พรหมลิขิตร้ายกลายรัก

ตอนที่ 102 : ธุระสำคัญ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,696
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 66 ครั้ง
    14 มี.ค. 62

             ตอนที่102 :ธุระสำคัญ



             บ่ายกว่าๆเข้าไปแล้ว หลังจากออกมาจากที่บริษัท เขาก็พาหล่อนเข้าตรวจงานตามโรงแรมที่อยู่ในเครือของเขาอีกหลายแห่ง ซึ่งในแต่ละที่ต้องใช้เวลาในการเดินทางถึงเกือบชั่วโมง กว่าจะไปถึงในแต่ละที่ และที่ๆหล่อนกำลังเดินตามเขาอยู่นี้ ก็เป็นที่สุดท้ายแล้วของการตรวจงานในวันนี้



             ไอยรดามองตามร่างสูงใหญ่ของคนข้างหน้าไปด้วยความทึ่ง..ปนเห็นใจกับการทำงานของเขา ที่แทบจะไม่มีเวลาแม้จะทานอาหารเลย หล่อนยอมรับว่าเหนื่อย..ทั้งๆที่เป็นเพียงคนคอยจด และบันทึกรายละเอียดในสิ่งต่างๆที่เขาต้องการเท่านั้น แต่เขาต้องเป็นคนแก้ปัญหาและปรับเปลี่ยนให้มันดีขึ้น..ซึ่งในแต่ละที่ก็มีปัญหาแตกต่างกันไป ถ้าเป็นตัวหล่อน..ก็คงจะปวดหัวจนสมองระเบิดแล้วเป็นแน่ แต่เขากลับทำมันได้อย่างยอดเยี่ยม.. สมแล้วจริงๆ ที่ได้เป็นถึงผู้บริหารที่มีอายุน้อยและประสบความสำเร็จที่สุดในเวลานี้…



             “เป็นไง..หิวรึยัง เสร็จจากนี่เราก็จะได้ทานข้าวกันแล้ว ..ทนอีกนิดนะ..” สายตาคมกริบที่มองมาดูอ่อนโยน จนหล่อนไม่กล้าที่จะสบตาด้วยนัก จึงเบนสายตาออกไปทางอื่น ทำเพียงตอบรับเบาๆส่งไปเท่านั้น ก่อนจะหันหน้ากลับไปหาเขาอีกครั้งด้วยความตกใจ เมื่อถูกเรียกด้วยเสียงที่ดังขึ้นกว่าเดิม



             “ไอยรดา!!..คุณฟังผมอยู่รึเปล่า..หรือว่าหลับกลางอากาศไปซะแล้ว” รอยหยักยิ้มมุมปากของเขา ที่หล่อนทันได้เห็นในขณะที่หันไปมอง ก่อนที่จะเปลี่ยนเป็นนิ่งเฉยตามเดิมเมื่อหล่อนได้หันไปเผชิญหน้ากับเขา   


                              

             ..ทำให้ใบหน้าที่ตื่นตกใจของหล่อนเมื่อครู่ แปรเปลี่ยนเป็นงอง้ำขึ้นมาโดยฉับพลัน เมื่อรู้ว่าได้ถูกเขาแกล้งให้อีกแล้ว ก่อนจะมองไปรอบๆด้วยความอาย หากมีใครได้ผ่านมาเห็นเข้า



             “นี่คุณ!..ฉันตกใจหมดเลย ทำไมต้องพูดเสียงดังด้วยล่ะคะ พูดค่อยๆก็ได้ อยู่ใกล้กันแค่นี้..” เสียงหวานๆเอ่ยต่อว่าคนตรงหน้า พร้อมกับตวัดสายตาผ่านใบหน้าคมไปอย่างอดไม่ได้ ที่ได้ถูกเขาแกล้ง



             “เห็นคุณดูเซื่องๆไป..เลยลองทดสอบดู ก็ยังมีปฏิกิริยาตอบรับว่องไวอยู่..งั้นก็ไปกันได้แล้ว” พูดจบก็หมุนตัวออกไปทันที โดยไม่ลืมที่จะคว้าข้อมือบางของคนที่มัวยืนเหม่ออยู่ตามไปด้วยอีกเช่นเคย...



