พรหมลิขิตร้ายกลายรัก

ตอนที่ 114 : มันน่านัก..!

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,505
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 70 ครั้ง
    26 มี.ค. 62

             ตอนที่114 :มันน่านัก..!



             “อุ๊ย!..คุณ!..ปล่อยสิคะ ฉันเดินเองได้ค่ะ” ไอยรดาว่าพลางบิดข้อมือเพื่อให้พ้นจากการเกาะกุม แต่ก็เหมือนเดิม เขายังคงทำไม่รู้ไม่รู้ชี้..ไม่ได้ยินในสิ่งที่หล่อนพูดไปอีกเช่นเคย จนหล่อนจำต้องยอมปล่อยเลยตามเลย เพราะสู้แรงคนที่ตัวโตกว่าข้างหน้าไม่ไหว




             หนึ่งชั่วโมงพอดิบพอดี ที่เขาและหล่อนมาถึงยังโรงแรม ซึ่งถือว่าโชคดีจริงๆ ที่วันนี้การจราจรไม่ค่อยติดขัดมากนัก




             เมื่อลงจากรถมือของหล่อนก็ถูกเกาะกุมด้วยมือหนาของเขาอีกครั้ง จนไปถึงยังบริเวณงาน เขาก็จับจูงหล่อนตรวจดูความเรียบร้อยในงาน อยู่ประมาณเกือบครึ่งชั่วได้..และในระหว่างที่เดินก็มีบ้างที่มือของหล่อนถูกปล่อยให้เป็นอิสระ แต่กลับถูกแขนแข็งแกร่งนั่นโอบเอวบางของหล่อนไว้แทน โดยไม่ปล่อยให้หล่อนได้ห่างตัวเลยแม้แต่น้อย...




             ไอยรดาไม่เข้าใจกับการกระทำของเขาเลยสักนิด ว่าทำไมต้องจับจูงหล่อนอยู่ตลอดเวลาเช่นนี้ ทั้งๆที่ในงานก็มีเพียงพนักงานที่เตรียม งานกันอยู่เท่านั้น..เพื่อรอแขกที่จะมาถึงในอีก 1 ชั่วโมงข้างหน้านี้..จากที่คิดไปคิดมาก็หาคำตอบให้กับตัวเองไม่ได้สักที จนเมื่อเขาพาเดินห่างออกมาจากคนอื่นๆแล้ว หล่อนจึงอดไม่ได้ที่จะต้องเอ่ยถามถึงสิ่งที่ค้างคาใจอยู่นี้สักที




             “นี่คุณ!..ทำไมต้องเอ่อ ..จับจูงฉันไปไหนมาไหนด้วยล่ะคะ ฉันไม่ใช่เด็กๆแล้วนะ ฉันเดินเองได้ค่ะ..” คิ้วเรียวเล็กขมวดขึ้นด้วยความไม่พอใจ ก่อนที่จะเงยหน้าขึ้นถามเหตุผลจากชายหนุ่ม




             “คุณเป็นคู่หมั้นผมนะไอยรดา..ไม่ให้จูงคุณ แล้วจะให้ผมไปจูงใครล่ะ..” เสียงทุ้มเอ่ยตอบออกมาด้วยสายตาระยิบระยับ..เป็นประกาย ที่ทำเอาคนถามถึงกับเหวอไปพักนึง กับคำตอบที่ไม่คิดว่าจะได้ยินออกมาจากปากเขา




             “แล้วมัน!..มันเกี่ยวอะไรกันล่ะคะ คุณตอบไม่ตรงคำถามนะคะคุณติณวีย์..คุณตรวจดูความเรียบร้อยของงาน..สั่งงานกับพนักงาน แล้วจำเป็นด้วยรึไงที่ต้องจับจูงฉันไปตลอดเวลาด้วยน่ะ..”




             “ทำไม?..คุณเมื่อย?..นี่ยังไม่ถึงครึ่งชั่วโมงเลยนะ..สาวน้อย คุณไม่ไหวแล้วงั้นรึ..เดี๋ยวคุณจะต้องรับแขกอีกเกือบชั่วโมงเชียวนะ จนกว่าจะได้เริ่มงานประมูลน่ะ..”




             “ฉัน..เอ่อ..ไม่ได้หมายความอย่างที่คุณพูดสักหน่อย.. ฉันหมายถึงที่คุณ..”




