[SHINee] All about short fiction ☆☆☆☆☆

ตอนที่ 1 : [OS] ดอกไม้ที่ไม่มีวันร่วงโรย - JonghyunXOnew

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 93
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    14 ส.ค. 56

ดอกไม้ที่ไม่มีวันร่วงโรย
Couple : JonghyunXOnew

 


                              


“ดอกไม้สวยเนอะ” อีจินกิผู้มองโลกในแง่ดีเอานิ้วจิ้มดอกเบญจมาศในแปลงดอกไม้สองสามทีแล้วหันไปถามคนข้างๆ

“สวย...อยากได้หรอ” คนตัวเล็กข้างๆนั่งย่อลงข้างตัวแล้วหันมาถาม

“อืม...อยากได้” นิ้วป้อมๆนั้นเกลี่ยเล่นที่ปลายกลีบดอก แล้วยิ้มให้กับดอกไม้เบาๆ


“ฉันก็อยากได้...”

“อ่า...หน้าร้านน่าจะมีขาย เดี๋ยวไปซื้อกัน”

“อ่า...ป่าว...ฉันอยากได้จินกิเป็นแฟนนะ” แล้วเจ้าตัวก็หันมายิ้มให้ คนข้างได้แต่หันมาทำหน้างงๆ

“คบกันไหม?”

โลกของอีจินกิก็คงจะมีหลากสีไปซะแล้ว...







เด็กบ้าอะไรอยู่ดีๆก็มาพูดเรื่องไม่เป็นเรื่อง...
อีจินกิได้แต่เอาหน้าซุก หมอนแล้วทุบเตียงเล่นไปมาก่อนที่คนอีกคนในห้องนอนจะหันมายิ้มใส่

“ทำตัวเขินเป็นเด็กๆไปได้...ฮยองเนีย”

“ก็นายลองโดนขอเป็นแฟนในบรรยากาศสวยๆแบบนั้นดูสิ...แทมินอ่า พี่ควรจะทำยังไงดี”

“แล้วชอบเขาปะละ” เด็กอีกคนที่นั่งอยู่บนที่นอนแล้วนั่งเอาคางเท้าหมอนอยู่ข้างๆมองด้วยสายตาวิ๊งว๊างแล้วถามออกไป

“พี่จงฮยอนก็น่ารักดีนะฮะ”

“แต่นายก็รู้...เขาเจ้าชู้อ่า...แล้วก็ไม่เห็นเคยคบกับผู้ชาย”

“พี่ก็...คิดมาก”

“คิดมากสิ...ก็ดูพี่สิ สู้อะไรใครเขาไม่ได้หรอก”


ก็ใช่นะสิ...ผมมันก็แค่เด็กเนิร์ดธรรมดาที่ไม่มีอะไรดี


เจ้าตัวขยับนิ้วเคาะโต๊ะเล่นเบาๆก่อนจะเอาหน้ากลิ้งเกลือกไปบนโต๊ะเรียนในห้อง เรียนวิชาวิชาหนึ่ง
...สองวันก่อนไปเที่ยวกะแก็งสี่เถาปิ่นโตมา ฮงกิ ลีจุน มินโฮแล้วก็จงฮยอนนั้นและแล้วแทมินก็ไปด้วย

สี่หล่อประจำมหาลัย...สามหล่อเจ้าชู้เปิดเผย
แต่อีกหล่อไม่เห็นเจ้าชู้เลย...นั้นสิ แต่ทำไมชอบมารับน้องเขาไปกินข้าวจังนะ..ฮะๆ คิดไปแล้วก็ขำ

ไม่เกี่ยวกับเราซักหน่อย...อีจินกิส่ายหัวก่อนที่จะเงยหน้ามาเห็นเพื่อนตัวดี...คีย์กุ๊น~

เดินมาหน้าเซงๆ....

“คีย์เป็นอะไรอ่า...”

“แก...จินกิ...ชานมันงอลฉันวะ”

“แฟนแกอะนะ”

“อื้อ!”แล้วก็เบะพร้อมทำหน้าเบื่อๆเอาหน้ามาเท้าโต๊ะเหมือนจินกิ นอนท่าเดียวกัน

“ทำไมอะ?”

