[Fanfic One Piece] โจรสลัดน้อยแห่งกลุ่มหมวกฟาง

ตอนที่ 3 : ตอนที่ 2 : รักที่ต้องลาจาก

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,242
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 57 ครั้ง
    15 ม.ค. 62

"ท่านยายเนียวค่ะ!" หญิงสาวผมทองนักรบเผ่าคุจา วิ่งมาอย่ารีบร้อน เพื่อพบกับผู้อาวุโสหญิงที่กำลังรออะไรอยู่ที่ปราสาท

"มีอะไรมากาเร็ต วิ่งตาตื่นมาเชียว"ยายเนียวถามหญิงสาวที่ตอนนี้ยังคงหอบเล็กน้อย

"เรือโจรสลัดหมวกฟางมาถึงแล้วค่ะ ... ลูฟี่มาถึงแล้วค่ะ !" เธอยิ้มแล้วพูดออกมาอย่างดีใจที่เพื่อน 'ชาย' คนแรกและคนเดียวของเธอที่ไม่ได้เจอกันนานได้มาถึง

"โอ้ ... มาแล้วรึ ... ให้รอซะนานเลยนะ " เธอมองไปที่ทะเลเห็นเรือขนาดเล็ก (จากมุมที่เธออยู่) มีธงโจรสลัดโบกสบัดไปมา

"ให้คนไปรับแล้วพามาที่ปราสาทเดี๋ยวนี้เลย"

"ได้ค่ะ ... แล้วเพื่อนๆของเขา-..."

"ให้ลูฟี่เข้ามาคนเดียว..พวกผู้ชายที่เหลือห้ามเข้า!"เธอสั่งเสียงแข็งย้ำมาเร็ตถึงกฎเหล็กของเกาะสตรี (ที่ถูกแหกไปแล้วเพราะเจ้าพระเอกนั้นล่ะ)




"เฮ้!...ยายฉันมาแล้วนะ!" หนุ่มหมวกฟางทักรีบทักทายอาวุโสหญิงทันที่ได้เจอที่หน้าประตูของปราสาทใหญ่
"ลูฟี่ไม่ต้องรีบวิ่งขนาดนั้นก็ได้"มากาเร็ตตามหลังมา

"ดูท่าทางจะสบายดีนะ" ยายเนียวมองหนุ่มหมวกฟางที่วิ่งมาถึงปราสาท

"แน่อยู่แล้ว! ... ว่าแต่ยายเรียกฉันมาทำไมเหรอ ... เล่นเอาตกใจเลยนะที่บอกว่ามีเรื่องด่วนเนี่ย"

"อืม ... มันเป็นเรื่องที่พูดทางหอยทากสื่อสารลำบากน่ะ"

"รึว่า! .... จะเลี้ยงเนื้อฉันเหรอ!"

"ไม่ใช่ยะ!!"

โป้ก!

หัวไม้เท้ากลมถูกตวัดไปตบกบาลกัปตันเรือเข้าจังดังโป้ก แต่ถึงจะเสียงดังยังไงก็ไม่ทำให้เขาเจ็บอยู่ดี (เป็นยางนี่ดีจังนะ)

"อ้าว ... แล้วตกลงมันเรื่องอะไรอ่ะ"

"เป็นเรื่องของเจ้ากับเฮบิฮิเมะ น่ะสิ"

"เห ... ฉับกับแฮนค็อกน่ะเหรอ?"

