พรหมลิขิตร้ายกลายรัก

ตอนที่ 108 : มันจำเป็น

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,615
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 68 ครั้ง
    20 มี.ค. 62

             ตอนที่108:มันจำเป็น



             “นี่คุณ!..ปล่อยสิคะ..” ดวงตากลมโตที่วาววับสบเข้ากับสายตาคมกริบที่มองมายังหล่อนอย่างแปลกๆ ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นอ่อนโยน ดูอบอุ่นจนหล่อนต้องเมินมองไปทางอื่นทันที เพราะหัวใจมันเกิดสั่นไหวขึ้นมาอย่างที่ไม่อาจจะควบคุมได้เลย แค่เห็นสายตาชนิดนี้ของเขาเข้า



             “ไอยรดา..คุณกลัวมากมั้ยกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในวันนี้..และมันอาจจะเกิดเหตุการณ์แบบนี้ขึ้นอีกครั้งแล้วครั้งเล่า..เมื่อคุณต้องไปไหนมาไหนกับผมอยู่เช่นนี้ แต่ถ้าจะให้คุณอยู่ห่างจากผมก็ไม่ได้เช่นกัน เพราะมันจะยิ่งทำให้ผมต้องกังวลมากขึ้นไปอีกเมื่อไม่ได้เห็น..สู้คุณอยู่ใกล้ๆผม ให้ผมได้เห็นคุณ..ปกป้องคุณอย่างนี้ ผมจะสบายใจกว่า..ฉะนั้นคุณก็ต้องทนอึดอัดและทำใจยอมรับไว้เลยว่า จะต้องอยู่ใกล้ๆผม และอยู่ในสายตาของผมตลอดเวลา..เพื่อความปลอดภัยของตัวคุณเอง”



             หญิงสาวได้ฟังคำอธิบายที่แสนจะยืดยาวของเขาแล้ว ก็ต้องถอนหายใจออกมาอย่างเข้าใจในสิ่งที่เขาพูด หล่อนรู้แก่ใจตัวเองดีว่าลึกๆแล้วไม่ได้อึดอัดกับการที่ต้องอยู่ใกล้ชิดกันตลอดเวลาอย่างที่เขาพูดออกมาเลยสักนิด ที่หล่อนไม่อยากใกล้ชิดกับเขาก็เป็นเพราะหัวใจที่มันไม่รักดีของตัวเองนี่แหล่ะ..ที่ชอบเผลอแสดงความรู้สึกส่วนลึกในหัวใจออกมาโดยไม่รู้ตัว..และกลัวว่าสักวันเขาจะรับรู้ได้ถึงความรู้สึกนี้ ซึ่งหล่อนก็จะไม่มีวันยอมให้มันเกิดขึ้นโดยเด็ดขาด



             “ฉันเข้าใจค่ะ..แล้วก็ไม่ได้รู้สึกอึดอัดอะไรนี่คะ..ถึงฉันจะกลัวและตกใจกับเหตุการ์ที่เพิ่งผ่านไปนี่ มากเพียงใด แต่ฉันก็รู้ค่ะว่า ฉันจะต้องปลอดภัยหากมีคุณอยู่ด้วย”         


                                                  

             สายตาคมกริบที่จับจ้องไปยังร่างบางตรงหน้า..แปรเปลี่ยนเป็นไหวระริกขึ้นมาในทันที ที่ได้ยินในสิ่งที่หล่อนพูด แต่ยังไม่ทันที่จะเอ่ยอะไรออกไป เสียงหวานๆนั่น ก็เอ่ยถามเขาขึ้นมาซะก่อน


                                

             “แล้วคุณเอ่อ..คิดว่าเป็นฝีมือใครรึคะ หุ้นส่วน..คู่แข่ง หรือคนที่คุณอาจไปขัดผลประโยชน์ เขาเข้าโดยที่ไม่รู้ตัวกัน..” ในขณะที่เอ่ยถามออกไปหัวใจมันก็สั่นไหวตามไปด้วย เมื่อได้เห็นแววตาไหวระริกคู่นั้นของเขา จับจ้องมายังหล่อนอย่างไม่วางตาเอาซะเลย          



