[SHINee] All about short fiction ☆☆☆☆☆

ตอนที่ 5 : [SF] Safe and Sound : Minhox Taemin - END

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 65
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    25 พ.ค. 58

[SF] Safe and Sound :  Minho xTaemin
BGM : Safe & Sound by Taylor Swift feat. The Civil Wars
PS. ก่อนอ่าน ต้องกดฟังเพลงไปด้วยนะคะ สัญญานะ!!





คุณอยากได้ยินเสียงอะไรซักอย่างอย่างที่ผมได้ยินบ้างไหม ?

กระซิบ เลือนราง แต่ชัดเจน ในหัวสมองและจิตใจ

 

ปลายมือผมสัมผัสได้กับของแหลมคม กลิ่นยังคงไม่กระจ่างชัด

คาว เหม็น น่าสะอิดสะเอียด

ภาพก่อนหน้า สีหน้าหวาดกลัว ร้องขอ ร่ำร้อง เหยเกบิดเบี้ยว เจ็บปวด

คุณได้ยินเสียงกระซิบอะไรซักอย่างเหมือนที่ผมได้ยินบ้างไหม

 

'แย่งชิง...ฆ่ามัน...เพื่อตัวเจ้า...เพียงแย่งชิง...'

 

น้ำตาผมเคยไหลในครั้งแรกที่ได้รู้สึกถึงเสียงๆนี้  ตอนนี้กลับไม่มีกระทั่งความตื่นกลัวที่เคยได้รู้สึก

 ผมเหลือบมองร่างไร้วิญญาณที่นอนแน่นิ่ง แน่ใจว่าตายอย่างไม่มีวันหวนคืน  แล้วก็ก้าวเดินออกมาจากตรงนั้น

เสียงนั้นยังคงกระซิบบอกผมเหมือนเดิมซ้ำไปซ้ำมา

'แย่งชิง...จงแย่งชิง...'

กระซิบ เลือนราง แต่ชัดเจน ในหัวสมองและจิตใจ

 

คุณยังอยาก..ได้ยินเหมือนอย่างผมอยู่ไหม?

 

 

 

I remember tears streaming down your face
When I said, I'll never let you go
When all those shadows almost killed your light
I remember you said, Don't leave me here alone
But all that's dead and gone and passed tonight

ฉันยังจำได้น้ำตาหยาดหยดไหลรินบนใบหน้าของเธอ

ยามนั้นฉันจึงกล่าว “ฉันไม่มีทางทิ้งเธอไป”

ยามเมื่อเงามืดกลืนกลิ่นเข่นคร่าแสงสว่างของเธอ

ฉันจำได้ดี เธอนั้นกล่าว “อย่าทิ้งฉันไว้เพียงลำพัง”
แต่ทุกๆอย่างที่ตายและจากไปจะผันผ่านคืนค่ำนี้

 

เส้นผมสีชาลอยพลิ้วตามลมเย็นที่พัดผ่านเสียดสีผิวกายขาวผ่องให้สั่นเทา มือเรียวขาวกระชับผ้าคลุมไหล่สีเทาให้โอบล้อมไหล่บางที่ยกตัวเข้าหากัน รอบกายเป็นสีขาวและเทากลบกลืนกันไปจนรู้สึกเศร้า อากาศยามหนาวของประเทศตอนเหนือแห่งนี้ช่างจืดจางและไร้ชีวิตชีวาชวนให้หดหู่

แต่เท้าสองข้างนั้นยังคงย่ำเดินต่อไปยังจุดหมายของตนที่นึกหมายไว้ดังตอนต้น  หุบเขาแห่งความอุดม

สมุนไพรชนิดนั้นขึ้นเพียงที่แห่งนั้น สมุนไพรที่ช่วยรักษาบุคคลอันเป็นที่รักเพียงผู้เดียวของเขา เด็กหนุ่มร่างบางที่มีใบหน้าหวานราวกับน้ำผึ้ง

ยามนี้พี่ชายของเขาต้องนอนซมในกระท่อมหลังเล็กบนหุบเขาอันห่างไกล เพราะความห่างไกลความเจริญ จึงไม่แปลกที่หนึ่งในปัจจัยสี่ที่เรียกว่า “ยารักษาโรค”