     โบอา แฮนค็อก หรืออีกชื่อ เฮบิฮิเมะ ราชินีของเผ่าคุจาแห่งเกาะอมาซอนลิลลี่ ผู้ที่ได้ชื่อว่าเป็นสตรีที่งดงามและแข็งแกร่งที่สุดในโลกและได้รับตำแหน่งเป็นหนึ่งในเจ็ดเทพโจรสลัด ผู้ชายทั่วโลกต่างหลงในความงามและต้องการครอบครองหัวใจเธอ ...แต่คนที่คว้ามันไปได้ดันเป็นเจ้าหนุ่มยางจอมบื่ออย่างลูฟี่ซะงั้น

     ในช่วงสองปีหลังจากจบมหาสงครามที่มารีนฟอด ลูฟี่ได้กลับมารักษาตัวที่เกาะสตรีพร้อมฝึกฝนไปในตัวโดยมี ราชานรก เรย์ลี่ เป็นอาจารย์ฝึกการใช้ฮาคิ ... แต่ทว่ามันไม่ใช่แค่การฝึกฝนน่ะสิ ... เพราะแฮนค็อกมักจะแอบมาพบลูฟี่บ่อยๆ พร้อมเอาของกินติดไม้ติดมือมาทุกครั้ง พอนานวันเข้าความสัมพันธ์ของพวกเขาก็ไม่อาจเรียกว่าเพื่อนได้อีกแล้ว ....


"เฮบิฮิเมะ ... ลูฟี่มาแล้วนะ"ยายเนียวพาลูฟี่เข้ามาในปราสาท พวกเขาเดินมาตามทางจนพบประตูบานใหญ่ ด้านหลังประตูนั้นเป็นห้องบรรทมของราชินีแห่งเกาะสตรี

ตึก ตึก ตึก ตึก ตึก

ปัง!

"ลูฟี่!!"

"เหวอ!?"

ตึง!

     หญิงสาวร่างสูงแสนงามในชุดกี่เพ้าวิ่งมาเปิดประตูแล้วกระโดนกอดหนุ่มหมวกฟางทันทีที่เธอได้ยินหญิงอาวุโสขานชื่นเขา เนื่องด้วยความสูงที่มากกว่าฝ่ายชายนั้นทำให้สองหนุ่มสาวล้มลงไปนอนทั้งคู่

"ลูฟี่ ...เจ้ามาหาเรา...เจ้ามาหาเราจริงๆด้วย เราคิดถึงเจ้าเหลือเกิน ˜˜˜" ไม่ว่าเปล่าเธอยังเอาใบหน่าขาวนวลน่าสัมผัสนั้นถูไถกับหน้าสากๆของหนุ่มหมวกฟางเหมือนกำลังออดอ้อนเขาอยู่ไม่ต่างจากเด็ก(?)

"ฮ...แฮน ... ค็อก .. ห...หาย"

"ไม่ได้นะค่ะท่านพี่! ... เดี๋ยวลูฟี่ก็ตายคากอดกันพอดี!" ซันเดอร์โซเนีย และ แมรี่ โกลด์ สองสาวนักรบคุจาผู้เป็นน้องสาวของแฮนค็อก ออกมาดูข้างนอกและรีบห้ามเธอก่อนที่เธอจะฆ่าเขาตายซะก่อน

"อ่ะ!"ได้ยินแบบนั้นแฮนค็อกก็รีบปล่อยเขาและลุกยืนทันทันที ลูฟี่ลุกมานั่งแล้วรีบสูดอากาศเข้าไปให้เต็มปอด

"นึกว่าจะแย่แล้วสิ"

"เราขอโทษเจ้าด้วยจริงๆ ... แบบว่า ... เราดีใจมากเกินไปหน่อยน่ะ"เธอเอานิ้มจิ้มกันไปมาแก้เขิน

"เอาเถอะ..."ลูฟี่ยืนขึ้นมาปัดฝุ่นที่เสื้อเล็กน้อยก่อนจะหันไปหาแฮนค็อก ดวงตาทั้งสองต้องมองกันนิ่ง ชายหนุ่มยิ้มร่าไปให้

"ฮิฮิ ..ฉันก็ดีใจที่ได้เจอเธอนะ ...แฮนค็อก"

อ่า รอยยิ้มนั้นล่ะ ... ที่เธออยากเห็น

"เอาล่ะๆ ... มัวแต่จีบกันไปเดี๋ยวก็ไม่คุยกันซะที "ยายเนียวรีบหยุดบรรยายกาศชมพูฟรุ้งฟริ้ง ก่อนที่มันจะเลยเถอดไปมากกว่าจีบกัน...

