พรหมลิขิตร้ายกลายรัก

ตอนที่ 131 : อย่าทำให้ใคร80%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,311
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 53 ครั้ง
    12 เม.ย. 62

             ตอนที่131 :                    

            อย่าทำให้ใคร80%




             หล่อนไม่อยากที่จะสบกับสายตาคมกริบที่มองนิ่งมาอย่างไม่วางตานั่นเลย มันทำให้หัวใจของหล่อนเต้นแรงจนแทบจะระเบิดออกมาทุกครั้งไป ยามที่ได้สบกับสายตาไหวระริก..ดูวาบหวามแปลกๆของเขา ที่รู้สึกว่าจะเห็นบ่อยขึ้นเหลือเกินในช่วงนี้




             ติณวีย์เดินตามหญิงสาวไปจนถึงโต๊ะ แล้วลงนั่งข้างๆหล่อน ก่อนจะก้มลงมองข้าวต้มในถ้วยที่ส่งกลิ่นหอมพร้อมกับควันที่ลอยโช่ให้เห็น พลางเหลือบมองคนข้างๆ ที่นั่งทานอย่างเอร็ดอร่อย อย่างไม่สนใจความร้อนของข้าวต้มเลยสักนิด




             เขานั่งมองหล่อนทานอย่างเพลิดเพลิน..มุมปากยกยิ้มขึ้นเมื่อเห็นหล่อนทานอย่างมีความสุข..กิริยาเหมือนเด็กน้อยของหล่อน ทำเอาเขาไม่อาจละสายตาไปได้เลย จนคนถูกมองเริ่มรู้สึกตัว จึงเหลือบตาขึ้นมองตามสัญชาตญาณ..แล้วถึงกับวางหน้าแทบไม่ถูกเมื่อได้เห็นสายตาคม กริบของเขาที่มองมานั้น แฝงแววขบขันอยู่ด้วย




             “คุณเอ่อ..ทำไมไม่ทานล่ะคะ มานั่งมองฉันทานทำไม..”




             “มันร้อนไปน่ะ..รอให้เย็นกว่านี้ก่อน..ว่าแต่!..คุณคงหิวมากเลยสินะ ถึงได้ทานข้าวต้มร้อนๆได้อย่างเอร็ดอร่อยซะขนาดนั้นได้..”




             “ก็ทานไปเป่าไปสิคะ.. ได้อรรถรสในการทานดีออกค่ะ”




             “งั้นเชียว!..แต่ผมไม่ขอลองหรอกนะ ขี้เกียจมานั่งเป่า รอทานที่อุ่นแล้วทีเดียวเลยดีกว่า..”    



  

             “กว่าข้าวต้มจะอุ่นได้ที่ อย่างที่คุณต้องการ ข้าวต้มฉันก็หมดถ้วยไปแล้วล่ะค่ะ..เอางี้!..มาค่ะ.. ฉันมีวิธีที่จะทำให้คุณได้ทานเร็วขึ้นอีกหน่อย..” มือบางเอื้อมไปหยิบถ้วยข้าวต้มของเขามาไว้ตรงหน้า แล้วใช้ช้อนคนไปมา พร้อมกับตักโกรกขึ้นลง..ทำอย่างนี้อยู่ประมาณ 2 นาทีได้ ก็ยกถ้วยเอากลับไปวางไว้ที่เดิม




             “นี่ค่ะ!..เสร็จแล้ว ทานได้แล้วค่ะ รับรองว่าร้อนกำลังดีแน่นอน ลองทานดูสิคะ..” ไอยรดาเหลือบตาขึ้นสบกับสายตาคมกริบ พลางพยักหน้าเชื้อเชิญให้เขาลองทานดูอย่างลืมตัว ก่อนจะรู้สึกได้ถึงแววตาที่พราวระยับของเขามองนิ่งมา พร้อมกับมุมปากหยักยิ้ม ที่ทำเอาหล่อนถึงกับวางตัวไม่ถูกขึ้นมาอีกครั้ง จึงได้หันกลับไปทานข้าวต้มของตนเองต่ออย่างรวดเร็ว




             “อืม!..ร้อนกำลังดีอย่างที่คุณว่าจริงๆ แล้วทำไมคุณถึงไม่ทำอย่างที่ทำให้ผมล่ะ..ทานไปเป่าไปทำไม ทานแบบนี้ดีกว่ากว่าเป็นไหนๆ..




