พรหมลิขิตร้ายกลายรัก

ตอนที่ 117 : เด็กหาย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,565
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 71 ครั้ง
    29 มี.ค. 62

             ตอนที่117 :เด็กหาย




             ทันทีที่สัญญาณโทรศัพท์ดังขึ้น คนปลายสายก็กดรับทันที ตามด้วยเสียงเข้มที่ดุดันผ่านเข้ามา ทำให้คนที่กำลังจะรายงาน รู้ได้ทันทีเลยว่า อารมณ์ของผู้เป็นนายในตอนนี้ สามารถทำลายล้าง กับทุกสิ่งที่อยู่ตรงหน้าจนย่อยยับได้ในพริบตา




             “ไอยรดาไปไหน!..นายขับรถพาเธอออกไปใช่มั้ย..แล้วทำไม..”




             “คุณไอยรดามาที่บ้านสวนครับ..ผมเห็นเธอเดินออกมาจากโรงแรม แล้วโบกมือเรียกแท็กซี่ ก็เลยเข้าไปขวางเอาไว้ ก่อนที่จะอาสาพาเธอมาส่งครับ” เบนได้เอ่ยขัดขึ้นเสียก่อน..ด้วยกลัวว่าเจ้านายเขาจะเข้าใจผิด แล้วจะยิ่งทำให้อารมณ์เสียมากกว่าไปนี้




             “งั้นนายก็อยู่ดูแลความปลอดภัยที่นั่นแล้วกัน เรียกคนไปเพิ่มด้วยอีกสองคน เดี๋ยวฉันตามไป” ปลายเสียงที่ออกคำสั่งดูผ่อนคลายลง ทำให้เบนรีบรับคำทันที ก่อนที่จะวางสายลง




             คิ้วเข้มของชายหนุ่มขมวดเข้าหากัน เมื่อพยายามนึกถึงสาเหตุที่หล่อนกลับไปโดยไม่บอกให้รู้สักคำ ทั้งๆที่ตกลงกันไว้แล้วว่าจะกลับไปด้วยกันในวันพรุ่งนี้




             ติณวีย์เดินไปขึ้นรถทันทีด้วยอาการร้อนรุ่มในหัวใจ กับความผิดปกติบางอย่างที่เกิดขึ้น จนเขาแทบจะทนรอต่อไปไม่ไหวแล้วจริงๆ




             ..ผ่านไปครึ่งชั่วโมง รถเมอร์เซเดสเบนซ์สีดำ ก็จอดลงที่หน้าบ้านสวน..เขาก้าวลงจากรถ แล้วตรงขึ้นบันไดไปยังบนบ้านในทันที ชายหนุ่มหยุดลงตรงหน้าประตูที่ถูกล็อคเอาไว้..ทำให้อารมณ์ที่มันคุกรุ่นอยู่แล้วแทบจะระเบิดออกมา ก่อนจะใช้มือทุบประตูเรียกคนภายในที่เป็นสาเหตุให้เขาแทบคลั่งอยู่นี่ ออกมาเปิด..โดยไม่สนใจว่าหล่อนจะหลับไปแล้วรึไม่




             “เปิดประตู!..ไอยรดา!.. เปิดประตูเดี๋ยวนี้..” เสียงตะโกนที่ดังอยู่ด้านนอก ทำเอาหญิงสาวที่เพิ่งจะล้มตัวลงนอนต้องสะดุ้ง แล้วลุกขึ้นนั่งทันที ก่อนจะเงี่ยหูฟังให้ชัดว่าเป็นเสียงของคนที่หล่อนไม่อยากที่จะพบเจอในตอนนี้หรือไม่ และเมื่อฟังจนแน่ชัดแล้วว่าเป็นเสียงใคร หล่อนจำต้องก้าวออกไปจากห้องเพื่อเปิดประตู ด้วยหัวใจที่สั่นระรัวแทบจะทะลุออกมานอกอก กับเสียงเข้มดุดัน..ที่ยังคงตะโกนเรียกอยู่เช่นนั้นอย่างไม่ยอมหยุด




             ไอยรดาเปิดประตูออกไป ด้วยใบหน้าที่เรียบเฉย ดวงตากลมโตสบนิ่งไปยังบุรุษตรงหน้าอย่างไม่หวั่นเกรงใดๆ หล่อนพยายามทำให้ใจที่สั่นไหว และตื่นกลัวอยู่ในเวลานี้ให้สงบลง เพื่อเขาจะได้เห็นว่าหล่อนไม่ได้เกรงกลัวกับอารมณ์ที่แทบจะระเบิดของเขาในเวลานี้เลย




             “มีธุระอะไรคะ..มันดึกมากแล้วนะ ฉันต้องการพักผ่อนค่ะ”  