"อ่ะจริงด้วย ... แล้วตกลงมีเรื่องอะไรกันเหรอ?"

อุแว้ อุแว้

"อ่ะ...แย่ะล่ะ" โซเนียวิ่งกลับเข้าไปในห้องใหญ่ นั้นทำให้ลูฟี่ยิ่งงงเข้าไปใหญ่ก่อนจะหันไปหาแฮนค็อก

"นั้นล่ะ ... เรื่องที่เราจะพูดน่ะ"คำตอบนั้นยิ่งทำให้เขางงเข้าไปใหญ่ ไม่นานนักโซเนียก็อุ้มเด็กน้อยคนนึงออกมาแล้วส่งให้แฮนค็อกอุ้มต่อ

"โอ้ ... เด็กนี่นา!?"ลูฟี่จ้องเด็กน้อยแรกเกิดในอ้อมกอดของแฮนค็อกอย่างตื่นเต้น

"เจ้าอยากอุ้มไหมล่ะ?"

"เอะ ... ได้เหรอ?"แฮนค็อกพยักหน้าก่อนจะส่งเด็กน้อยให้พร้อมกับสอนให้เขาอุ้ม แม้จะใช้เวลานานซักหน่อยเขาก็อุ้มเด็กน้อยมาอยู่ในอ้อมกอดเขาได้สำเร็จ

     หน้านวลขาวบริสุทธิ์ แก้มยุ่ยๆอมชมพู ดวงตาสีฟ้าตัดรบเข้ากับปอยผมสีดำ เด็กน้อยจ้องมองบุคคลที่อุ้มเธอเอาไว้ก่อนจะยิ้มร่าพร้อมเอือมมือเล็กแสนบอบบางไปหาเขา ไอ้ท่าทางแบบนั้นมันทำให้เขาอดคิดไม่ได้เลย

น่ารักจริงๆ


"ฮ่าๆ ...ดูเหมือนจะชอบฉันนะ ... ลูกใครกันน๋อ ... น่ารักซะขนาดนี้"

"ลูกของเจ้าไง ..."

"อ้อ! ... ลูกฉันนี่เอง! ... หือ?"

.  .  .

.  .  .  .  .  .
 
.  .  .  .  .  .  .  .  . 

"หา!! ลูกฉันเหรอ!!!" ลูฟี่ถึงกับตาถลนออกมา จ้องเด็กน้อยที่เขาอุ้มอยู่ เธอยังคงยิ้มร่าไม่รู้เรื่องรู้ราวอย่างไร้เดียงสา

"หลังจากที่เจ้าเดินทางออกจากเกาะไป ไม่นานเฮบิฮิเมะก็มีอาการแพ้ท้องน่ะ"

"ล ... เล่นเอาตกใจหมดเลย ..."

"รึว่าเจ้า ... ไม่ดีใจงั้นเหรอ"แฮนค็อกทำหน้าง๋อยทันที

"เปล่า ... ฉันแค่ตกใจน่ะ ... ฉันดีใจจะตายที่ได้ลูกสาวน่ารักแบบเนี่ย ...แถมยังเป็นลูกของฉันกับเธอด้วยนี่นา"

อ่าาาา เขากำลังมีความสุข ที่ได้มีลูกกับเรางั้นเหรอ ... อะไรกัน ... ทำไมถึงมีความสุขขนาดนี้

"ข้าดีใจกับพวกเจ้าด้วยนะ ... แต่ว่ายังมีอีกเรื่องที่ข้าอยากขอร้องเจ้าลูฟี่"

"ขอร้องฉัน?"ยายเนียวพยักหน้าก่อนจะทำหน้าซีเรียส

"ช่วยพาเด็กคนนี้ออกทะเลไปพร้อมกับเจ้าที"

"ห๊ะ!/เอ๋!"ไม่ใช่แค่ลูกฟี่แฮนค็อกเองก็ร้องออกมาเหมือนกัน

"ด...เดี๋ยวสิยายเนียวนี่มันเรื่องอะไร ... เราไม่เห็นรู้มาก่อนเลยนะ!"

