[ FIC BLEACH ] ผมนี่แหละเทพมรณะ

ตอนที่ 13 : ตอนที่ 13

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 7,415
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 906 ครั้ง
    14 ต.ค. 63

กว่าจะถึงเซเรย์เทย์ก็ใช้เวลาจนถึงเช้า ราเซ็ตสึและลูเคียแยกกันทันที แน่นอนว่าตลอดทางชายหนุ่มก็ยั่วโมโหแม่สาวสุดเฮี้ยวอยู่ตลอดทำให้ตัวช่วงบนและคอของเขาในปัจจุบันมีแต่รอยกัดของอีกฝ่าย



"บางทีลูเคียก็โหดร้ายเกินไป เธอเล่นเราเลือดซิบเลยแฮะ"



เขาส่องกระจกมองต้นคอที่มีรอยช้ำเลือด แต่ก็ดีอยู่อย่างเพราะร่างกายของเขาได้สัมผัสถึงความนุ่มนิ่มของริมฝีปากของลูเคีย แม้จะได้สัมผัสแบบไม่ปกติเหมือนคนปกติก็เถอะแต่ก็ดีรู้สึกดีไปอีกแบบ



ชายหนุ่มถกยูกาตะปิดรอยกัดที่คอ ก่อนจะเดินเข้าไปยังห้องน้ำเพื่อชำระกายก่อนจะนอน เนื่องจากใช้เวลาเดินทางไปกลับหนึ่งวันเต็มๆ จึงค่อนข้างเหนื่อยล้าเขาจึงอยากจะพักและนอนหลับไปสักตื่น



ชายหนุ่มหลับไปกระทั่งบ่าย กระทั่งมีเสียงเคาะประตูที่หน้าบ้านชายหนุ่มถึงลุกขึ้นมาได้ในที่สุด เหล่มองบาดแผลตามร่างกายก็พบว่ารอยกัดหายไปหมดแล้ว และเขาก็ไม่ได้ดูแปลกใจเสียเท่าไหร่ เดินอ้าปากหาวไปเปิดประตูบ้านด้วยท่าทีสลึมสะลือ



"ขอโทษที่รบกวนนะคะรองหัวหน้าคุโรกิ ดิฉันสึโบคุระ ริน จากกองวิทยาการ คือว่าท่านหัวหน้าคุโรซึจิและทางกองวิทยาการของเราอยากทราบรายละเอียดเกี่ยวกับรอยแยกในเขตที่ 64 "



"ไม่เป็นอะไรครับ เอ้านี่ครับผมบรรจุข้อมูลทั้งหมดไว้แล้ว"



"ขอบคุณนะคะ ท่านรองหัวหน้าคุโรกิ"



"เหนื่อยหน่อยนะครับ คุณสึโบคุระ"



จากนั้นหญิงสาวร่างน้อยก็ขอตัวจากไปด้วยสีหน้าแปลกๆ ราเซ็ตสึเกาหัวและก้มมองสภาพตัวเองก็พบว่ายูกาตะที่เขาสวมใส่ร่นลงเผยให้เห็นแผงอกและหน้าท้องที่เต็มไปด้วยกล้ามเนื้อที่เรียงรายกันอย่างสวยงาม



เขาถอนหายใจและปิดประตูบ้านเข้าไปอาบน้ำเตรียมกลับไปยังสำนักงานเพื่อเคลียงานส่วนใหญ่แทนหัวหน้าอุคิทาเกะที่เจ็บป่วยเรื้อรังจากโรคปอด หลังจากทำอะไรเสร็จเขาก็หาอะไรทานเล็กน้อยก่อนจะเดินทางไปยังสำนักงานหน่วยที่สิบสามซึ่งอยู่ไม่ไกลจากบ้านของเขาสักเท่าไหร่



"เหนื่อยหน่อยนะครับ"



"มาช้าเกินไปแล้วค่ะรองหัวหน้าคุโรกิ"



"ครับ ? มีอะไรเกิดขึ้นตอนที่ผมไม่อยู่หรือเปล่า"



"ไม่มีอะไรหรอกค่ะ เข้าห้องทำงานอีกเดี๋ยวรองหัวหน้าคุโรกิก็จะทราบเองค่ะ"



คิโยเนะยิ้มอย่างลึกลับและวิ่งยกเอกสารจากไปที่ห้องทำงานของเธอ ทางราเซ็ตสึก็สับสนสิครับ จู่ๆก็มาพูดให้สงสัยและวิ่งจากไปเสียดื้อๆ ได้แต่ส่ายหัวและเดินไปที่ห้องทำงานของตัวเองพอเปิดประตูออกเขาก็ถึงบางอ้อในทันที



ด้านหน้าของเขาคือกองเอกสารมากมายที่ค้างคามาอย่างยาวนาน ส่วนใหญ่จะเป็นเอกสารไม่เร่งด่วน พวกมันจึงถูกทิ้งไว้ในสำนักงาน พอเขาได้รับตำแหน่งหัวหน้ากองเอกสารจึงถูกขุดขึ้นด้วยมาสินะ ? ชายหนุ่มกุมขมับกว่าจะเคลียเจ้าพวกนี้เสร็จต้องใช้เวลาเท่านานไหร่



ถึงจะอยากบ่น แต่บ่นไปก็ได้แค่ระบายสุดท้ายงานก็ยังคงอยู่ อีกอย่างงานเกี่ยวกับเอกสารมันก็ไม่ได้ยากเย็น เอกสารส่วนใหญ่เป็นข้อมูลการพบฮอลโลว์ในอดีต และการปรับปรุงป้องกันภัยภายนอก มันจึงไม่ได้ถือว่ายากเย็นจากนั้นมหกรรมการทำงานของราเซ็ตสึก็เริ่มต้นขึ้น