“ฉันก็แค่เผลอชมจงฮยอนแค่นั้นเอง...ก็รูปบนโปสเตอร์สี่เถาปิ่นโตนั้นและแก๊”

...อ่า...รูปโปรโมตมหาวิทยาลัยที่สี่หล่อเถาปิ่นโตได้ถ่ายอะนะ

“ก็มันหล่อจริงๆไหมละ...ฉันไม่ได้พูดไรผิดซักหน่อย”

“อ่า...ก็หล่ออ่า”

“ใช่ไหมล่าแก๊...ชมนิดหน่อยทำเป็นงอน ก็รู้ว่าเค้าไม่นอกใจอยู่แล้วอ่า...มันน่านัก แค่ชมเด็กในคณะแค่นี้เอง”

“อ่า...นั้นสิ...ก็แค่เด็กคนหนึ่งเองนิเนาะ”

“ก็นั้นและจินกิ....ก็แค่เด็กหล่อๆคนหนึ่งเองนิเนาะ เค้าจะชมมันผิดตรงไหน ไม่ได้ไปขอมันเป็นแฟนซักหน่อย”

“อ่า...แต่เขามาขอเป็นแฟนนะสิ ชะอุ่ย!” เจ้าตัวปิดปากตาสว่างขึ้นมาทันทีทำเอาคนได้ยินก็หันมามองอย่างตกใจ

“เมื่อกี้แกว่าอะไรนะ!”

“ป่าว ป่าว! ก็แคพูดว่า ได้เป็นแฟนน่าจะดีเนาะ”

ยิ่งแกตัวยิ่งตกคูคลอง...อีจินกิ



“ฮ๊ะ! แกว่าอะไรนะ”

“ไม่ใช่ๆ! ก็แค่ว่าใครได้เป็นแฟนคงโชคดีตะหาก”

“เอ๊ะ! ฉันว่านั้นไม่ใช่นะ...อีจินกิ” แล้วเจ้าตัวก็ยื่นหน้าเข้ามาใกล้จนอีจินกิต้องถอยร่น

“เล่ามา!...เลยนะ อี จิน กิ!”







“แทม ดูดิ มันเขินอะ” เจ้าตัวหัวเราร่าแต่ต้องกลั้นเลเวลไว้ระดับต่ำสุดเมื่อแอบลอบมองเพื่อนตัวดี ที่มัวแต่นั่งก้มติดโต๊ะกาแฟตอนนั่งอยู่ตรงหน้าคิมจงฮยอน

“พี่คีย์ แซวฮยองอยู่ได้...น่าสงสารอ่า”

...เจ้าเด็กนี้เมาท์มอยไม่มันส์เลย ช่างเป็นเด็กที่มองโลกในแง่ดีเสียนี้กะไร...

“อีแทมิน เห็นแบบนี้แล้วไม่คิดอะไรบ้างรึไง..ไม่หือ ...ไม่อือ ...ไม่ซงแซว”

“ผมว่าก็น่ารักดีออก..น่าตื่นเต้นดีออก จะไปแซวพี่เขาทำไม น่าจะดีใจกับพี่เขาถึงจะถูก”

“จิตใจดีไปไหมน้องรัก”

“ป่าว นะฮะ...ผมก็แค่พูดตามความเป็นจริง” คีย์ได้ยินก็ทำหน้าเอือมหันไปดูไอ้คุณอีรุ่นพี่มันเขินดีกว่าวุ้ย เด็กคนนี้หน้าหมั่นไส้เกิน แล้วอีแทมินก็แอบมองตามเช่นกันไม่ได้รู้ตัวว่ามีบางคนลอบเข้ามานั่งข้างๆ

“น่ารักแถมจิตใจดีแบบนี้สินะ...พี่ถึงคิดถึงบ่อยๆ”

อีแทมินสะดุ้งหันไปมองทางต้นเสียง...แล้วมันก็นะ...พลาด!...หอมเต็มๆแก้มมินโฮเลย...
เขินจนตกเก้าอี้....อีแทมินตกเก้าอี้!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!



แล้วมีรึ คู่หลักจะไม่เห็นเหตุการณ์

...เกลียดคนหล่อก็วันนี้และ...คีย์คิด

เสียแผน!! แผนลอบมองเลยเว้ย!