"ถ้าบอกเจ้า ... เจ้าจะยอมให้ข้าเรียกลูกฟี่มาเรอะ!"

"อึก!!"

"พวกเจ้าจงฟังให้ดี ... เกาะสตรีแห่งนี้มีกฎเหล็กเพียงข้อเดียวคือห้ามให้ผู้ชายย่างกลายเข้ามา การรักษากฎนั้นและดูแลเกาะแห่งนี้เป็นหน้าที่ของราชีนีทุกๆรุ่น...เพราะงั้นจึงไม่เคยมีพระองค์ใดเลยที่มีทายาทเป็นของตนเองจนบางพระองค์ต้องกล่ำกลืนฝืนทนจนต้องเป็นโรคไข้ใจ!  ... ข้าเองก็เป็นหนึ่งในนั้น! "ซักพักน้ำตาใส่ๆก็ไหลพรากออกมาจากตาของหญิงอาวุโสอย่างหักห้ามใจไม่ได้

"ท่านยายเนียวใจเย็นๆค่ะ ... อย่าพึ่งออกทะเลนะค่ะ"มากาเร็ตพูดเตือนสติ (อยู่ด้วยเหรอ)

"อ...อ่ะแฮ่ม! ... ดังนี้นการที่ราชินีมีความสัมพันธ์กับผู้ชายจนให้กำเนิดทายาทมาแบบนี้ตามเรื่องเล่าของชนเผ่าคุจาอาจทำให้เกิดเพศภัยให้กับเกาะนี้ก็เป็นได้"

"แต่เรื่องเล่านั้นไม่มีใครบอกซักหน่อยว่าเป็นเรื่องจริง ... "แฮนค็อกไม่ยอมรับกับเรื่องที่ว่า

"แต่ก็ไม่มีอะไรรับรองว่ามันจะไม่เกิดขึ้น"

"ต ... แต่ว่าเรา ... "แฮนค็อกสีหน้าแย่ลงทันที ก็จริงที่ยังไงเด็กคนนี้จะต้องห่างจากใครไปซักคน ไม่พ่อก็แม่ การที่ได้ไปอยู่กับพ่ออย่างลูฟี่อาจจะสนุกสนานและมีความสุขมากก็เป็นได้ แต่ยังไงทะเลมันก็อันตรายเกินไปสำหรับทารก ที่สำคัญเธอไม่อยากแยกจากกับลูก

"...ให้อยู่ที่นี่ก็ได้นี่นา ... "ลูฟี่มองแฮนค็อกที่ทำหน้าเศร้า "ถ้าฉันอยากเจอจะมาบ่อยๆก็ได้ ... มาทุกเดือนเลยยังได้!"ลูฟี่พูดยิ้มพยายามให้เธอยิ้ม (ชีวิตแกต่อนี้คงไปไหนไม่ได้แล้วล่ะ)

"แบบนั้นยิ่งไม่ได้ใหญ่! ...พวกกองทัพเรือต้องสงสัยแน่ ...ถ้าพวกนั้นรู้ว่าจักรพรรดินีโจรสลัดกับกัปตันโจรสลัดค่าหัว 500 ล้านเบรี มีความสัมพันธ์แบบไหนกัน ตำแหน่งเจ็ดเทพโจรสลัดจะสั่นคลอน ... แล้วจะส่งผลกระทบกับเกาะนี้ด้วย ...ไม่ใช่แค่นั้นเด็กคนนี้ที่มีเลือดของพวกเจ้าก็ไม่มีอะไรรับประกันชีวิตได้ด้วย"จนถึงตอนนี้ไม่มีใครสามารถยิ้มออกมาได้แล้วแม้กระทั่งลูฟี่