             “ก็ยังไม่รู้เหมือนกันว่าเป็นพวกไหน แต่ผมไม่ปล่อยให้มันลอบกัดผมอยู่ฝ่ายเดียวอย่างนี้หรอก คุณสบายใจได้นะ..ผมสัญญาว่าจะไม่ให้เกิดเหตุการณ์แบบนี้ขึ้นอีกเป็นอันขาด”สายตาคมที่ดูดุกร้าว สบเข้ากับดวงตากลมโตของหล่อน เหมือนเป็นสัญญาว่าจะปกป้องคุ้มครองหล่อนให้ปลอดภัย ไม่ให้ใครมาทำอันตรายได้อีก



             “คุณไม่ต้องมาเป็นกังวลเรื่องฉันหรอกค่ะ เพราะอีกไม่กี่วัน ก็จะครบกำหนดที่ฉันมาทำงานแทนพี่อรแล้ว คุณควรจะระวังตัวเองให้มากขึ้นกว่านี้จะดีกว่า..ไปไหนมาไหนควรมีบอร์ดีการ์ดไปด้วยอีกสัก 3-4 คน จะได้ดูแลความปลอดภัยได้มากขึ้นกว่านี้ไงคะ” หัวใจของเขารู้สึกโหวงๆขึ้นมาทันทีกับคำพูดเหมือนลาจากของหล่อน ที่แค่ไม่ได้ไปทำงาน แต่หล่อนก็ยังคงอยู่ที่บ้าน ไม่ได้ไปไหนซะหน่อย แต่ฟังแล้วเหมือนหล่อนจะไปจากเขาอย่างนั้นแหล่ะ



             “ถึง 3 เดือนแล้วอย่างนั้นรึ..ไวมากเลยนะ เหมือนคุณเพิ่งทำงานได้ไม่กี่วันเอง แล้วสิ้นเดือนนี้คุณจะกลับไปบ้านสวนรึเปล่า..”



             “กลับค่ะ..ต้องกลับไปจ่ายค่าดูแลบ้านด้วย..”



             “จะไปค้างกี่คืน..แล้วไปกับใคร”



             “ยังไม่รู้เลยค่ะ..ว่าจะกลับไปโทรชวนนารี ไม่รู้ว่าไปด้วยได้ไหม..”



             “จะไปค้างกี่คืน..”เสียงเข้มเอ่ยถามขึ้นมาอีกครั้ง เมื่อหล่อนไม่ยอมพูดออกมาสักที ก่อนจะเห็นหล่อนหลบสายตามองพื้น แล้วเอ่ยตอบออกมาอย่างแผ่วเบา ด้วยเสียงที่ตะกุกตะกักจนแทบไม่เป็นประโยค



             “ว่าจะไป..เอ่อ..ไปอยู่เลยค่ะ จนกว่าจะหางานทำได้ใหม่..” ทันทีที่หล่อนพูดจบ สายตาคมดุก็แข็งกร้าวขึ้นมาทันที พร้อมกับเสียงที่ดังขึ้น พอๆกับอารมณ์ที่มันแทบระเบิดออกมากับสิ่งที่ได้ยิน



             “ว่าอะไรนะ!!.. อยู่เลยงั้นรึ!..ไอยรดา เราคุยกันแล้วนะเรื่องนี้ และผมก็ไม่มีวันให้คุณกลับไปอยู่บ้านสวนนั่น คนเดียวเด็ดขาด..”



             “แต่ฉัน..”



             “ไม่ต้องพูด!!..ผมไม่ฟัง และจะไม่คุยเรื่องนี้อีกแล้ว” พูดจบก็เปิดประตูออกไปจากรถทันที ทำให้หล่อนได้แต่ปรายตาค้อนไปตามหลังกว้างของคนเอาแต่ใจนั่นไปด้วยความรู้สึกโล่งใจก็ไม่ใช่ จะดีใจก็ไม่เชิง ที่เขาไม่ยอมให้หล่อนไป



             ติณวีย์เดินไปหยุดอยู่ตรงเบน กับนาวินที่เพิ่งมาถึงได้ไม่นาน ก่อนจะมองดูคนของนาวินช่วยกันยกคนร้ายกับศพที่นอนกันเรียงราย ขึ้นรถพยาบาลจนเรียบร้อย เจ้าหน้าที่ก็ขับรถออกไปทันที



             “เกิดอะไรขึ้นวะไอ้วีย์..”         