“พวก นายมาทำอะไรกันนะ”
ลีจินกิที่ลุกขึ้นมา เตรียมเดินตรงมาหาพวกเขาแต่ทั้งสามรู้ตัวรีบลุกวิ่งหนีไปแล้ว...ก็มีแต่
เสียงหัวเราะน่ารักของคนตรงข้ามที่ดูจะถูกอกถูกใจ

...ถูกใจจังเลยนะ...

“ตลกจังนะจงฮยอน”

“ก็ฮยองอ่า...เวลาตกใจแล้วหน้าตาตลก”

แล้วก็หัวเราะใส่อีกดอก...อ๊า...งอนเป็นนะ รู้ไหม !

เจ้าตัวทำหน้านิ่งไม่สนใจบรรยากาศ จนจงฮยอนจะต้องหุบยิ้มไปเองนั้นและ

“งอนหรอ...”

“ป่าวนะ”

“งอนก็บอกสิ...อยากง้อ”

...ก็ว่ากันตามตรง...อีจินกิก็เขินเป็นอะไรเป็นนะ

“เราจะได้เหมือนแฟนกันซักที”

“พูดอะไรบ้าๆ ...ฉันก็เขินเป็น” ประโยคสุดท้ายนี้ดุจะพึมพำกับตัวเองมากกว่านะอีจินกิ

“ฮยองก็ไม่รับรักผมซักที...”

มือเล็กๆหนาๆนั้นนะเอื้อมมแตะที่มือขาวๆอวบๆของอีจินกิแล้ว

“คบกับผมเถอะนะ”

แดงแปร๊ด...แดงแถไปถึงใบหู

“นะครับ”

“นายเจ้าชู้อ่า”

“ใครบอกกันล่า”

“ใครๆก็รู้น่า...”

“แต่ผู้หญิงพวกนั้นเข้าหาผมก่อนตลอดเลยนะ...ผมไม่เคยเข้าหาใครก่อนเหมือนฮยองนะ”

ทำหน้ายิ้มกระลิ้มกระเหลี่ย

“ฮยองน่ารัก”

...เชื่อใจคำพูดหวานๆของเด็กบ้านี้ได้ไหมนะ...

“ยิ้มทีผมใจเต้นนะ”

...พูดตรงมากๆเลยอ่า จินกิเขินนะ...

เกิดมาก็ไม่มีใครมาจีบอะไรแบบนี้เลยนะ...ยี่สิบเอ็ดปีมานี้ก็ได้แต่มองน้องของ
เขาที่มีคนแวะเวียนมาหา ให้เขาเป็นพ่อสื่อบ้าง แต่แทมินก็ไม่เคยรับรักใครเลยเถอะ...น้องแทมมันใสซื่อ...น่ารัก

...แต่เขากลับเป็นเด็กหน้าจืดๆไม่ค่อยมีเพื่อนด้วยนะ...จะว่าไปคิดแล้วก็เหนื่อยใจ....แต่ก็ใช่ว่าเขาจะไม่เคยรักใคร


เฮ้อ~!


“ถอนหายใจทำไมกันครับ”

“ไม่มีอะไร...กินข้าวเถอะ”

แล้วสุดท้ายเขาก็ไม่ได้บอกว่ารับรักคนตรงหน้าจนได้...ก็แค่ไม่ค่อยกล้า...ใจมันเขินมากๆ

จงฮยอนเชื่อใจได้ใช่ไหม...




แล้วก็ผ่านมาหลายอาทิตย์เขาก็ยังไม่ได้ตกลงปลงใจซักที จนตอนนี้แทมินดันเป็นแฟนกะหนึ่งในแก๊งสี่ใบเถาปิ่นโตแล้วสินะ..

“พี่จินกิฮะ...ผมสงสัยจัง ทำไมพี่ไม่ตอบตกลงเป็นแฟนพี่จงฮยอนซักทีละฮะ”

อีจินกิก็ไม่รู้จะตอบเช่นไร...ก็ใจมันไม่กล้านิหน่า...เลยไม่กล้าตอบไป

“ไม่รู้สิ พี่ยังไม่พร้อมละมั้ง”

...ถึงแม้เวลาที่ผ่านมาจงฮยอนจะเอาใจเขาสารพัด ไปรับไปส่งแถมยังตามดูแลไม่ห่าง

“เป็นพี่เป็นน้องแบบนี้กันไปก่อนน่าจะดีนะ”

จินกิก็แค่ไม่แน่ใจตัวเอง...