 สองเท้าจึงได้เพียรก้าวเดิน ไปทีละก้าว ทีละก้าว...โดยไม่รู้ถึงบางสิ่งที่พัดผ่านนำพา สายลมที่เยือกเย็น น่ากลัวกว่าสายลมที่ตนเองนั้น...กำลังเผชิญหน้าอยู่ ณ ขณะนี้

 

 

 

Just close your eyes
The sun is going down
You'll be alright
No one can hurt you now
Come morning light
You and I'll be safe and sound

หลับตาของเธอลงซะนะ...

แสงอาทิตย์กำลังเคลื่อนคล้อยหลับไหล
แล้วเธอจะไม่เป็นอะไร

ไม่มีใครทำร้ายเธอได้อีกต่อไปในตอนนี้

เมื่อแสงยามเช้ากำลังใกล้สาดส่อง

ฉันและเธอก็จะปลอดภัย

 

เร็วยิ่งกว่าแม้นจะสัมผัสถึงความเย็นยะเยือก สิ่งนั้นวิ่งตรงเข้าซ้อนด้านหลังเด็กหนุ่ม

เสียงกรีดร้องไม่ทันได้เปล่งออกมา มือหนาคว้าปิดปาก ร่างบางดิ้นรนต่อสู้

.



Don't you dare look out your window
Darling, everything's on fire
อย่าอาจหาญจ้องมองออกไปทางนอกนหน้าต่าง
ที่รัก...ทุกสรรพสิ่งต่างล้วนมอดไหม้บนเพลิงกาล

 

ชิ้นผ้าห่อหุ้มกายถูกฉีกออกราวกับกระดาษแผ่นบาง สองมือใหญ่แสนน่าเกลียดคู่นั้นพลางใช้กำลังเพื่อแย่งชิงความเป็นอิสรภาพของเด็กหนุ่มผู้ร้องขอชีวิต

“ได้โปรด...ข้าขอร้อง ...ท่าน..ได้โปรด...”

ก่อนมือแกร่งนั้นจะกระชากเสื้อตัวในสุดจนมันขาดสะบั่น..

 

ยามนั้นเขาคิดแล้วว่าไม่มีทางรอดพ้น

จึงทำได้เพียงพลางอ้อนวอน ร้องขอต่อพระผู้เป็นเจ้าภายในจิตใจ

...ได้โปรดคุ้มครองบุคคลอันเป็นที่รักของข้า คุ้มครองเขา ..ได้โปรดคุ้มครองเขา...พี่ชายข้า...

เสียงกรีดร้องแหบพร่าเปล่งลั่น กลิ่นคาวเลือดสาดฟุ้งกระจาย...เด็กหนุ่มรับรู้ได้ถึงความเหนียวเนอะน่าสะอิดสะเอียน...

ธนูแหลมคมปักเข้าที่ไหล่ยักษ์แสนน่าเกลียดชัง ...เจ้าสัตว์ร้ายตรงหน้านั้น... เขาปลอดภัย

 

 

 

 

The war outside our door keeps raging on
Hold onto this lullaby
Even when the music's gone
Gone

เมื่อสงครามด้านนอกประตูนั้นกำลังประทุและเดือดดาล

ฟังเพลงกล่อมนี้ต่อไปเถิดนะ

แม้นเสียงเพลงนั้นจะจบลงแล้วก็ตาม

จบลงไปแล้วก็ตาม...

 

เสียงกระซิบคำเดิมวิ่งวนอยู่ในหูขอผม

แย่งชิง...ฆ่ามัน...เพื่อตัวเจ้า...เพียงแย่งชิง...

จิตใจของผมเต้นระส่ำไม่เป็นจังหวะ จมูกได้กลิ่นเลือดคละคลุ้ง เขาเสพสม เขาสนุกสนาน สองมือกวัดแกว่งดาบแหลมคม แม้นปีศาจร้ายตนนั้นจะตัวใหญ่กว่าเขาถึงสองเท่า แต่ก็ต้องหนีตายเพราะความว่องไวของเขา

....ร้องออกมาสิ ร้องขอชีวิต ร้องออกมาให้ข้าได้ยิน...