             ..วันนี้มีประชุมช่วงเช้า หลังจากที่มาถึงบริษัท หญิงสาวก็วุ่นอยู่กับเอกสาร เพื่อจะเตรียมเข้าที่ประชุมโดยไม่ทันได้สังเกตุว่ามีใครมายืนอยู่ที่หน้าโต๊ะทำงานเลยสักนิด จนกระทั่งได้ยินเสียงหวานนั้นเอ่ยขึ้น ทำให้หล่อนต้องเงยหน้าขึ้นมองด้วยความตกใจ



             “ฉันมาพบวีย์ เขาอยู่มั้ย” ใบหน้างดงามของนางแบบสาวเชิดขึ้นเล็กน้อย ในขณะที่ถามออกไป ด้วยสีหน้าที่ไม่พอใจนัก ที่แม่เลขาคนนี้กลับไม่มองหรือสนใจเอาซะเลย..ทั้งๆที่ตนเองก็มายืนอยู่ได้สักพักนึงแล้ว      



             “คุณติณวีย์อยู่ค่ะ แต่รอสักครู่นะคะ ฉันขอแจ้งให้คุณติณวีย์ได้ทราบก่อนว่าคุณจีน่ามาขอพบ” ไอยรดาว่า..พลางหันไปหมายจะกดเครื่องอินเตอร์คอม แต่ก็ไม่ทัน..เมื่อเห็นว่าร่างอวบอิ่ม ได้ก้าวเข้าไปในห้องของเจ้านายซะแล้ว ทำให้ไอยรดาจำต้องก้าวตามเข้าไป เมื่อคิดได้ว่าตนเองทำหน้าที่บกพร่อง..ที่ปล่อยให้แขกเข้าไป โดยที่เจ้านายยังไม่ได้อนุญาติ



             และเมื่อผู้เป็นแขกเปิดประตูเข้าไปแล้ว ก็โผเข้ากอดชายหนุ่มทันที โดยคนถูกกอดก็ได้แต่มองตามด้วยความงุนงง ในขณะที่เขากำลังหยิบแฟ้มเอกสารลงมาจากชั้นที่อยู่ด้านบน.. ก่อนจะหันไปสบเข้ากับแววตาขอโทษ ของอีกคนที่ตามมาทีหลัง ด้วยความเข้าใจกับสิ่งที่เกิดขึ้น     



             “วีย์คะ!..จีน่าคิดถึงวีย์ที่สุดเลย..จีน่าเพิ่งกลับมาถึงเมื่อคืนนี้เองค่ะ เสร็จจากเดินแบบที่อังกฤษก็รีบกลับทันที ไม่ได้อยู่เที่ยวต่อเหมือนทุกครั้งเลยนะ เป็นเพราะทนคิดถึงวีย์ไม่ไหวจริงๆ..แล้ววีย์ล่ะคะคิดถึงจีน่าบ้างรึเปล่าเอ่ย..” รอยยิ้มหวานปรากฎไปทั่วใบหน้างาม ในขณะที่มือบางก็โอบกอดไปรอบเอวสอบแนบแน่น ทำให้ชายหนุ่มอดไม่ได้ที่จะเหลือบมองไปยังเลขาของเขาที่เสมองไปอีกทาง อย่างไม่คิดที่จะช่วยกันเลยสักนิดโดยที่มือหนาก็พยายามแกะมือของจีน่าออก ให้พ้นจากเอวเขาไปด้วย



             “จีน่า..ปล่อย..ผมต้องเข้าประชุม ถ้าคุณไม่มีธุระอะไรก็กลับไปก่อน..” เสียงเข้มที่เอ่ยบอกออกไปทำให้ร่างอวบอิ่มที่กอดแน่นอยู่คลายลง แล้วปล่อยมือออกจากเอวเขาเปลี่ยนมาเป็นเกาะที่แขนแข็งแกร่งไว้แทน ก่อนจะพูดถึงเรื่องที่ต้องมาหาเขาในวันนี้ทันที



             “มีค่ะ..จีน่ามีธุระที่สำคัญมาก ที่ต้องถามวีย์ให้ได้ในวันนี้ ไม่งั้นจีน่าก็จะไม่ยอบกลับเด็ดขาด”



             “เรื่องอะไร..ผมมีเวลาให้แค่ 10 นาทีเท่านั้น..พูดมา”



