[Fanfic One Piece] โจรสลัดน้อยแห่งกลุ่มหมวกฟาง

ตอนที่ 11 : ตอนที่ 7 : สิ่งที่อยู่ในนั้น...คือ!!

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 283
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 23 ครั้ง
    8 ต.ค. 62

"ฟู่ว~ เกือบไปแล้ว"

"พวกมันคงจะไม่ตามมาอีกนะ"ชายทั้งสามผู้ลักลอบขโมยเรือมาสดๆร้อนๆถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่อย่างโล่งใจ พวกเขาหนีจากพวกลูกน้องของบ้านเศรษฐีที่พึ่งจะไปขโมยเงินทองมาหมาดๆพ้นสักที

"ให้ตายสิเจ้าพวกขี้ตืด กะอีแค่ทองหายไปนิดๆหน่อยๆทำมาจะเป็นจะตาย แค่นี้ไม่ทำให้ขนหน้าแข้งพวกแกร่วงซักหน่อย!"คนเป็นหัวหน้าบ่นออกมาพลางเกาหัวแก็กๆอย่างอารมณ์เสีย

"น่าๆลูกพี่ รอดมาได้นี่ก็ดีแล้วนะ สงสัยจะทำบุญมาดี"ลูกน้องหนึ่งพยายามพูดให้ลูกพี่ของตนสงบลง

"บุญหนักด้วยสิที่ได้ของแถมเป็นเรือลำเบ้อเริ่มแบบนี้"

"เหอะ! เจ้าของเรือนี่ก็โง่จริงๆนะ เล่นทิ้งเรือหนีขึ้นเกาะไปกันหมดแบบนี้ก็เสร็จโจรล่ะสิ"

"แหม่ จะว่าไปเป็นเรือที่หรูใช้ได้เลยนะเนี่ย"ลูกน้องสองเดินวนรอบด่านฟ้าเรือที่พื้อถูกปูด้วยพื้นหญ้าเขียวขจีที่ถูกรายล้อมไปด้วยต้นไม้และดอกไม้นานาพันธุ์

"จริงด้วยสิ..หืม...ทำบ้าอะไรของแกตั้งแต่เมื่อกี้แล้วห๊ะ"หัวหน้าโจรมองไปที่ลูกน้องตัวเองที่ทำท่าสูดดมอะไรซักอย่างพลางเดินตามกลิ่นนั้นไปช้าๆ

"พวกลูกพี่ไม่ได้กลิ่นอะไรหอมๆกันบ้างเหรอ...เป็นกินที่หอมหวานมากเลยน้า~"ไม่พูดเปล่าจมูกยังคงดมกลิ่นนั้นต่อส่งผมให้ร่างกายขยับไปโดยอัตโนมัติ

"จริงด้วยสิ...อ่ะ....เฮ้ย!"ยังไม่ทันพูดจบลูกน้องทั้งสองก็วิ่งเข้าไปในห้องๆหนึ่งเจ้าตัวจึงรีบตามไปก็พบว่านั้นคือห้องครัวนั้นเอง

"ว้าววววววว"ทั้งสามร้องออกมาพร้อมกัน

ห้องครัวขนาดกลางที่มีโต๊ะอาหารยาวนั่งได้ราวๆ 10 คน ด้านข้างโต๊ะเป็นเคาน์เตอร์บาร์ที่ติดกับห้องครัวซึ่งเต็มไปด้วยอุปกรณ์ทำอาหารมากมาย สิ่งเหล่านี้คงไม่สามารถทำให้สามโจรตกตลึงได้เท้ากับอาหารที่ถูกจัดว่างไว้บนโต๊ะอย่างดี เป็นอาหารเซ็ตทั้งหมด 3 ที่ ประกอบไปด้วย สเต็กปลาชิ้นใหญ่ราดด้วยครีมซอสเลม่อน ด้านข้างเป็นสลัดกุ้งทอดเทมปุระ สุดท้ายเป็นชุปครีมข้นที่กำลังส่งกลิ่นหอมๆไปเตะจมูกโจรผู้หิวโหยทั้งสาม

"น่ากินชะมัดเลย!"