"...เชื่อข้าเถอะ ... นี่เป็นทางที่ดีกับทั้งสองฝ่ายแล้ว ... "

     สองมือของลูฟี่กอดเด็กน้อยเข้ามาแน่นกว่าเดิมอย่างหวงแหน ตัวเขาเองก็ไม่ได้โตมากับพ่อแม่ เขาเข้าใจดีว่ามันรู้สึกยังไง ตัวเขาก็อยากอยู่กับลูก กับคนที่รักแต่เพราะความฝันที่ตนเริ่มขึ้นทำให้ไม่สามารถอยู่ด้วยกันได้ ให้อยู่กับแม่ของเธอบนเกาะน่าจะดีอยู่แล้วแท้ๆ


"...เข้าใจแล้ว ... พาเธอไปเถอะลูฟี่"

"!! ...แฮนค็อก!?"ลูฟี่ตกใจกับการตัดสินใจของคนรัก แม้จะปั้นหน้าเข้มแข็งยังไงก็ลบความเศร้าออกไปไมได้อยู่ดี

"เราเป็นราชินีของที่นี่ ... เรารับหน้าที่นี่มาแบกรับชะตาชีวิตของชนเผ่าคุจาไว้ ... ไม่ว่าด้วยเหตุอะไรเราจะปล่อยให้เกิดเรื่องร้ายใดไม่ได้ทั้นนั้น"เธอหันมาหาลูฟี่แบมือสองข้างออกขออุ้มลูกจากอีกฝ่าย ลูฟี่ส่งเด็กให้เธอก็กอดลูกสาวตัวน้อยของเธออย่างแนบแน่น น้ำตาใสๆเอ่อล้นออกมาจากด้วยตาคู่สวย

"ท่านพี่"โซเนียกับแมรี่มองพี่สาวแล้วสงสารจับใจ

"ท่านเฮบิฮิเมะ"มากาเร็ตก็ไม่ต่างกัน

"แล้วเราเองก็เป็นกัปตันของโจรสลัดคุจา ... เราคงไม่มีเวลาอยู่เลี้ยงเธอบนเกาะอยู่ดี ... เพราะงั้นเราขอร้องล่ะลูฟี่" แม้เธอจะขอร้องอีกฝ่ายแต่ก็ยังก้มหน้านิ่งกอดลูกน้อยไว้นั้นปล่อยให้น้ำใส่ๆไหลออกมาไม่หยุด

หมับ!


"เข้าใจแล้ว ... ฉันจะพาเด็ก...พาลูกของเราไปเอง"เขาโอบกอดเธออีกชั้นนึงลูกหลังเธออย่างปลอบโยน มีอีกข้างปาดเช็ดน้ำตาให้เธอ เขาเงยหน้าแล้วยิ้มกว้างให้เธอ

"ฉันจะเป็นคนเลี้ยงลูกเอง ... เธอสบายใจได้" ไม่นานนักรอยยิ้มหวานบางก็เผยขึ้นมาบนใบหน้าของเธอ พอเห็นรอยยิ้มแบบนั้นของเขาทำให้เธอเชื่อว่าเขาต้องทำได้แน่ ...เพราะเขาไม่เคยผิดสัญญา

"อืม ..."ลูฟี่คลายกอดออกแล้วรับลูกน้อยของตนมา

"ดีล่ะ .. งั้นเราไปกันเถอะ ... อ่ะ!"