             “ก็เรื่องที่หนังสือพิมพ์ลงว่าคุณกับยัยเลขานี่!..เป็นคู่หมั้นกันไงคะ..มันไม่จริงใช่มั้ยคะวีย์ มันเป็นเพียงแค่ข่าวโคมลอยเท่านั้นใช่มั้ย..วีย์ของจีน่ายังคงครองความเป็นหนุ่มโสด ที่มีเสน่ห์อยู่เหมือนเดิม..” มืออีกข้างที่ว่างอยู่ได้ยกขึ้นลูบไปตามแผงอกกว้างด้วยความหลงใหลกับความสมบูรณ์แบบ และเพียบพร้อมของบุรุษตรงหน้า ที่สาวๆทั้งหลายใฝ่ฝันหา แต่ไม่มีโอกาสหรือวาสนาที่จะได้ชิดใกล้..เหมือนกับตนเองที่ได้มีโอกาส อยู่ในเวลานี้ เพราะฉะนั้นก็อย่าหวังเลยว่าหล่อนจะยอมให้ยัยหน้าจืดนั่นมาชุบมือเปิปไปง่ายๆแบบนี้



             “จริง!..ไอยรดาเป็นคู่หมั้นผม..เท่านี้ใช่มั้ยจีน่า ธุระสำคัญที่คุณว่า..งั้นผมคงต้องขอตัวก่อน..” ติณวีย์แกะมือของจีน่าออกจากแขนเขา แล้วก้าวออกไปจากห้องในทันที โดยที่มือหนาก็เอื้อมคว้าข้อมือบาง ของคนที่ยืนนิ่งอยู่หน้าประตูนั่นไปด้วยอีกเช่นเคย ทำให้จีน่าที่เห็นเข้าถึงกับดวงตาวาวโรจน์ขึ้นมาทันทีกับการกระทำของเขา ที่ตั้งใจจะประกาศให้หล่อนได้รู้ว่าเขาให้ความสำคัญกับยัยเลขานั่นแค่ไหน…



             “ยัยเลขาหน้าจืด ฉันไม่มีทางยอมเสียวีย์ไปให้กับหล่อนหรือกับใครหน้าไหนทั้งนั้น..วีย์จะต้องเป็นของฉันเพียงคนเดียว..” แววตาที่ลุกโชนแทบจะแผดเผาให้มอดไหม้..มองไปยังประตู ด้วยหัวใจที่ร้อนรุ่ม กับการกระทำของชายหนุ่มที่หล่อนพึงใจมาก่อน..เนิ่นนาน แต่กลับถูกยัยนั่นคว้าเอาไปได้ในเวลาเพียงไม่กี่เดือนเท่านั้น ‘ฉันจะไม่มีวันยอมสูญเสียวีย์ไปเป็นอันขาด..ไม่มีวัน’



             ..การประชุมในวันนี้ดูตึงเครียดที่สุดในความคิดของไอยรดา..หล่อนนั่งจดรายละเอียดของการประชุม พร้อมไปกับการสังเกตุสี หน้าของผู้เข้าประชุมไปด้วย..ซึ่งทุกคนดูจะเคร่งเครียดกันเป็นอย่างมาก



             ..โดยเฉพาะคุณตรีภพ ผู้เสนอโครงการจัดหาเรือยอร์ช เพื่อเป็นอีกทางเลือกหนึ่งสำหรับการพักผ่อนของพวกมหาเศรษฐี ในการท่องเที่ยว..ที่ต้องการความเป็นส่วนตัวในอีกรูปแบบหนึ่ง..งบประมาณของการจัดหาเรือยอร์ชในครั้งนี้อยู่ในราวๆเกือบ 3,000 ล้านบาท ซึ่งเป็นงบที่สูงเอาการสำหรับโครงการในครั้งนี้



             ผู้เข้าร่วมประชุมครึ่งหนึ่งเห็นด้วยกับคุณตรีภพ ส่วนอีกครึ่งหนึ่งก็อยู่ฝ่ายของท่านประธานบริษัทที่เป็นต้นเสียงของการคัดค้านโครงการนี้ เนื่องจากนโยบายของโรงแรมบนเกาะส่วนตัวที่กำลังจะสร้างขึ้นนี้ เป็นแนวทางของการพักผ่อนในแบบที่เรียบง่าย..อีกทั้งโครงการนี้เน้นให้ผู้มาพักรู้สึกถึงความสงบของธรรมชาติ ที่แวดล้อมไปด้วยต้นไม้ ดอกไม้ และทะเลเป็นหลัก และสามารถเข้าพักได้ทุกชนชั้น ไม่เฉพาะเจาะจงต้องเป็นเศรศฐีเท่านั้นถึงจะมีสิทธิ์ที่จะเข้าพักได้

             


             ******************

 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 66 ครั้ง

227 ความคิดเห็น

  1. #86 กิ้ก (จากตอนที่ 102)
    วันที่ 15 มีนาคม 2562 / 10:43

    ลทำให้หนูอ้ายลำบากกว่าเดิมนะพี่วีย์

    #86
    0