"สงสัยพวกมันจะทำทิ้งไว้ก่อนจะออกไปล่ะมั้ง"ตอนนี้ทั้งสามมองอารบนโต๊ะตาวาววับน้ำลายไหลออกมาแทบจะเป็นสายธาร

"ว่าแต่มันไม่แปลกไปเหรอครับลูกพี่"ลูกน้องสองหลุดจากภวังค์ก็จะสังเกตุอะไรได้

"แปลกอะไรของแก"

"คนที่เขาจะลงจากเรือจะทำอาหารไว้ทำไมกัน"

"เหอะ! ถามอะไรโง่ๆ มันก็คงทำเตรียมไว้...พอพวกมันกลับมาก็กินได้เลยไงล่ะ"

"แต่จัดพวกจานช้ามช้อนซ่อมเอาไว้พร้อมเลยเนี่ยนะ"

"แกไม่เคยรึไงถ้ามาถึงจะได้ไม่ต้องเสียเวลาจัดโต๊ะไงล่ะ"

"แต่ที่วางไว้เหมือนสำหรับแค่สามคนเองนะครับ...เรือใหญ่ขนาดนี้น่าจะมีลูกเรือเยอะกว่านี้นะ"เจ้าลูกน้องมันก็ยังตั้งข้อสันนิษฐานไม่หยุด (ไรต์ : แกเป็นโคนันเรอะ)

"หรือว่า...จะยังมีคนอยู่บนนี้้!"

โป้ก!

"โอ๊ย!"กำปั้นที่เต็มไปด้วยความ(รำคาญ)ถูกส่งมอบลงกลางกะบาลของคุณลูกน้องเต็มๆ

"โว้ย น่ารำคาญ! ถ้ามีคนอยู่บนเรือนี้จริงตอนออกเรือมามันก็ต้องรู้ตัวแล้วมาเฉ่งเราน่ะสิ!

"แกนี่คิดมากจริงๆนะ"

"ข...ขอโทษครับ"

"ฮึย...ช่างเหอะจะว่าไปแล้ว...."ทั้งสามหันกลับไปมองอาหารบนโต๊ะต่อ

โครกกกกกก

"ก็ชักจะเริ่มหิวแล้วสิ"

"อะไรจะเหมาะเจาะแบบนี้้...ยังไงซะเจ้าพวกนั้นก็ไม่มีโอกาสได้กินแล้วงั้นขอพวกเราเลยล่ะกัน ฮิฮี่"และแล้วประตูห้องครัวก็ถูกปิดสนิทไปพร้อมกับเสียงเรงร่าของสามโจร

"งืม~"เด็กน้อยเรือนผมสีทมิฬค่อยๆลืมตาขึ้นมาเธอบิดตัวคลายความเมื่อยล้าจากการนอนเป็นเวลานานทำให้ตัวสบายขึ้น

"อื้ม~ นอนเต็มอิ่มเลย"

โครก~

"อ๊ะ"เสียงท้องของเด็กน้อยส่งเสียงออกมาเรียกร้องความเป็นธรรมกับเจ้าของร่าง เธอลูบท้องของตัวเองเบาๆก่อนจะลงจากเตียงไปเตียงข้างๆเพื่อไปปลุกอีกคนที่กำลังหลับใหลให้ตื่น

"นาจิ! นาจิตื่นสิๆ"ลักส์เขย่าตัวนาจิไปมา

"งืม ลักส์ปลุกทำไมอ่ะ"เด็กชายเรือนผมสีเพลิงเอาหมอนอีกใบมาปิดส่วนหัวของตัวเอง

"หนูหิวแล้วนะ"

"ก็ไปหาอะไรกินในครัวสิ...พ่อน่าจะทำทิ้งไว้ให้แล้วล่ะ"

"นาจิก็ไปด้วยกันสิ"ลักส์พยายามเขย่าอีกฝ่ายแรงขึ้น

"ไม่"

"เอ๋~ ทำไมอ่ะ"

"ก็ฉันยังอยากนอนต่อนี่นา"

"น้าๆ ไปกินข้าวกับลักส์เถอะน้า"ลักส์ส่งสายตาออดอ้อนออกมาเต็มที่แต่ก็ไม่สามารถทำให้อีกฝ่ายขยับออกจากเตียงแม้แต่เซนเดียว

"เธอไปคนเดียวก็ได้นี่"นาจิเอามาห่มมาคลุมหัวไว้จนมิด

"กินข้าวคนเดียวมันเหงาจะตายไป"