“แล้วเขาก็เด็กกว่าพี่...พี่กลัวทำเค้าเบื่อ”

อีแทมินที่ยืนฟังอยู่ข้างๆก็ได้แต่ยิ้มให้อย่างปลอบใจ เด็กหนุ่มทั้งสองที่ยืนอยู่ท่ามกลางดอกเบญจมาศสีขาวที่ไร้ผู้คนเดิน ผ่าน...แทมินที่ยืนมองพี่ชายของเขาจ้องมองดอกไม้สีขาวหลากกลีบสลับไปมาด้วย สายตาว่างเปล่าก็อดที่จะห่วงไม่ได้

เจ้าตัวเลยสวมกอดคนเป็นพี่ทั้งตัว

“นี้ยังไม่ลืมอีกหรอฮะ”

เจ้าตัวยืนนิ่งอยู่แบบนั้นไม่ตอบ

“พี่แทคคงไม่สบายใจหรอกนะฮะ ถ้าพี่ไม่มีความสุขนะ”

“พี่รู้น่าน้องคนเก่งของพี่” แล้วเจ้าตัวก็หันหน้ามายิ้มสดใสให้

“นี้มายืนคุยกับพี่ ชเวมินโฮตาขวางใส่พี่แล้วนะ”

“บ้า...พูดอะไรของพี่เนีย”

“ฮะๆ เราไปหามินโฮเถอะ พี่ขออยู่ตรงนี้ซักพักดีกว่า”

กับแปลงสวนเบญจมาศสีขาวที่ทำให้เขาคิดถึงใครคนนั้นที่อยู่แสนไกล...คงหลับสบายอยู่ที่ไหนซักที่ใช่ไหมฮะ แทคฮยอนฮยองถึง พี่จะจากผมไปแล้วแต่ก็ไม่เคยไม่คิดถึง...สามปีแล้วที่จากไป...แต่ใจผมก็ยัง ไม่เคยคิดเป็นอื่นเลย...ฮยองฮะ...ผมไม่รู้ว่าผมรู้สึกยังไงกับจงฮยอน...ผมควรรับรักเขาไหม...หรือว่าผมแค่เห็นเขาเป็นแค่น้องชายเท่านั้นนะ...ไม่แน่ใจอะไรเลย

เจ้าตัวนั่งลงหน้าแปลงดอกเบญจมาศ ดอกไม้ที่ทำให้คิดถึงคนรักเก่า...

...ผมไม่แน่ใจอะไรเลยจริงๆนะ...

ปล่อยให้กลิ่นอ่อนๆของดอกไม้สีขาวตรงหน้าลอยละลองผ่านอากาศธาตุ กลีบดอกเล็กที่อ่อนแรงลอยละล่องผ่านใครบางคนที่อบจับจ้องคนตัวขาวตรงหน้า อย่างอ่อนใจ

...หรือรักครั้งนี้ของเขามันจะยากจริงๆนะ...

สายตาที่มองคนตรงหน้าก็ต้องปิดลงแล้วหันมองไปยังสายลมที่พัดวูบจนเขารู้สึกขนลุก...เหมือนกับมีอะไรมาทางด้านหลัง แต่ไม่มี...เจ้าตัวรู้สึกไม่ดีเลยเดินไปหาอีจินกิพร้อมกับซ่อนอะไรไว้บางอย่างไว้ด้านหลังตัวเอง

เจ้าตัวนั่งลงข้างๆพร้อมกับส่งยิ้มให้ตามแบบฉบับของเขา

“พี่มาที่นี้ทีไรชอบมานั่งตรงนี้จังเลยนะครับ”

“อืม...มันทำให้พี่คิดถึงใครบางคนนะ”

จงฮยอนได้ยินก็หวั่นใจเพราะเขาไม่เคยยินอะไรแบบนี้จากเจ้าตัวมาก่อน

“เขาจากไปแล้ว...”

“พี่จินกิครับ...”

“ไม่ต้องกังวลน่า พี่หายเศร้าแล้วละ”

“อืม...ว่าแต่จงฮยอนมีอะไรรึเปล่า?”

