พรหมลิขิตร้ายกลายรัก

ตอนที่ 101 : เรื่องจริงทุกอย่าง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,802
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 66 ครั้ง
    13 มี.ค. 62

             ตอนที่101 :                

            เรื่องจริงทุกอย่าง



             “ฉันไม่ไปไม่ได้รึคะ ทำไมเขาต้องเชิญฉันไปด้วยล่ะ เกิดฉันไปทำอะไรไม่ระวัง.. พลอยทำให้คุณเดือดร้อนขึ้นมา แล้วบริษัทคุณจะเสียหายเพราะฉันได้นะคะ..”



             “คิดมากไปได้..ไม่มีอะไรหรอกน่า เขาคงเห็นข่าวหน้าหนึ่งในวันนี้มั้ง ก็เลยอยากเชิญคุณไปร่วมงานด้วย..ก็เท่านั้นเอง” เขาเอ่ยบอกออกไปด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบ ไม่บ่งบอกอารมณ์ใดๆ แต่สายตาคมกลับมองนิ่งไปยังใบหน้างาม ด้วยแววตาไหวระริก ที่บัดนี้เริ่มแดงระเรื่อขึ้นเรื่อยๆจนทั่วทั้งใบหน้าแล้ว เมื่อได้ยินเขาพูดถึงข่าวในหนังสือพิมพ์ ดวงตากลมโตที่เบิกกว้างขึ้นอยู่แล้วก็ยิ่งเบิกกว้างมากขึ้นไปอีก ก่อนจะเปล่งเสียงที่แผ่วเบาออกมาอย่างตะกุกตะกัก เพื่อถามเขาให้แน่ใจอีกครั้ง



             “ค..คุณ..เอ่อ..เห็นข่าววันนี้แล้วรึคะ”



             “อืม..เห็นแล้ว ตั้งแต่เช้าที่นั่งรอคุณลงมาทานข้าวนั่นแหล่ะ.. ทำไม?..”



             “ปะ..เปล่าค่ะ..แล้วคุณเอ่อ..ไม่คิดที่จะแก้ข่าวรึคะ..ในเมื่อไม่ได้เป็นอย่างที่เขาเขียนข่าวเลยสักนิด"



             “ทำไมต้องแก้ข่าว..นักข่าวเขาก็เขียนถูกต้องทุกอย่างแล้ว นี่..เรื่องที่ผมเดินจูงมือคุณไปทั่วทั้งงานก็จริง แล้วไอ้เรื่องที่คุณป้อนอาหารให้ผมนั่นก็ใช่..แล้วอีกเรื่อง..อะไรนะ!..อ้อ!..ที่คุณกับผมเราสบตะ..”



             “พอ..พอแล้วค่ะ ไม่ต้องพูดแล้ว ฉันเอ่อ..ฉันเก็บดอกไม้เสร็จแล้ว ขอขึ้นไปอาบน้ำก่อนดีกว่าค่ะ” หญิงสาวลุกขึ้นหยิบตะกร้าแล้วเดินออกไปทันที เพื่อให้พ้นจากสายตาระยิบระยับคู่นั้น ที่มองมาอย่างไม่วางตาเอาซะเลย..ก่อนที่จะชะงักลงเมื่อแขนหล่อนถูกรั้งเอาไว้ด้วยมือหนาของเขา พร้อมกับเสียงทุ้มที่ดังอยู่ไม่ห่าง



             “เดี๋ยวสิ!..ผมยังพูดไม่จบเลย คุณก็จะเดินหนีกันอีกแล้ว..เอ๊ะนี่!..แขนคุณ ทำไมถึงได้เย็นขนาดนี้ไอยรดา..ผมบอกคุณแล้วใช่ไหม ให้คุณใส่เสื้อทับอีกชั้น เวลาที่จะลงมาในสวนน่ะ..เดี๋ยวก็ได้จับไข้ขึ้นมาอีกหรอก” มือหนาแตะไปทั่วลำแขนกลมกลึงด้วยความเป็นห่วง โดยไม่ได้สนใจร่างบาง ที่พยายามเบี่ยงตัวหนีให้พ้นจากมือของเขาเลยสักนิด ก่อนจะยื่นมืออีกข้างรั้งเอวขอดเอาไว้ไม่ให้หล่อนขยับไปไหนได้อีกเลย ด้วยอารมณ์ที่เริ่มจะคุกรุ่นขึ้นมา กับการกระทำของหล่อนที่ชอบขัดคำสั่งเขาอยู่เสมอ