             “ก็ฉันบอกแล้วไงคะ..ว่าทานไปเป่าไปน่ะมันได้อรรถรสกว่า..”




             จากนั้นต่างคนต่างก็ทานกันไปเงียบๆจนหมด ซึ่งคนที่ทานทีหลังอย่างติณวีย์ ก็นั่งมองหญิงสาว ที่ยังคงเป่าไปทานไปอย่างเรื่อยๆ..ไม่รีบร้อนด้วยความรู้สึกเอ็นดู กับความเป็นธรรมชาติ ของหล่อนที่ไม่มีจริตจก้านเหมือนกับผู้หญิงที่เขาได้พบเจอมา..มุมปากหนาหยักยิ้มเล็กน้อย เมื่อเห็นหล่อนกวาดข้าวต้มจนเกลี้ยงถ้วย ก่อนจะวางช้อนลง แล้วหยิบน้ำขึ้นดื่มตาม..




             ไอยรดาเอื้อมหยิบถ้วยข้าวต้มของเขามาซ้อนรวมกันก่อนจะลุกขึ้นเอาไปล้าง แต่ต้องหยุดชะงักลง เมื่อเสียงทุ้มนั่นเอ่ยเรียกเอาไว้ก่อน




             “ผมมีเรื่องจะคุยด้วย.. นั่งลงคุยกันก่อน..”




             “คะ?..เอ่อ..ค่ะ” หล่อนวางถ้วยลงบนโต๊ะ แล้วลงนั่งที่เดิม..คิ้วเรียงเล็กขมวดเข้าหากันด้วยความสงสัย ก่อนที่จะมองนิ่งไปยังใบหน้าคมด้วยความอยากรู้



                                          

             “เย็นนี้ผมจะมารับไปสนามบิน..เราจะไปภูเก็ตกัน คุณช่วยจัดกระเป๋าให้ผมด้วยนะ เอาไปสัก 2 ชุดก็พอ ผมกลับจากทำงานแล้วเราจะไปกันเลย จะได้ไม่เสียเวลา..”




             “ค่ะ..คุณจะไปดูโรงแรมที่เกาะหรือคะ..”     




             “อืม!..พรุ่งนี้ 8 โมงตรง เรามีนัดกับหุ้นส่วนใหม่ทั้งสองคนที่นั่น ทั้งคุณไมเคิลและคุณอันเจโล่ จะไปดูสถานที่ที่กำลังสร้างโรงแรม ก่อนที่จะบินกลับทันที เราจึงต้องไปสแตนด์บายเอาไว้ตั้งแต่วันนี้ ถ้าไปพรุ่งนี้ผมกลัวว่าจะฉุกละหุกจนเกินไป..”




             “ค่ะ..ได้ค่ะ คุณจะมาถึงในช่วงเย็นใช่มั้ยคะ..”




             “ผมก็กะเอาช่วงเย็นน่ะนะ แต่ถ้าประชุมเสร็จไว ก็ว่าจะกลับมาในช่วงบ่าย..ยังไงคุณก็เตรียมตัวเอาไว้แล้วกัน..”




             “ค่ะ..เอ่อ..มีอะไรอีกรึเปล่าคะ..” ดวงตากลมโตเหลือบขึ้นมองเขาด้วยความสงสัย เมื่อเห็นสายตาคมกริบยังคงจับจ้อง มาที่หล่อนอย่างไม่วางตา เหมือนกับว่าต้องการจะพูดอะไรบางอย่างกับหล่อนอีก




             “อย่าไปทำแบบนี้ให้ใครเป็นอันขาดนะ..ไอยรดา..”




             ******************

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 53 ครั้ง

227 ความคิดเห็น