"มีอะไรงั้นเหรอ?"แมรี่ถามลูฟี่ที่นิ่งไป

"คือว่า ... เธอชื่ออะไรนะ"

แป๋ว

"พูดกันตั้งนานพึ่งจะมาถามเรอะ!!"โซเนี่ย แมรี่ ยายาเนียว มากาเร็ต ร้องประสานเสียงกัน

"คิกๆ ... ลูกชื่อว่า ลักส์ น่ะ" แฮนค็อกแอบหัวเราะกับความเปิ้นของเขาก่อนจะบอกชื่อลูกสาวของตัวเอง

"ลักส์งั้นเหรอ ... ดีล่ะลักส์ไปผจญภัยกับพ่อกันนะ! "

"แอ้ๆ!!" เหมือนเด็กน้อยลักส์จะเข้าใจที่พ่อของตนพูดเธอร้องร่ายิ้มหวานออกมาอย่างน่ารักน่าเอ็นดู แฮนค็อกเข้ามาลูบหัวลูกสาวแล้วหอมแก้มเธอเป็นการลา

"รักษาตัวด้วยนะจ๊ะลักส์...แม้เราต้องจากกัน ... แต่แม่รักลูกเสมอนะ "


กลับมาปัจจุบัน

"นี่ๆพ่อจ๋า ... แม่จ๋าเป็นคนยังไงเย๋อ"

"หืม ... ทำไมถึงถามล่ะ"

"ก็ทุกคนเอาแต่บอกว่าหนูน่ารักเหมือนแม่เลย ... แต่หนูไม่เคยเห็นหน้าแม่เลย ...ไม่รู้อ่ะค่ะ"ลักส์ทำแก้มป่องๆจ้องหน้าผู้เป็นพ่อเด้นจะเอาคำตอบให้ได้

"นั้นสินะ เป็นคนดี มีน้ำใจช่วยเหลือพ่อเสมอเลย แถมยังเลี้ยงข้าวพ่อบ่อยๆด้วย ฮ่าๆ"ลูฟี่พูดแล้วหัวเราขึ้นมาโดยไม่ได้มองลูกสาว

"เหมือนพ่อจะเป็นแต่ฝ่ายรับนะ"เธอพูดแบบแอบหน่าย

"เป็นคนที่สวยมากแล้วก็.."เขายิ้มออกมาบางๆมือหนาลูบที่หัวลูกน้อยหยอกๆ เอาหน้าผากชนเบาๆ

"เป็นคนที่รักลูกมากที่สุดไงล่ะ" ได้ยินดังนั้นเล่นเอาเด็กน้อยหน้าแดงแต่ก็ยิ้มร่าออกมาด้วยความดีใจ

"จริงเหรอค่ะ! ...ถ้าเจอหนูแม่จ๋าจะดีใจไหมค่ะ"

"ฮิๆๆ ... แน่นอนอยู่แล้ว" ลักส์ยิ้มกว้างให้พ่อทีนึงแล้วลุกขึ้นมาวิ่งไปที่ขอบเรือซั่นนี่แล้วตะโกงออกไป...

"หนูจะไปหา ...รอหนูก่อนนะแม่จ๋า!!!"


..................................................................
มาอัพแล้วๆๆๆ จ้าาาาาาาาาาาาาาาา
ไม่ได้ทิ้งไปไหนนะ แบบว่าปั่นโปรเจคอยู่ โต้รุ่งมาเกือบอาทิตย์เลยไม่ว่างอัพซักที
ถ้าสนุกหรืออยากให้ปรับปรุงคอเม้นด้านล่างนะจ๊ะ บายยย

...............................................................
ตัวอย่างตอนต่อไป
"บอกกี่ครั้งแล้ว ... ว่าอย่าแอบกินขนมน่ะ"
"ยังไม่ใช่พ่อครัวแท้ๆ ขี้บ่นไปได้"
"พวกนายน่ะเลิกทะเลาะกันซะทีเหอะ"

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 57 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

56 ความคิดเห็น

  1. #10 Torako (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2560 / 22:55
    แฮนค็อกจริงๆด้วยเย้!!
    #10
    0
  2. #9 Keawkao (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2560 / 21:03
    ลูกแฮนค็อกกะลูฟี่ 😁😁😁
    #9
    0