สีหน้าราวกับปีศาจในตำนานจ้องมองเหยื่ออันแสนโอชะที่เขาเอาแต่กระทำด้วยดาบแหลมที่พลางเฉือนชิ้นเนื้อแสนโสโครก หยาบกระด้าง ช่างหน้ารังเกียจและเหม็นเน่า...

มันผู้เป็นเหยื่อกรีดร้องขอชีวิตอย่างที่ใจเขานึกโหยหิว ก่อนจะปักดาบด้ามยาวลงกลางอกและคว้านเอาหัวใจของเจ้านั่นขึ้นมา

 

 

เสียงแสบหูของเพลงดาบที่ร่ายรำผ่านสายลมหนาวนั้นหยุดลง เหลือเพียงเศษซากความเน่าเปื่อยของการแย่งชิงอันน่าสะอิดสะเอียน...

เด็กหนุ่มผมสีชาจ้องมองด้วยความตื่นตะลึงและหวาดกลัว ก่อนที่เขาผู้นั้น..ผู้ซึ่งมีพระคุณจะหันมามอง

เด็หนุ่มประหวั่นหวาดกลัว ตัวสั่น...แต่ในใจกลับแน่วแน่ เพียงแค่อยากเอ่ยคำขอบพระคุณที่ได้ช่วยเหลือ...

ชายหนุ่มที่น่ากลัวราวกับปีศาจร้ายสมัยโบราณหันกลับมาแล้วจ้องมาทางเขา ก่อนทุกอย่างราวกับจะหยุดนิ่ง ราวกาลเวลาล้วนไม่เคลื่อนไหว คนทั้งสองจ้องมองซึ่งกันและกัน...

 

ฉันยังจำได้ยามน้ำตาหยาดหยดไหลรินบนใบหน้าของเธอ

ยามนั้นฉันจึงกล่าว “ฉันไม่มีทางทิ้งเธอไป”

ยามเมื่อเงามืดกลืนกลิ่นเข่นคร่าแสงสว่างของเธอ

ฉันจำได้ดี เธอนั้นกล่าว “อย่าทิ้งฉันไว้เพียงลำพัง”

 

 

เสียงเพลงกล่อมเด็กที่เขาเคยได้ยินในตอนยังเยาว์วัยลอยวนเวียน เขาหวนนึกถึง เสียงหวาน ของใครคนนั้น...สีผมสีชา...

เสียงกระซิบที่เคยพูดกับผมยามนั้นกลับหายไป แทนด้วยเสียงหวานของเด็กผู้ชายตัวเล็กคนนั้น...

 

เขาทรุดลงตรงหน้า

 

 


Just close your eyes
The sun is going down
You'll be alright
No one can hurt you now
Come morning light
You and I'll be safe and sound

หลับตาเถิดนะ

แสงอาทิตย์กำลังคล้อยต่ำเหือดหาย

เธอจะไม่เป็นอะไรอีกต่อไป

ไม่มีใครมาทำร้ายเธออีกแล้ว

ยามเมื่อแสงเช้าวันใหม่ได้เริ่มต้น

ฉันและเธอก็จะปลอดภัย

 

“นายจะไม่ทิ้งผมไปใช่ไหม? เด็กหนุ่มที่ได้รับบาดเจ็บสาหัสนอนหนุนตักเด็กหนุ่มนัยน์ตาสวยผมสีชา ทั้งสองจ้องตากัน

“ไม่มีวัน ผมไม่มีทางทอดทิ้งเธอ ผมสัญญา” ร่างบางกล่าวแล้วส่งยิ้มให้

“ข้างนอกมันอันตราย พ่อแม่บอกให้เราหลบอยู่ข้างในนี้อย่าออกไปไหน” เด็กหนุ่มผมสีชาบอกพลางเหลือบมองไปด้านนอกอย่างแวดระวัง

“คงเจ็บมากสินะ...”