                                         

             “พวกมันขับรถตามฉันมาตั้งแต่ร้านอาหารที่ฉันนัดคุยกับลูกค้า น่ะ..ฉันเห็นผิดสังเกตุ เลยให้เบนขับออกนอกเส้นทาง มาทางเลี่ยงเมืองให้ห่างไกลจากบ้านคน มันเลยได้ที ระดมยิงใส่ซะรถของฉันแทบพรุน จึงรู้ว่าไม่ใช่แค่ขู่ฆ่าซะแล้ว แต่มันต้องการฆ่าฉันจริงๆ”        


                        

             “แกว่ามันเป็นคนของใครวะ ใช่พวกที่ตามฆ่าแกอยู่รึเปล่า” นาวินถามขึ้นพลางนึกถึงวิธีการทำงานของมันในครั้งนี้



             “ไม่แน่ใจว่ะ แต่ล่าสุดฉันเพิ่งไปคัดค้านโครงการของนายตรีภพมาก็ราวๆ 3,000 ล้านบาท



             “3,000 ล้านเชียวรึวะ.. เรื่องอะไร?..” นาวินตาโตกับจำนวนเงินที่ได้ยิน



             “นำเข้าเรือยอร์ช สำหรับโรงแรมที่กำลังก่อสร้างอยู่บนเกาะส่วนตัวนั่น..”  


                   

             “อืม..มันก็เข้าเค้าว่ะเพื่อน เอางี้!..เดี๋ยวฉันสอบปากคำมันได้เรื่องยังไง จะโทรไปบอกแกทันที ว่าแต่ไอ้ที่นอนเรียงรายอยู่เมื่อกี๊!..ฝีมือแกสินะ จัดการซะเรียบแบบนั้นน่ะ..ดีนะยังเหลือไว้ให้ฉันสอบสวนตั้งคนนึง” นาวินพูดพลางปรายตามองไปยังคนข้างๆ ที่เขารู้ดีว่าฝีมือของเพื่อนนั้นไม่ได้ธรรมดาเลย เป็นนักแม่นปืนตัวฉกาจเลยทีเดียวก็ว่าได้



             “เออ!..มันจำเป็นว่ะ มันเล่นระดมยิงขนาดนั้น ไอ้ฉันกับเบนก็ไม่เท่าไหร่ แต่มีไอยรดาอยู่ด้วยนี่สิ มันก็เลยต้องใช้วิธีนี้จัดการ กลัวเธอจะโดนลูกหลงเอาได้..ในขณะที่ฉันกับเบนมัวแต่ตั้งรับกันอยู่..” นาวินตาลุกวาวขึ้นมาทันที เมื่อได้ยินเพื่อนพูดถึงไอยรดา ว่าอยู่ในรถด้วยก่อนจะถามออกไปอย่างกระตือรือร้น ด้วยความเป็นห่วง



             “คุณอ้ายมาด้วยรึวะ แล้วอยู่ที่ไหน..บาดเจ็บรึเปล่า” นาวินถามพลางมองหาหญิงสาว ก่อนจะเดินไปยังรถที่จอดอยู่นั่นอย่างรวดเร็ว



             ******************

             

             

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 68 ครั้ง

227 ความคิดเห็น

  1. #227 pariwatbaipan (@pariwatbaipan) (จากตอนที่ 108)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2562 / 05:23
    พระเอกทำอะรัยไม่ได้เลยรึ..นางเอกก้น่ารำคาน
    #227
    0
  2. #88 tom247 (@tom247) (จากตอนที่ 108)
    วันที่ 20 มีนาคม 2562 / 22:30
    นาวินนี่หาเรื่องเจ็บตัว
    #88
    0