             “ผมให้คุณได้พักผ่อนแน่..สาวน้อย แต่ต้องตอบคำถามผมก่อนว่าคุณหนีมาบ้านสวนทำไม..ทั้งที่เราตกลงกันว่าจะมาในวันพรุ่งนี้..” สายตาคมกริบดุดัน มองนิ่งไปยังใบหน้าหวาน ที่ดูเย็นชาจนน่าหมั่นไส้กับท่าทีของหล่อนในตอนนี้ซะเหลือเกิน อยากจะจับหล่อนลงโทษ ให้สมกับความเป็นห่วงที่มีซะตอนนี้เลย..เด็กดื้อตรงหน้านี่จะได้เลิกพยศกับเขาสักที




             “ฉันมีธุระด่วนที่ต้องมาคืนนี้ค่ะ..ต้องเอาเงินมาให้คนดูแลบ้านที่จะไปหาลูกชายในวันพรุ่งนี้ ซึ่งถ้าให้รอไปตามกำหนดเวลาที่ตกลงกันไว้ ก็คงจะไม่ทันจึงจำเป็นที่ต้องมาในคืนนี้เลย” หล่อนบอกกับเขาด้วยใบ หน้าที่ยังคงเรียบเฉยอยู่เช่นเดิม ดวงตากลมโตที่เคยสดใสกลับเย็นชา จนคนที่สบตาด้วยชักจะทนไม่ไหวอีกต่อไป




             “แล้วบอกกันสักคำไม่ทันเชียวรึไง คุณก็รู้ว่าช่วงนี้มันอันตรายแค่ไหน..คุณเป็นคนของผมนะไอยรดา ถ้ามันทำอะไรผมไม่ได้ มันก็จะไปทำกับคุณหรือคนรอบๆข้างผมแทน..”




             “ฉันก็ว่าจะบอกคุณค่ะ..แต่เห็นว่าคุณยุ่งๆอยู่เลยไม่อยากที่จะขัดจังหวะ..จึงคิดว่ามาเองจะดีกว่า แต่เผอิญมาเจอคุณเบนเข้าซะก่อนเลยรับอาสามาส่งให้ ทั้งๆที่ฉันก็บอกไปแล้วว่ากลับแท็กซี่เองได้ แต่คุณเบนก็ไม่ยอม..” คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันอย่างไม่เข้าใจนัก กับสิ่งที่หล่อน พูดออกมา




             “กำลังยุ่งๆ..ขัดจังหวะยังงั้นเหรอ..คุณพูดอะไรของคุณไอยรดา..ช่วยอธิบายให้ผมได้เข้าใจด้วย..”




             “ช่างมันเถอะค่ะ..เรื่องมันก็ผ่านมาแล้ว ฉันก็มาจนถึงบ้านสวนแล้ว คุณจะไปรื้อฟื้นขึ้นมาเพื่ออะไรอีก..ฉันเหนื่อย อยากจะพักผ่อน เชิญคุณตามสบายค่ะ..” พูดจบหล่อนก็หันกลับแล้วเดินตรงไปยังห้องของตัวเองทันที..แต่ติณวีย์ที่ก้าวเพียงก้าวเดียวก็ถึงตัวของหญิงสาวได้อย่างรวดเร็ว..มือหนาเอื้อมคว้าข้อมือบางเอาไว้ ก่อนจะรั้งให้หันกลับมา โดยที่หล่อนไม่ทันได้ตั้งตัว  



             ..แรงดึงของคนที่อารมณ์คุกรุ่นจนแทบจะระเบิดออกมานั้น..ทำ ให้ร่างบางถึงกับเซถลาเข้าหาอกแกร่งของเขาในทันที




             “อุ๊ย!..นี่คุณ..ปล่อยฉันนะ ฉันเจ็บ!..ปล่อยสิคะ..อย่ามาทำแบบนี้นะ..”




             “ไม่ปล่อย!..ต้องพูดกันให้รู้เรื่องก่อน คุณเป็นอะไรฮึอ้าย!..คุณเป็นอะไร..ผมทำอะไรให้คุณโกรธหรือไม่พอใจ ก็บอกให้รู้สิ..บอกผม!.. อย่ามาทำเย็นชาใส่กันแบบนี้..”   



                              

             “ฉันจะไปมีสิทธิ์อะไรไม่พอใจล่ะคะ..ฉันแค่เหนื่อย อยากพักผ่อนก็เท่านั้น กรุณาปล่อยฉันด้วยค่ะ..” มือบางพยายามดันอกแกร่งของเขาเอาไว้ไม่ให้แนบชิดมากไปกว่านี้ แต่ก็ไม่เป็นผล เมื่อรู้สึกได้ถึงแรงกอดกระชับที่มีมากขึ้นเรื่อยๆ จนร่างของเขาและหล่อนในตอนนี้แทบจะเป็นเนื้อเดียวกันอยู่แล้ว



    

             ******************

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 71 ครั้ง

227 ความคิดเห็น