พรหมลิขิตร้ายกลายรัก

ตอนที่ 103 : มติเป็นเอกฉันท์

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,620
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 68 ครั้ง
    15 มี.ค. 62

             ตอนที่103 :                         

            มติเป็นเอกฉันท์



             “ผมขอสรุปหัวข้อของการประชุมในครั้งนี้ ต่อทุกท่านว่า โรงแรมบนเกาะส่วนตัวนี้ เป็นโรงแรมที่สร้างขึ้นเพื่อทุกคน..ทุกชนชั้น ไม่เฉพาะเจาะจงต้องร่ำรวยหรือเป็นถึงมหาเศรษฐีถึงจะเข้าพักได้ ผมสร้างโรงแรมแห่งนี้เพื่อให้ผู้ที่มาพักผ่อน ได้ซึมซับกับธรรมชาติที่รายล้อมอยู่นี้ได้อย่างเต็มที่ บนเกาะแห่งนี้มีทั้งน้ำตกที่ใสสะอาดสำหรับผู้ต้องการที่จะเล่นน้ำที่เย็นฉ่ำ..สดชื่น มีถ้ำที่เกิดจากปรากฎการณ์ธรรมชาติ ที่เรียกว่าหินงอกหินย้อย ให้กับผู้ที่ศึกษาและสนใจกับความงามที่เกิดขึ้นเองจากธรรมชาติ อีกทั้งยังมีปะการังที่งดงามใต้ผืนน้ำ สำหรับผู้ที่ชื่นชอบดำน้ำดูสิ่งมีชีวิตใต้ท้องทะเล ซึ่งสิ่งนี้เหล่าแหล่ะ คือสิ่งสำคัญสำหรับวันพักผ่อนที่แสนจะเรียบง่าย แต่กับวิเศษที่สุดที่ผมอยากให้ผู้ที่มาเข้าพักสัมผัสด้วยตัวเอง ซึ่งถ้าเทียบกับการล่องเรือยอร์ชที่เป็นอีกทางเลือกหนึ่งแล้ว..ที่คงจะมีเพียงแค่พวกมหาเศรษฐีเท่านั้น..ผมขอย้ำว่าเฉพาะมหาเศรษฐีเท่านั้น ที่จะเลือกล่องเรืออันแสนหรูหรานี้ไปตามลำน้ำ ที่แทบจะไม่ได้สัมผัสกับธรรมชาติที่แท้จริงเอาเลย และผู้มาพักที่้เป็นเพียงคนธรรมดาหรือไม่ได้มีฐานะร่ำรวยอะไร..ร้อยเปอร์เซ็นเลยก็ว่าได้ ว่าพวกเขาคงไม่เลือกที่จะล่องเรือยอร์ช เป็นทางเลือกสำหรับการพักผ่อนแน่นอน ผมจึงขอเก็บโครงการนำเข้าเรือยอร์ชนี้ไว้ก่อนแล้วกันนะครับ เพราะในเวลานี้เรื่องการสร้างโรงแรมที่สมบูรณ์แบบ คือสิ่งที่สำคัญที่สุดสำหรับผม..หรือทุกท่านมีความคิดเห็นว่าอย่างไร”



             สายตาคมกริบ ที่แฝงอำนาจกวาดมองไปยังผู้ร่วมประชุมทุกคนในห้อง เพื่อขอความคิดเห็น ด้วยใบหน้าที่เรียบเฉย..บุคลิกที่เชื่อมั่นในตัวเองของเขาทำให้ไอยรดาถึงกับทึ่ง จนแทบลืมหายใจไปเลยทีเดียว



             หญิงสาวเผลอลอบผ่อนลมหายใจออกมาอย่างลืมตัว เมื่อผู้ประชุมทุกคนเห็นด้วยกับสิ่งที่ประธานหนุ่มพูดไป เว้นแต่คุณตรีภพผู้เดียวที่ยังคงใบหน้าเรียบเฉย..ไม่แสดงอาการใดๆออกมาทั้งนั้น แต่ไอยรดาคิดว่าหล่อนได้เห็นแววตาลุกโชนของเขาชั่วแว่บหนึ่ง..ไม่ผิดแน่!.. หล่อนไม่ได้ตาฝาดไปแน่นอน



             ติณวีย์ปิดประชุมทันที เมื่อความคิดเห็นเป็นมติเอกฉันท์ให้พักเรื่องเรือยอร์ชไปก่อน และคนที่ก้าวออกจากห้องเป็นคนแรก ก็คือคุณตรีภพ ที่ก้มศรีษะเพียงเล็กน้อยให้กับผู้เข้าประชุม ก่อนจะก้าวออกไป โดยไม่พูดอะไรเลย โดยมีสายตาของใครหลายๆคน มองตามออกไปรวมถึงหญิงสาวที่นั่งข้างๆเขานี้ด้วยอีกคน



             ชายหนุ่มแตะแขนกลมกลึงที่ยังคงยืนเฉย คล้ายกับขบคิดอะไรบางอย่างอยู่ โดยไม่ได้สนใจว่าภายในห้องเหลือเพียงเขากับหล่อนแล้วเท่านั้น และทำเอาร่างบางถึงกับสะดุ้ง ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองเขา พลางเอ่ยถามด้วยความตกใจ



             “คะ?..อะไรคะ..”



