลี่ยนใจ กินคุณแทนขึ้นมาแล้วอย่ามาว่ากันทีหลังไม่ได้นะ..” สิ้นเสียงเข้มที่เอ่ยออกมา ร่างบางที่ก้าวตามอยู่ข้างหลัง ก็รีบจ้ำอ้าวขึ้นแซงหน้าเขาไปอย่างรวดเร็ว ทำให้มุมปากหนากระตุกยิ้มขึ้นทันที ก่อนจะก้าวตามหล่อนไป โดยที่มือของเขาก็ยังคงจับมือบางเอาไว้อยู่ เลยกลายเป็นว่าตอนนี้..ตัวเขาเองที่เป็นฝ่ายถูกหล่อนจับจูงให้ก้าวตามไปยังห้องอาหารด้วยกัน...





             ******************

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 62 ครั้ง

227 ความคิดเห็น