"คร่อก"

"นาจิอ่ะ!"เมื่อไม่สามารถอยากเด็กชายลงมาได้ลักส์ก็ได้แต่พองแก้มจนย้วยนั่งลงข้างเตียงอย่างเซงเท่านั้น

"หนวกหูน่าลักส์....โวยวายทำไมเนี่ย"

"ซิกคุง"เด็กหนุ่มเรือนผมทมิฬเดินเข้ามาในห้องในสภาพคล้องผ้าขนหนูไว้ที่คอแล้วใช้ผ้าผืนนั้นซับน้ำที่ชุ่มช่ำไปทั่วศรีษะของเขาบ่งบอกได้ทันที่ว่าเด็กหนุ่มพึ่งจะไปอาบน้ำมา

"อ่า...ให้ตายเถอะนาจิยังไม่ยอมตื่นอีกเหรอ"ซิกมองไปที่เตียงของเด็กชายอีกคนที่ตอนนี้คลุมโปงไม่ต่างจากดักแด้อย่างหน่าย

"หนูพยายามปลุกแล้วนะ...แต่ไม่ได้ผล"เด็กน้อยยังคงพองแก้มอยู่

"แล้วหนูก็หิวแล้วด้วย"

"หืม....ก็ดีแล้วนี่"

"ดียังไงอ่ะ"ลักส์มองชายที่สูงกว่ากำลังยิ้มที่มุมปากอย่างมีเลศนัย

"ก็ส่วนของนาจิพวกเราจะได้มาแบ่งกันไงล่ะ"เขาหันมาหาเด็กสาวด้วยสีหน้าแบบเดิม

"อึก"ร่างของเด็กชายบนเตียงสะดุ้งตัวเล็กน้อยแต่ก็พอจะให้เจ้าของคำพูดเมื่อกี้ได้เห็น

"เอ๊ะ...ได้เหรอคะ?"

"แน่นอน...ก็นาจิอุตสาเสียสละนอนต่อแทนพวกเรานี่นา...เราก็ต้องสนองตอบน้ำใจหมอนั้นสิ"เขาพูดพลางเหล่ตาไปมองก้อนผ้าห่มที่สั่นดิกๆจนเขาแอบขำในใจที่แกล้งเด็กชายใต้ผ้าห่มสำเร็จ

"ส่วนของหวานฉันยกให้หมดเลยล่ะกัน"ซิกหันกลับมาบอกกับเด็กสาวที่กำลังมองเขาด้วยตาที่เป็นประกายวิ้งวับ ยังไงซะเขาก็ไม่ชอบของหวานๆซักเท่าไรอยู่แล้วยกให้ยัยตัวเล็กนี่ไปก็ดีกว่าทิ้งไว้จนเสียของล่ะนะ

"เย้ๆ...ซิกคุงใจดีที่สุดเลย!"ลักส์วิ่งเขาไปกอดเอวซิก

"ฉันเปล่าใจดี"เขาเสมองไปอีกทาง

"ส่วนของนาจิลักส์จะกินให้หมดเลย!"

"หยุดนะเห้ย!!"และในที่สุดเด็กหนุ่มเจ้าของเรือนผมสีเพลิงก็ลุกพรวดพราดออกมาจากผ้าห่มได้ซักที

"โอ๊ะ...คืนชีพแล้วแหะ"

"ซิก!...ฉันรู้นะว่านายจงใจน่ะ!"นาจิชี้นิ้วไปที่ซิกอย่างหงุดหงิดเรื่องอะไรเอาอาหารมาล่อเขาออกมากัน! ถึงจะสำเร็จก็เหอะ

"อย่าใส่ร้ายกันสิ...ก็แค่นึกว่านายไม่อยากกินก็เท่านั้นเอง"เขาพูดด้วยหน้าตายๆตามสไตล์ของเขาสร้างความหมั่นไส้ให้นาจิยิ่งกว่าเดิม

"ฉันยังไม่ได้พูดซักคำเลยนะ"

"ไม่รู้ล่ะ...ใครมาช้าหนูแย่งส่วนของทุกคนหมดแน่!"ไม่ทันไรร่างของเด็กน้อยก็วิ่งฉิ่วตัดหน้าเด็กชายทั้งสองออกจากห้องไปอย่างรวดเร็ว