เจ้าตัวกล่าวอย่างสงสาร ก่อนจะผิวปากแล้วร้องขยับเอื้อนเอ่ยให้กลายเป็นเสียงเพลงแสนหวาน...

 

ระเบิดลูกแล้วลูกเล่าทำลายสิ่งต่างๆเสียพังพินาศย่อยยับ สงครามที่พึ่งจะเริ่มก่อตัวขึ้นยังคงดำเนินต่อไปไม่สิ้นสุด เสียงแห่งความน่ากลัวดังสนั่นเลื่อนลั่นสั่นสะเทือนไม่รู้จักหยุด

 แต่ในวันนั้นเสียงที่เขาได้ยินกลับเป็นเพียงเสียงเล็กๆของหนุ่มน้อยคนนั้น ที่ขับกล่อมอยู่เคียงข้าง

 

 


Just close your eyes
You'll be alright
หลับตาของเธอลงซะนะ...

แล้วเธอจะไม่เป็นอะไร

.

“คุณ..ไม่เป็นอะไรใช่ไหม...?

ความรู้สึกในตอนนั้นพลั่งพรู ความสุข..ที่เคยลืมไปในตอนนั้น ตักที่เขาเคยหนุน มือนุ่มที่สัมผัสใบหน้าเขา เสียงหวานที่ขับกล่อม

เขาจ้องมองคนตรงหน้า..เด็กหนุ่มผมสีชาอย่างไม่ละสายตา ....

เจ้าตัวก็เช่นกัน มองกลับมา...สายตาดังเขาที่จ้องไม่ละสายตา

 

กลิ่นเลือดคละคลุ้ง ตัวเขาเต็มไปด้วยเลือดของชายผู้น่ารังเกียจที่เขาได้ลงมือช่วงชิง..ช่วงชิงชีวิต..

ฝ่ามือขาวลูบหน้าเขาแผ่วเบา ก่อนจะเลื่อนมาวางไว้บนอกของเขา ใจเขาเต้นระรัว...เหมือนยามนั้น

 

“หายดีแล้วใช่ไหม?” เด็กหนุ่มกล่าวถาม

“ไม่เจ็บแล้วใช่ไหม?”เด็กหนุ่มกล่าวถาม

 

“ขอโทษ..ที่ทิ้งเธอไปนะ”

 

 

Come morning light,
You and I'll be safe and sound...

เมื่อแสงยามเช้ากำลังใกล้สาดส่อง

ฉันและเธอก็จะปลอดภัย


ดังเช่นแสงตะวันสาดส่องร่ำร้องผ่านอากาศว่าเข้าสู่ช่วงชีวิตวันใหม่อีกหนึ่งวัน ทุกสิ่งทุกอย่างเริ่มต้นกิจกรรมของตน เหล่าฝูงกวางวิ่งวนเพียงเพื่อหาอาหาร ฝูงนกบินร่ำร้องเรียกเพื่อนฝูงไปยังแหล่งอาหารที่มากกว่าเพื่อประทังความหิว สิ่งมีชีวิตบนโลกเริ่มต้นวงจรชีวิตเดิมๆเพื่อเดินต่อไปในวันใหม่

 

ชีวิต...ยังคงดำเนินต่อไป...

ชีวิต...ที่ไม่โดนช่วงชิง...

 

 

Come morning light,
You and I'll be safe and sound...

เมื่อแสงยามเช้ากำลังใกล้สาดส่อง

ฉันและเธอก็จะปลอดภัย

END





Talk : สวัสดีค่ะ  สุขสันต์ครบรอบเจ็ดปีชายนี่ ขอให้ชายนี่และชายนี่เวิร์ลทุกคนมีความสุขมากนะคะ

ติดตามผลงาน 2min และเหล่าผองเพื่อนได้ที่ @lyptasaee

เดี๋ยวจะมาอัพผลงานเก่าไที่เคยแต่งของสองคนนี้ไว้ในนี้เรื่อยๆนะคะ

จำกันได้อยู่ไหมคะ *หัวเราะ เอ้เองและ

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

5 ความคิดเห็น