พรหมลิขิตร้ายกลายรัก

ตอนที่ 104 : พูดอะไรผิด

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,640
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 71 ครั้ง
    16 มี.ค. 62

             ตอนที่104:พูดอะไรผิด



             เมื่อประตูลิฟท์เปิดออก มือบางก็ถูกคว้าตามออกมาด้วย โดยที่คนจับจูงอยู่นั้นทำเหมือนเป็นเรื่องธรรมดา..ไม่ได้สนใจสายตาใครต่อใครที่มองมายังเขาและหล่อนเลยแม้แต่น้อย แต่หล่อนกลับไม่ชอบเลย ที่ต้องตกเป็นเป้าสายตาของคนในบริษัท ที่เดินผ่านไปมาอยู่นี่ หญิงสาวจึงพยายามขืนมือให้พ้นจากการเกาะกุม แต่เขาก็ทำเหมือนไม่รู้สึกกับการ กระทำของหล่อนเลย มีแต่เพิ่มแรงกระชับมือหล่อนให้แน่นเข้าไปอีก จนหล่อนเองต้านแรงเขาไม่ไหว ต้องปล่อยเลยตามเลย ยอมให้เขาจับจูงไปจนกระทั่งถึงประตูทางออก และในขณะที่กำลังจะก้าวตามออกไป ก็สวนเข้ากับใครคนหนึ่งที่เดินเข้ามา..ทำให้หล่อนต้องหยุดชะงักลงทันที เมื่อต่างฝ่ายต่างก็มองสบตากันเข้าโดยบังเอิญ



             “ต้น!..”.. “อ้าย!..” เสียงของคนทั้งคู่ที่เอ่ยทักขึ้นพร้อมกัน ทำเอาคนที่เดินนำอยู่ข้างหน้าต้องหยุดชะงักลง ก่อนจะหันกลับไปมองยังด้านหลังด้วยความแปลกใจ ที่ได้ยินเสียงหล่อนเอ่ยเรียกใครบางคนให้ได้ยิน



             คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันทันที ก่อนจะเหลือบสายตาคมกริบมองนิ่งไปยังอีกคน ด้วยอารมณ์ที่ขุ่นมัวขึ้นมาอย่างไม่รู้สาเหตุ



             “ต้นมาได้ยังไงเนี่ย..แล้วรู้ได้ยังไงว่าอ้ายทำงานอยู่ที่นี่”



             “ต้นมาทำธุระในกรุงเทพฯน่ะ เลยแวะมาเยี่ยมอ้ายกับนารี..เจอนารีก็เลยรู้ว่าอ้ายเปลี่ยนที่อยู่กับที่ทำงานใหม่แล้ว ก็เลยลองแวะมาดู..”



             “ดูสิ!..จะมาก็ไม่โทรมาบอกก่อน ดีนะที่ไม่คลาดกัน อ้ายกำลังจะออกไปพบลูกค้าอยู่พอดีเลย ถ้าต้นมาช้ากว่านี้ ต้องมาเสียเที่ยวแน่เลย..” ไอยรดามัวแต่ดีใจที่ได้เจอเพื่อน เลยลืมไปซะสนิทเลยว่า มือของตนเองยังคงถูกเกาะกุมจากมือใหญ่นั่นอยู่..จนเมื่อรู้สึกถึงแรงบีบกระชับจากมือหนาเข้า จึงทำให้หล่อนหันขวับไปมองยังคนด้านหลังทันที แล้วต้องตกใจ เมื่อใบหน้าของตนเองเฉียดเข้ากับเสื้อสูทของเขาที่มายืนด้านหลังของหล่อนในตอนไหนนะ ทำไมหล่อนไม่รู้สึกตัวเอาเลย..ใบหน้าขาวเนียนเริ่มแดงระเรื่อขึ้นมาทันที เมื่อรู้สึกได้ถึงไออุ่นจากคนที่ยืนซ้อนหลังหล่อนอยู่จนชิดในขณะนี้…



             “เอ่อ..ต้น..นี่คุณติณวีย์จ้ะ เจ้านายอ้ายเอง” ก่อนจะหันไปหา ‘เจ้านาย’ ตามที่ได้แนะนำไป พร้อมสบเข้ากับสายตาคมกริบที่ดูดุดัน จนหล่อนเองนึกแปลกใจว่าพูดอะไรผิดไปรึเปล่า แล้วแนะนำเพื่อนหล่อนให้กับเขาได้รู้จักเช่นกัน “คุณติณวีย์คะ..นี่ต้น..เพื่อนฉันค่ะ”