"อ้าวเห้ย!...ลักส์!"นาจิกมองตามไปอย่างอึนๆเมื่อกี้เธอยังทำท่าหมดแรงอยู่เลยแท้ๆ พอหิวนี้ตะกละเหมือนพ่อชะมัด

"ยังจะมาเอ๋ออีก...ขืนไปช้ายัยนั้นกินหมดจริงนะ"พูดจบซิกก็รีบวิ่งตามลักส์ไปเพราะกลัวว่าจะอดข้าวมื้อนี้จนกว่าพวกผู้ใหญ่จะกลับมา

"หา...แล้วเป็นเพราะใครล่ะที่ไปสอนลักส์แบบนั้นอ่ะ"นาจิตามซิกไปติดๆพลางบ่นใส่คนอายุมากกว่าเป็นชุดๆ





"อ้า...แหม่...อร่อยจริงๆนะครับเนี่ย"พวกกลุ่มโจรหลังจากสวาปามอาหารเลิศรสเสร็จก็ย้ายมานอนแผ่ที่ห้องนั่งเล่นที่มีตู้ปลาขนาดใหญ่อย่างสบายใจ

"ไม่อยากเชื่อเลยว่าบนเรือนี้จะมีคนที่ทำอาหารเก่งๆด้วยน่ะ"

"ที่สำคัญ...กลับมีห้องหรูหราแบบนี้อีก...เรานี่โชคดีจริงๆเลย ...ฮ่าๆ"เจ้าหัวหน้าโจรหัวเราะชอบใจ

"สงสัยต้องขอบคุณกล่องเจ้าปัญหานั้นซะแล้วสิครับ"

"นั้นสินะ...ว่าแต่แกลองเปิดกล่องนั้นหรือยังล่ะ...ว่ามันคืออะไร...ทำไมเจ้าพวกนั้นถึงไล่ล่าเราเอาเป็นเอาตายขนาดนั้น"

"อ่ะ...ยังเลยครับ...พอดีเมื่อกี้สนใจแต่ของกิน...แหะๆ"เขาพูดพลางเกาหัวแก้เก้อไปด้วย

"จริงๆเล้ย...งั้นก็เอามาเปิดเลย...จะได้รู้ว่าเป็นอะไร"

"รับทราบ-...อ่ะ"จู่ๆลูกน้องของเขาก็ชะงักขึ้นมาก็จะมองซ้ายขวาหน้าหลังวนรอบตัวเองเหมือนกำลังหาอะไรบางอย่าง

"อะไรของแกอีก"

"เอ่อ...สงสัยผมจะลืมไว้ในครัวน่ะครับ"

"แกนี่มัน...เฮ้อ...ถ้างั้นก็ไป-"

กรี้ดดดดดด

"!!!!"

เสียงปริศนาดังขึ้นสร้างความตื่นตนกและแปลกใจให้สามหนุ่มโจรเป็นอย่างมาก เพราะไม่น่าจะมีใครอยู่บนเรือนี้อีกนอกจากพวกเรา แถมเสียงร้องนั้นก็เป็นเสียงเด็กผู้หญิงอีกด้วย

"ส...เสียงอะไร"หัวหน้าโจรเปิดประเด็นออกมาเป็นคนแรก

"เสียงเหมือนเด็กร้องไห้เลยนะครับ"

"หรือว่า....จะมีคนอยู่จริงๆด้วย!"

"ผมก็บอกแล้วไงล่ะครับ!"ลูกน้องตัวดีของเขาพูดแทรกขึ้นมาด้วยเสียงที่แอบเคืองลูกพี่ของตน

"เดี๋ยวนะทั้งสองคน...เสียงมันมาจากทางไหน"ทั้งสามลองไล้ตามเสียงที่ร้องออกมาเมื่อกี้จนแน่ชัดถึงที่มาของเสียงทั้งสามจึงพาร่างของพวกตนดิ่งตรงไปที่นั้น

"ห้องครัว!!"