             “อ้าว!..ไอ้วีย์มาอยู่นี่เอง เมื่อกี้ฉันเห็นแกแว๊บๆ กับสาวที่ ไหนวะ เซ็กซี่เป็นบ้าเลยว่ะ พามา ให้ฉันรู้จักซะดีๆนะเพื่อน..” เสียงของนาวินที่ร้องทักขึ้นมาแต่ไกล ทำให้ไอยรดาต้องหยุดพูดในทันที..แต่ก็อดไม่ได้ที่จะปรายตาค้อนไปยังร่างสูงใหญ่ตรงหน้า ที่เขาทำเหมือนไม่เข้าใจความหมายในเรื่องที่หล่อนพูดออกมา




             ติณวีย์หันกลับไปมองยังที่มาของเสียงในทันที พร้อมด้วยสีหน้าที่ไม่พอใจใส่นาวิน..ที่บังอาจพูดถึงคู่หมั้นของเขาเช่นนั้น โดยไม่รู้เลยว่าคนที่พูดถึงอยู่นั้น เวลานี้กำลังยืนอยู่ข้างหลัง..โดยมีร่างสูงใหญ่ของเขายืนบังไว้อยู่    

    



             “ใคร?..ผู้หญิงที่ไหน!.. มีแต่ฉันกับไอยรดาเท่านั้น..” เขาว่าพลางเบี่ยงตัวออกให้เพื่อนได้เห็นหญิงสาว..ทำให้นาวินที่เมื่อได้เห็น ถึงกับต้องอ้าปากค้างไปในทันที กับภาพหญิงสาวในชุดเดรสยาวที่แสนจะเซ็กซี่..ดูมีเสน่ห์เย้ายวนไปทั้งตัว ที่ยืนอยู่ตรงหน้าเขาในเวลานี้อย่างไม่อยากเชื่อสายตา ก่อนเงยหน้าขึ้นมองไปยังใบหน้างาม..แล้วเห็นว่าเป็นหล่อนจริงๆ




             “คุณอ้าย!..คุณอ้ายจริงๆรึครับนี่..ผมก็คิดว่าไอ้วีย์ไปควงสาวที่ไหนมาออกงานด้วยซะอีก..คุณเปลี่ยนลุคจนผมจำแทบไม่ได้เลยจริงๆนะ..คืนนี้คนทั้งงานคงต้องอิจฉาเพื่อนผมแน่ๆที่มีคู่หมั้นที่ทั้งสวย เซ็กซี่ และมีเสน่ห์อย่างคุณอ้ายอยู่ใกล้ๆแบบ นี้ไปตลอดทั้งงาน..” นาวินที่ยังคงชื่นชมหญิงสาวจนออกหน้าออกตาอย่างไม่ยอมหยุด และไม่คิดที่จะหันไปทางร่างสูงใหญ่ข้างๆที่เขาเอ่ยถึงด้วยเลยแม้แต่น้อย



                        

             ..จึงไม่รู้ว่าเวลานี้คนที่เขาเอ่ยถึงนั้น..กำลังส่งสายตาที่ดุดัน พร้อมด้วยสีหน้าที่แสดงความไม่พอใจออกมาอย่างเห็นได้ชัด     



               

             ติณวีย์มองนิ่งไปยังนาวิน แล้วให้นึกหมั่นไส้กับท่าทีของเพื่อนที่เป็นเอามากเหลือเกิน..จนน่าจะอัดสักหมัดให้มันเลิกหายคลั่งเสียที…




             ..และเมื่อหันไปยังตัวต้นเหตุของความหงุดหงิด..อารมณ์ที่มันคุกรุ่นอยู่ภายก็แทบจะระเบิดออกมาทันที กับยิ้มหวานๆของคนตัวเล็กที่ส่งไปยังเพื่อน ของเขาทำราวกับว่าเขาไม่มีตัวตนเสียอย่างนั้น    

 


                            

             “คุณวินแซวอ้ายอีกแล้วนะคะ อย่างอ้ายนี่เหรอคะเซ็กซี่..อ้ายว่าคุณวินต้องไปวัดสายตาแล้วล่ะค่ะ  สายตาคุณคงมีปัญหาเข้าแล้ว..”




             ******************                          

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 70 ครั้ง

227 ความคิดเห็น

  1. #89 mommoo06051958 (@mommoo06051958) (จากตอนที่ 114)
    วันที่ 26 มีนาคม 2562 / 18:02

    สายตาสั้น หรือ ยาว หรือ ถั่ว น้อ...

    #89
    0