             “นี่คุณ..ปล่อยสิคะ ฉันไม่เป็นอะไรหรอกค่ะ..” จะเป็นก็เพราะคุณนี่แหล่ะ หล่อนเอ่ยต่อว่าเขาอยู่ในใจ พลางยกมือบางดันอกแกร่งให้ออกห่าง แต่ก็ทำได้เพียงยกมือขึ้นกั้นไว้เท่านั้น เมื่อร่างหนาไม่มีทีท่าว่าจะขยับเลยแม้แต่น้อย แถมยังกอดรัดแล้วรั้งเข้าหาอกแกร่งเพิ่มขึ้นไปอีก



             “คุณนี่มัน!..ทำไมถึงได้ดื้อแบบนี้นะ..ถ้าเป็นเด็กเล็กๆนะ คุณได้โดนจับตีก้นไปแล้ว” เสียงเข้มที่เอ่ยต่อว่าออกมา ทำเอาคนฟังถึงตาลุกวาว ด้วยความไม่พอใจ



             “ถึงฉันจะตัวโตหรือเป็นเด็กเล็กๆอย่างคุณว่า ฉันก็ไม่มีวันยอมให้คุณมาตีฉันได้ง่ายๆหรอกค่ะ”



             “เก่งจังนะ!..แต่ต้องเก่งให้ตลอดล่ะ ไม่ใช่ว่าเก่งแต่ปากพูดเพียงอย่างเดียว” สายตาคมดุแปรเปลี่ยนเป็นไหวระริกขึ้นมาทันที เมื่อได้ต่อปากต่อคำกับหญิงสาว..พลางสบเข้ากับดวงตากลมโตที่ตวัดสายตาผ่านหน้าเขาไปด้วยความไม่พอใจ..หล่อนเจ็บใจนัก ที่ถูกเขาสบประมาทเอาได้ ก่อนจะใช้มือดันอกแกร่งออกอีกครั้ง...แต่ก็ไม่เป็นผล เมื่อรู้สึกถึงการโอบกอด ที่เริ่มแน่นขึ้นกว่าเดิม



             “ปล่อยสิคะ ฉันจะขึ้นไปอาบน้ำแล้ว คุณบอกเองไม่ใช่รึคะว่าแขนฉันเย็นมาก ถ้าขืนยังตากลมอยู่เช่นนี้..ฉันคงต้องจับไข้เพราะคุณนั่นแหล่ะ”



             ติณวีย์มองริมฝีปากบางที่ขยับไปมาอย่างเพลิดเพลิน ในขณะที่หล่อนกำลังยอกย้อนคำพูดของเขาแทบทุกคำ เพื่อที่ตัวเองจะได้เป็นอิสระสักที แต่กลับทำให้เขารู้สึกขบขันซะมากกว่า ที่จะโกรธหรือโมโหคนในอ้อมแขนในเวลานี้ ริมฝีปากหนาเผลอยิ้มออกมาอย่างกลั้นเอาไว้ไม่ไหว ในขณะที่เอ่ยต่อปากต่อคำออกไปอีก



             “ก็ไม่เป็นไรนี่!..ถ้าคุณเกิดไม่สบายขึ้นมา ผมซึ่งเป็นต้นเหตุของการเจ็บป่วยในครั้งนี้ ก็จะรับผิดชอบด้วยการดูแลคุณเอง ทั้งยามหลับและตื่นเลย คุณไม่ต้องกังวลไปหรอก”



             “อย่าเสียเวลามาดูแลฉันเลยค่ะ ทางที่ดีควรปล่อยฉันไปจะง่ายกว่ามั้ยคะ ฉันจะได้ไม่ต้องป่วย..จะได้ไม่ต้องรบกวนใครให้มาดูแลด้วย..”



             “อืม..ที่พูดมาก็มีเหตุผล เอาเป็นว่าผมยอมแพ้..เถียงกับคุณไม่ไหวแล้วจริงๆ..หิวข้าว!..ไปทานข้าวกันดีกว่า..” พูดจบก็คลายวงแขนออกก่อนจะคว้าข้อมือบางจูงเข้าบ้านไปอย่างรวดเร็ว ทำให้คนที่ตั้งใจจะเถียงกลับต้องหุบปากที่อ้าค้างไว้ แล้วก้าวตามแรงดึงจากร่างสูงใหญ่ข้างหน้าไปอย่างไม่เต็มใจ…



             ******************

             

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 66 ครั้ง

227 ความคิดเห็น