ย้อนกลับไปก่อนหน้าซักเล็กน้อย

"นี่มันอะไรกันเนี่ย!!"นาจิโววายออกมาหลังจากที่ทั้งสามคนมาห้องครัวก็ต้องพบกับสภาพห้องที่เละเทะไปหมดเศษอาหารกระจัดกระจายหกเลอะเทอะไปทั่วห้อง แถมจานที่หลงเหลือแต่คราบอาหารไว้และของที่เคยอยู่บนจานเหล่านั้นยังเป็นอาหารกลางวันของพวกเขาอีกด้วย

"ม...ไม่เหลือเลย"ลักส์ที่เดินมาเหมือนคนใจสลายเมื่อมองมาที่จานว่างเปล่า

"ทำไมเหลือแต่ซากแบบนี้! ...ลุงโซโลกินหมดหรือไงน่ะ!"

"ไม่นะ...ก่อนคุณโซโลจะไปฉันก็อยู่กับเขาตลอดเลย"ซิกพูด ใช่เพราะตลอดช่วงเช้าเขานั่งอ่านหนังสืออยู่กับนักดาบของกลุ่มหมวกฟางก่อนที่เขาจะถูกเรียกตัวลงจากเรือไป ซิกมองไปรอบก็จะกระซิบเบากับเด็กชายข้างๆเขา

"ที่สำคัญนาจิ...ตอนนี้เรือซันนี่กำลังแล่นอยู่นะ"

"เอ๊ะ...เอ๋!-...อุบ!"มือของซิกรีบประกบปิดปากของนาจิก่อนจะลากเด็กชายที่อายุน้อยกว่าออกมาจากห้องครัว

"เจ้าบ้า...อย่าส่งเสียงดังสิ"ซิกปล่อยมือออกจากนาจิก่อนที่เด็กชายผมสีเพลิงจะวิ่งออกมาดูรอบๆเรือก็ผมว่าเรือแล่นออกจากเกาะมาไกลพอสมควรแล้ว

"จริงด้วย...หมายความว่าไงกัน"

"ไม่ใช่แค่นั้นดูนนั้นสิ"ซิกชี้ไปที่ถุงกระสอบหนาสามใบที่กองอยู่กับพื้นพอเปิดออกมาก็พบทองมากมายอยู่ในนั้น

"ท...ทองนี่นา!"

"ดูเหมือนว่าจะมีใครแอบขึ้นเรือมาแล้วถอนสมรเรือออกตอนที่เราหลับกันนะ"

"มันคงอยู่ที่ไหนซักแห่งบนเรือสินะ...เอาไงกันดีล่ะ"นาจิพูดออกมาด้วยน้ำเสียงร้อนรนแต่พยายามตั้งสติให้ได้มากที่สุด

"ก่อนอื่นอย่าให้ลักส์รู้เด็ดขาด...เดี๋ยวจะวุ่นไปกันใหญ่"ชิกพูดนาจิพยักหน้าเห็นด้วยก่อนที่ทั้งสองจะเดินกลับไปหาเด็กสาวที่ห้องครัวก็พบว่ายัยตัวเล็กของพวกเขากำลัง...

"แง้~~"ร้องไห้อยู่

เอาแล้วไง

"ลักส์ร้องไห้ทำไม"

"หนูหิวอ่ะ...หิวจะตายอยู่แล้วนะ!"เธอเริ่มโวยวายด้วยการขยับขากระแทกพื้นในท่านั้งเหมือนเด็กเอาแต่ใจ

"งั้นกินของหวานในตู้เย็นก่อนแล้วกัน"นาจิเดินไปเปิดตู้เย็นเพื่อนหาของหวานมาให้ก็พบแต่ความว่างเปล่า

'ในนี้ก็ไม่รอดเหรอ...อ่ะ...จริงสิเห็นพ่อบอกว่าเสบียงใกล้หมดด้วยนี่นา' นาจิคิดพลางถอนหายใจออกมา

"ไม่มีอะไรเหลือเลยอ่า~"ลักส์ร้องหนักกว่าเดิมเพราะความหิวยิ่งทำให้เธองอแงหนักกว่าปกติ

"อา...เข้าใจแล้วๆเดี๋ยวฉันทำอะไรให้กิน...แต่ต้องหยุดร้องก่อนนะ"พอได้ยินแบบนั้นลักส์รีบปิดปากเพื่อกลั้นเสียงร้องของตัวเองถึงแม้ว่าจะเก็บเสียงสะอื้นไว้ไม่หมดแต่ก็ทำให้นาจิยิ้มออกมาได้