             “คุณจะอยู่ที่นี่อีกนานมั้ย..ไม่กลับใช่มั้ย..บ้านน่ะ”



             “กลับค่ะ..กลับ”


             “กลับก็ไปสิ!..นึกว่าจะนอนที่นี่ซะอีก” เสียงทุ้มที่เอ่ยออกมาแกมประชดอย่างไม่จริงจังนัก.. ก้าวออกไปจากห้อง แล้วไม่ลืมที่จะคว้าข้อมือบางตามไปด้วย ทำเอาหล่อนอดจะปรายตาค้อนใส่หลังกว้างของคนที่เดินนำหน้าอยู่นั้นไม่ได้ ก่อนจะกึ่งวิ่งกึ่งเดิน ตามคนตัวใหญ่ไปโดยเร็ว...



             แต่เมื่อนึกขึ้นได้ว่าตอนบ่าย 2 เขามีนัดกับลูกค้านี่นา แล้วทำไมเขาถึงจะกลับบ้านเลยล่ะ ‘หรือว่าเขาอาจจะลืม’ คิดได้ดังนั้นมือบางที่ถูกเกาะกุมอยู่ ก็กระตุกรั้งเอาไว้ทันที เพื่อให้เขาหยุด ก่อนจะเอ่ยบอกเหตุผลอย่างรวดเร็วเมื่อเขาหันกลับมา พร้อมกับคิ้วเข้มที่เลิกขึ้นเป็นเชิงถาม



             “คุณมีนัดกับลูกค้าตอนบ่าย 2 นะคะแล้วคุณ.. เอ่อ..จะกลับบ้านไปทำไม..?”



             “คุณเพิ่งนึกขึ้นได้รึไง..สาวน้อย..ผมไม่ได้ลืมว่ามีนัด แต่ก็เห็นว่าคุณเออออไปด้วย ไม่เห็นคัดค้านอะไรออกมา..คุณเป็นอะไรรึเปล่า เหมือนกำลังคิดอะไรอยู่.. เห็นเหม่อๆ ตั้งแต่เลิกประชุมแล้ว..” สายตาคมกริบมองนิ่งไปยังใบหน้างาม ก่อนจะสบเข้ากับดวงตากลมโต ที่มองมาเหมือนอยากถามอะไรบางอย่างกับเขา แต่กลับนิ่งเฉย..ไม่พูดออกมา จึงทำให้เขาต้องเอ่ยปากถามหล่อนออกไปเอง



             “ฉัน..เอ่อ..ฉันอยากถามคุณเรื่องคุณตรีภพค่ะ”



             “คุณตรีภพ?..ทำไม?.. หรือเป็นเรื่องหัวข้อการประชุมในวันนี้”



             “ค่ะ..ฉันว่าเขาดูไม่พอใจอยู่มากนะคะ กับการลงมติในวันนี้”



             “ก็คงจะเป็นอย่างนั้น..ช่างเขาเถอะ ในเมื่อสิ่งที่เขาเสนอมามันเป็นทางเลือกสำหรับนักท่องเที่ยวเพียงกลุ่มเดียวเท่านั้น..โรงแรมที่จะสมบูรณ์แบบได้ ต้องเป็นโรงแรมของทุกคน เพราะทุกคนที่มาพัก ต้องได้รับทุกสิ่งครบถ้วนในการบริการ โดยเท่าเทียมกัน ไม่ใช่ถ้าใครต้องการที่จะอยากพักผ่อน ในทางเลือกที่คุณตรีภพเสนอ แต่ปัจจัยกับไม่เพียงพอ ก็จะเกิดปัญหาตามมาทีหลังจนได้ ทางเลือกในการพักผ่อนของโรงแรมเราก็จะกลายเป็นสองมาตรฐานไปในทันที..ที่มีทั้งคนระดับล่างและระดับมหาเศรษฐีอยู่ร่วมกัน การบริการก็จะยิ่งยุ่งยากตามไปอีกด้วย..คุณว่าจริงมั้ย?..”



             “ค่ะ..ฉันก็คิดเหมือนคุณ แต่จะไม่เป็นอะไรรึคะ..ที่คุณเอ่อ..ไปคัดค้านแบบนั้น..”  


                                   

             “คุณตรีภพเขาเป็นผู้ใหญ่แล้ว..เขาต้องยอมรับกับมติที่เป็นเอกฉันท์แล้วสิ!..ไปกันได้แล้ว ถ้าไปไม่ทันลูกค้า ก็เป็นเพราะคุณนะ..ไอยรดา” เขาพูดจบก็หันกลับเดินไปที่ลิฟท์ทันที โดยมีร่างบางวิ่งตามแรงลากจูงไปด้วยอย่างรวดเร็ว



             ******************

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 68 ครั้ง

227 ความคิดเห็น