เจ้าตัวหันมามองคนข้างๆพร้อมกับยิ้มให้

“สามอาทิตย์แล้วนะครับ...ไม่สิ ต้องบอกว่าเรารู้จักกันมาหนึ่งปีแล้วนะครับ”

จากวันแรกที่พบกัน วันนี้คือวันที่ครบรอบหนึ่งที่เขารู้จักคนตรงหน้า

“ผม....ชอบพี่จริงๆนะครับ”

เมื่อเอ่ยคำรักเจ้าตัวก็หยิบบางสิ่งออกมาจากกระเปล่า...กล่องเล็กๆที่ภายในบรรจุบางสิ่ง

จงฮยอนเปิดฝาแล้วยื่นให้คนตรงหน้า

...สร้อยสีเงินสะอาดตา...และจี้รูปดอกไม้หลายกลีบซ้อนกัน


...จี้ดอกเบญจมาศ...


“ผมรู้ว่าพี่ยังลืมเขาไม่ได้”

“แต่ผมสัญญานะฮะ...จะดูแลพี่แทนเขาเอง”

อีจินกิได้แต่นั่งนิ่งและอึ้งกับสิ่งที่จงฮยอนทำต่อหน้า

“ถ้าหากพี่มีความสุขผมก็มีความสุข...ผมอยากจะเห็นรอยยิ้มพี่บ่อยๆ...”

พูดไปเจ้าตัวก็เหมือนจะร้องไห้ซะงั้นอะ

“ผม อยากจะยิ้มไปพร้อมกับพี่...ถึงแม้ผมจะเด็กแต่ผมก็จะเข้มแข็งเพื่อพี่...ผม อยากดูแลรอยยิ้มของพี่ให้ได้นานที่สุด...เท่าที่ผมจะทำได้”

“จงฮยอน..พี่”

คนฟังนั่งมองอย่างอึ้งๆ แต่ใจเขากลับรู้พองโตโดยไม่รู้ตัว

“ผมตัดสินใจแล้ว”

“ถ้าครั้งนี้พี่ไม่รับรักผม ผมก็จะไม่ตื้อพี่อีก...แต่ขอให้พี่รับของสิ่งนี้ไว้”

จงฮยอนยื่นมันไปให้พร้อมข้างหน้าอย่างตั้งใจ

ตอนนี้คงมีเพียงสายลมอุ่นๆเท่านั้นที่ชโลมกายทั้งสองคน...อีจินกิรู้สึกเหมือนมีอะไรมากอดเขาไว้ และคำพูดบางคำก็ทำให้เขาถึงกับร้องไห้

“ผมรักพี่นะครับ”

มันเป็นเพียงถ้อยคำสั้นๆที่ตราตรึงใจ

เขาคงปฏิเสธคำขอเดียวของคนตรงหน้านี้ไมได้อีกต่อไป


“อืม...พี่ตกลง”

ก็เพียงแค่คำๆเดียวเช่นกันที่มันทำให้คนได้ยินมีความสุข...เจ้ากอดคนตรงหน้าแสนแผ่วเบา

ก็เพียงเท่านี้เท่านั้นที่ความรักมันช่วยให้เราฟื้นจากอดีตที่แสนเจ็บปวดนั้นได้

“แฟนเด็กคนนี้จะดูแลพี่เองนะครับ”

“ให้มันจริงก็แล้วกัน”

อีจินกิมองหน้าคนตรงหน้าพร้อมกับยิ้มให้ทั้งน้ำตา มือนั้นเอื้อมมาเช็ดที่แก้มบางให้เขา

“ขี้แยจังน้าคนเรา...”แล้วเจ้าตัวก็ฉีกยิ้มให้พร้อมกับหัวเราะเสียงเบาๆ

“สิ่งนี้และที่ผมอยากทำ”

“ได้ดูแลพี่แบบนี้นี้และที่ผมต้องการ”



ถ้าหากเขาสามารถไปทดแทนใจที่พี่มีให้แทคฮยอนฮยองได้ไม่ว่าวิธีไหนผมก็จะทำ

“ผมรักพี่นะ”










- END -




 
Choco bar : ที่จริงชอบเรื่องนี้นะคะ เขียนเองยิ้มเอง หวังว่าจะได้แวะเวียนไปเขียนคู่นี้บ้างนะ ถ้ามีโอกาส ฮ่าฮ่า

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

5 ความคิดเห็น

  1. #1 555 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2556 / 20:29
    น่ารักสุดๆเลย จงยู
    #1
    0