"เก่งมากเด็กดี"เขาลูบหัวเธอก่อนจะลุกไปลื้อของในครัวว่ายังพอเหลืออะไรมาทำให้ยัยตัวเล็กกินได้บ้าง แต่เขาก็ต้องหยุดลงเมื่อซิกเดินเข้าไปกระซิบกับเขาอีกครั้ง

"เดี๋ยวฉันจะลองไปหาเจ้าพวกนั้นดู...นายอยู่ที่นี่กับลักส์นะ"

"ตกลง...อ่ะ...เดี๋ยวก่อนซิก"นาจิที่คุยกับซิกจบรีบเอื้อมมือจับไหล่ของของฝ่ายเพื่อรั้งตัวไว้เมื่อเขาหันไปเห็นอะไรบางอย่าง

"อะไรอีกล่ะ"

"บนเรือเรามีกล่องแบบนั้นด้วยเหรอ"เขาชี้ไปทางกล่องสีทองอร่ามที่บัดนี้ถูกเปิดอ้าออกมาด้วยฝีมือยัยตัวเล็กของพวกเขา มือของเธอกำลังถือของที่เหมือนผลไม้หน้าตาประหลาดๆสีขาวอยู่

"น่าอร่อยจัง...กินล่ะน้าค่า"เธอพูดก่อนจะอ้าปากเตรียมกิยของตรงหน้าเธอ

"อย่ากินนะ!!!"สองหนุ่มน้อยพยายามร้องห้ามแต่ไม่ทันเสียแล้ว

"'ง้ำๆ"ลักส์กินผลไม้ประหลาดนั้นเข้าไปจนเกือบหมดก่อนที่สีหน้ายิ้มแย้มจะกายเป็นพะอืดพะอม

"...ไม่อร่อยเลยอ่ะ....อุก!...อึก!"จู่ๆเธอก็ปล่อยเศษผลไม้ที่เหลือตกพิ้นไป ร่างน้อยๆสั่นเบาๆแขนสองข้างของเธอเริ่มโอบกอดตัวเอง

"ล...ลักส์...เธอโอเคไหม"ซิกมองเด็กน้อยที่สั่นอยู่ตรงหน้าพวกเขา

ตุบ

"อุก...ร...ร้อนจัง!!..."จู่ๆร่างของเธอก็ทรุดลงไปกับพื้นจนซิกต้องวิ่งเข้าไปดูอย่างเป็นห่วง

"เห้ยๆ...แบบนี้ถ้าไม่ดีแล้วนะ!"

"ก...กรี้ดดดดดด"

"ลักส์!!!!"สองหนุ่มร้องเรียกชื่อเธอออกมาเมื่อจู่ๆลักส์ก็กรีดร้องออกมาดังลั่นจนเธอสลบไป

"ลักส์!...ทำใจดีๆไว้ลักส์!"นาจิร้องเรียกเธอพลางเขย่าตัวเธอไปด้วยความกังวลสุดขีด

"ชิ...ไอ้ผลไม้นี้มันอะไรกัน!"

ปัง!!

"จ...เจอแล้วลูกพี่เป็นเด็กสามคน !"

"!!"ซิกและนาจิหันมามองอย่างตกใจที่คนเปิดประตูเข้ามาคือคนแปลกหน้าที่ถือวิสาสะขึ้นเรือของพวกเขามา

'ทำไมต้องมาเจอตอนนี้ด้วยนะ!'

"บ้าจริงมีคนอยู่จริงๆด้วยเห็นไหมเล่า!"คนเป็นลูกพี่พูด

"คนที่บอกคือผมต่างหาก!"ลูกน้องของเขารีบค้านก่อนที่จะเหลือบไปเห็นกล่องทองที่ถูกเปิดออกมาแล้ว

"เฮ้ย!...ลูกพี่กล่องมัน"เขาชี้ให้ลูกพี่ดูกล่องที่ตอนนี้ว่างเปล่าซะแล้ว

"ฮึย!...เจ้าพวกเด็กบ้า...ของในกล่องนั้นหายไปไหนแล้ว"

"เจอตัวก็ดีแล้ว...กล่องนั้นเป็นของพวกนายสินะ"ซิกเอ่ยปากกับพวกโจรก่อนจะชี้ไปที่เศษผลไม้ประหลาดที่ตกอยู่ที่พื้น
"ผลไม้ในกล่องนี้มันคืออะไร...ทำไมน้องสาวฉันถึงกับสลบไปเลยล่ะ!"เขาถามออกมาอย่างร้อนรนพลางมองเด็กน้อยที่นอนสงบไปแล้ว

"หา...ผลไม้...ของในกล่องนั้นเป็นผลไม้นั้นน่ะเหรอ?"