             ต้นก้มศรีษะลงเล็กน้อยเพื่อทักทายกับเจ้านายและคู่หมั้นของหญิงสาว และเขาเองก็ทำเพียงพยักหน้าตอบรับ ก่อนจะหันกลับไปยังร่างบางข้างๆ แล้วโน้มตัวลงพูดกับหล่อนให้ได้ยินกันแค่สองคน ในระยะที่ใกล้ชิดเสียจนคนฟังรู้สึกได้ถึงลมหาย ใจที่เป่ารดอยู่ข้างแก้มเนียนใส



             “ผมให้เวลาสิบนาทีนะไอยรดา..คุณคงไม่ปล่อยให้ลูกค้าต้องรอนานหรอกนะ” เสียงเข้มเอ่ยบอกออกไปอย่างไม่ค่อยจะสบอารมณ์นัก กับคำพูดแนะนำของหล่อน ที่ได้ฟังแล้วแทบอยากจะจับยายตัวแสบมาลงโทษในวิธีของเขาซะเดี๋ยวนั้นเลย ‘มีอย่างที่ไหนแนะนำว่าเราเป็นเจ้านาย ทั้งๆที่คนอื่นเขารู้กันไปทั่วแล้วว่าหล่อนและเขาเป็นอะไรกัน’...



             “ค่ะ..ฉันทราบค่ะ”หญิงสาวพยักหน้ารับคำ ก่อนจะมองตามร่างสูงใหญ่ที่เดินออกไปทันที หลังจากที่เขาได้ปล่อยมือของหล่อนให้เป็นอิสระแล้ว แต่ความรู้สึกอบอุ่นไปทั่วมือกลับยังคงอยู่ไม่จางหาย



             ต้นมองการกระทำของคนทั้งคู่แล้วมั่นใจขึ้นว่า ข่าวที่ได้เห็นคงเป็นจริงแน่ๆ ทั้งๆที่เขาอยากจะฟังจากปากของหล่อนก็ตาม แต่ก็ไม่รู้ว่าถ้าคำตอบคือ ‘ใช่’ เขาจะทำใจยอมรับมันได้หรือเปล่าในเวลานี้



             “ต้น..อ้ายขอโทษนะ..คือว่าอ้าย..เอ่อ..อ้ายมีนัดกับลูกค้าน่ะ คงจะคุยด้วยนานไม่ได้ เอาไว้อ้ายโทรหานะ..”



             “ไม่เป็นไร..ต้นก็ว่าจะกลับพอดี แค่แวะมาเยี่ยมเฉยๆ ไว้รออ้ายกลับไปบ้านสวน ค่อยคุยกันก็ได้..ว่าแต่อ้ายจะกลับไปหรือเปล่าสิ้นเดือนนี้น่ะ”



             “กลับสิ..อ้ายต้องเอาเงินไปให้ป้าที่เขาดูแลบ้านอยู่แล้ว คงจะกลับวันสิ้นเดือนพอดีน่ะแหล่ะ นี่ก็ว่าจะโทรถามนารีอยู่เหมือนกันว่าว่างไปด้วยกันรึเปล่า”



             “แล้วจะอยู่ค้างกี่คืนล่ะ ต้นจะได้เตรียมของสดเข้าบ้านไว้ให้”



             “ก็คงจะสองคืน เหมือนกับทุกครั้งน่ะแหล่ะ หรือบางทีอาจจะอยู่ยาวเลยก็ได้..”



             “อยู่ยาวเลย!..หมายความว่าไง จะไม่กลับมาทำงานที่นี่อีกแล้วเหรอ..”



             “ก็สิ้นเดือนนี้..มันถึงกำหนดที่อ้ายมาทำงานแทนเลขาคนเก่า ที่ลาคลอดแล้วน่ะสิ บางทีอาจจะกลับไปอยู่บ้านสวนยาวเลย ถ้ายังหางานทำไม่ได้..”



             ต้นได้แต่ขมวดคิ้วเล็กน้อย เมื่อได้ฟังในสิ่งที่หญิงสาวพูดออกมา ก่อนจะถามกลับไปด้วยความไม่เข้าใจ เมื่อรู้ว่าหล่อนนั้นอยู่ในสถานะคู่หมั้นของเจ้าของบริษัทอยู่ไม่ใช่หรือ



             “แต่ว่าอ้ายเป็น..เอ่อ..คู่หมั้นเขา..แล้วทำไม..?”    


               

             “ต้นเห็นข่าวในหนังสือ พิมพ์แล้วเหรอ..” ไอยรดาเอ่ยถามขึ้นทันที ด้วยความตกใจ



             ******************

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 71 ครั้ง

227 ความคิดเห็น

  1. #87 tom247 (@tom247) (จากตอนที่ 104)
    วันที่ 16 มีนาคม 2562 / 12:15
    น้องอ้ายซวยแน่
    #87
    0