"ก็เออสิ"

"แล้วน้องสาวพวกนายก็กินไปแล้ว"

"ใช่"

"แล้วเธอก็สลบไปงั้นเหรอ"

"เออ!!"สองเสียงประสานกันด้วยอารมณ์โทสะ เพราะไม่รู้ว่าคืออะไร อาจเป็นพิษร้ายแรงก็ได้จึงยิ่งทำให้สองหนุ่มร้อนใจอย่างมาก เพราะถ้าเป็นงั้นจริงลักส์ก็อยู่ในอันตราย แต่ในขณะที่พวกเขาร้อนรนอยู่สามหนุ่มโจรกับกำลังวิเคราห์ถึงสิ่งที่อยู่ในกล่องอย่างไม่อยากจะเชื่อต่อสิ่งที่กำลังคิด

'เป็นของมีค่าถึงขนาดโดนตามล่า....เป็นผลไม้....ผลไม้ทรงประหลาด...กินแล้วถึงกับสลบ...ถ้าหากว่าไม่ใช่ผลไม้อาบยาพิษแล้วล่ะก็มันคือ!!...'

"ผลไม้ปืศาจงั้นเหรอ!!!"


............................................................................................................................
มาต่อให้ตามคำเรียกร้องแล้วค่ะ ตอนนี้ไรต์พิมพ์ช่วงเวลาว่างจากงานอาจมีพิมพ์ผิดหรืออ่านแล้วขัด
ไรต์จะกลับมาเชคให้อีกรอบแล้วกันนะ

ในตอนแรกไรค์ก็อยากเขียนไปแนวสบายๆ แต่อยากหาลูกเล่นเพิ่มเลยใส่เรื่องผลไม้ปืศาจเข้ามา
ถึงไรค์จะคิดไว้แล้วว่าจะเอาผลแบบไหน

เอาล่ะรีดเดอร์ทั้งหลสยลองคิดสิว่าผลไม้ปีศาจที่ลักส์จังของเรากินเข้าไปนั้นเป็นผลอะไรเอ่ยยยยยยยย 5555

ขอบคุณที่ยังตามกันอยู่นะคะ ผิดพลาดยังไงก็ขอโทษไว้ล่วงหน้าจ้า
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 23 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

56 ความคิดเห็น

  1. #53 Erica (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2563 / 01:04

    มาต่อเถอะนะคะ อยากอ่านมากๆเลยค่ะ เป็นกำลังใจให้นะคะ เขียนสนุกมากๆ

    #53
    0
  2. #52 nate20095 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2563 / 20:49

    ยังรออ่านนะคะ

    #52
    0
  3. #50 Iloveyoulove3333 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 3 มกราคม 2563 / 18:59

    รออยู่นะคะไรท์


    #50
    0
  4. #46 sangsimaeak15 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2562 / 13:39
    แน่ๆร้อนสลบไปแน่ผล.......เมระเมระ แน่ๆล้านเปอร์เซนต์
    #46
    0
  5. #44 FkTH089 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2562 / 12:00

    น้องลักส์จังจะได้เจอแม่ป่าวค้าบ~

    น้องกินผลไม้เข้าไปล่ะสลบ

    อืม......นึก....อ่าาา~คิดไม่ออกว่าผลไร55

    #44
    0
  6. #43 BKZ11 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2562 / 07:57
    อื้อหือ...รอมานาน ในที่สุด...ในที่สุด!!!
    เดี๋ยวลักซ์ หนูกินอะไรเข้าไป ตื่นลูก ตื่น!!!!!
    #43
    0
  7. #42 คูมหนู_ละ'ลิซ (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2562 / 07:37

    คุ้มค่ากับการรอคอย จะติดตามเรื่อยๆนะคะ~♡

    #42
    0
  8. #41 nate20095 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2562 / 03:16

    จะรออ่านต่อไปค่ะ แอดมินสู้ๆนะคะ

    #41
    0