และแล้วเวลาก็ผ่านไปสามเดือน นอกจากกลับไปอาบน้ำชำระกาย ชายหนุ่มไม่ได้ออกไปไหนนอกจากเคลียร์เอกสารในห้องที่ค้างคา เขาใช้เวลาส่วนใหญ่กับมันจนในที่สุดเอกสารทั้งหมดก็ถูกเคลียร์จนหมด ห้องทำงานที่สวยสง่ากลับคืนมาอีกครั้ง ทว่าใบหน้าของชายหนุ่มกลับโทรมดูอิดโรยอย่างเห็นได้ชัด



"ง่วงจังน้า"



รินชาร้อนๆ จากกาลงสู่แก้วและนั่งจิบมันไปพลางก่อนจะนอนเอนหลังบนเก้าอี้อย่างขี้เกลียด แต่ว่าหลังจากนี้ไปเขาสามารถฝึกซ้อมและคิดค้นเทคนิคใหม่ๆได้ตามปกติแล้ว



ก็อก ก็อก ก็อก!



"ประตูไม่ได้ล็อคครับ"



สิ้นเสียงของราเซ็ตสึประตูก็ถูกเปิดออก ด้านหลังประตูมีหญิงสาวร่างเล็กยืนถือถาดอาหารอยู่ เธอเดินเข้ามาในห้องและวางถาดอาหารลงบนโต๊ะก่อนจะเดินไปนั่งลงบนโซฟาที่มุมห้อง



"คราวนี้ทำเองหรือซื้อมาหรอครับ คุณคุจิกิ ?"



"ถามมากเดี๋ยวก็ไม่ต้องกินมันซะเลยดีไหม"



ได้ยินคำตอบชายหนุ่มก็นั่งมองแกงกะหรี่ในถาดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะประนมมือหยิบช้อนขึ้นตักข้าวแกงใส่ปาก ทันทีที่ลิ้นได้รับรสชาติเขาก็ยิ้มขึ้นทันทีโดยไม่จำเป็นต้องให้อีกฝ่ายพูด เจ้านี่ไม่ได้ถูกซื้อมาอย่างแน่นอน แต่เป็นอาหารฝีมือของแม่สาวสุดเฮี้ยว



"วันนี้คุณก็ทำได้อร่อยเหมือนเดิมเลยนะครับ"



"กินเข้าไปเงียบๆ เถอะเจ้าเซ่อ"



หญิงสาวหยิบหนังสือมาอ่านแต่สายตาก็เหล่มองชายหนุ่มที่ทานอาหาร พอได้ยินคำพูดอีกฝ่ายเธอก็แอบยิ้มภายใต้หนังสือก่อนจะตีหน้าโหดบ่นใส่อีกฝ่าย เจ้าหมอนี่จะทำดีด้วยไม่ได้เด็ดขาดไม่งั้นเดี๋ยวได้พ่นคำพูดไร้สาระออกมาอีก



หลังราเซ็ตสึทานอาหารเสร็จลูเคียก็เดินไปยกถาดอาหารและรีบเปิดประตูเดินออกจากห้องไป ทิ้งให้ชายหนุ่มยิ้มแห้งๆอย่างเซ็งแส้ อันที่จริงเขาจะก่อกวนอีกฝ่ายเสียหน่อยแต่ไม่คิดเลยว่าอีกฝ่ายจะรู้ทันและรีบเดินหนีออกจากห้องไปทันทีแบบนี้



"ไปสูดอากาศนอกหน่อยน่าจะดีกว่า"



แม้จะไม่ได้ฝึกฝนแต่ก็ใช่ว่าตลอดสามเดือนเขานั่งเคลียร์งานเฉยๆ ตลอดการทำงานเขาก็ยังดูดซับอณูวิญญาณโดยรอบเข้าสู่ร่างกายของตัวเอง ด้วยร่างกายที่ผิดแปลกนี้ทำให้หลังจากผ่านไปสามเดือนเขาก็มีแรงดันวิญญาณที่หนาแน่นยิ่งขึ้น



เดินออกมาจากสำนักงานเขาก็พบกลุ่มยมทูตที่กำลังตรวจตราโดยรอบอย่างขยันขันแข็ง ยามเห็นราเซ็ตสึพวกเขาก็ทักทายชายหนุ่มด้วยความเคารพ ทางเขาเองก็พยักให้ทุกคนก่อนจะเดินจากไป



ก้าวเท้าเดินไปเรื่อยจนกระทั่งถึงสถานที่แห่งหนึ่ง เขาเงยหน้ามองป้ายสำนักงานแล้วก็ยิ้มออกมาบางๆ เผลอตัวเดินมาที่นี่ซะแล้ว สำนักงานหน่วยที่ 11 ไม่รอช้าเขาเปิดประตูสำนักงานและเดินเข้าไปทันที



"ขออนุญาติครับ"



"โอ้คุโรกินี่เอง ลมอะไรพัดมาละนั่น"



คนที่กล่าวคือชายหัวล้านที่แสนคุ้นเคย ชายคนนี้คือนักสู้ลำดับที่ 3 มาดาราเมะ อิกคาคุ ชายผู้ซุกซ่อนพลังในระดับหัวหน้าหน่วยของตัวเองไว้เพื่อรอท้าทายหัวหน้าซาราคิ



"สวัสดีครับคุณอิกคาคุ หัวหน้าซาราคิอยู่หรือเปล่าครับ"



"หัวหน้าอยู่ด้านในว่าแต่นาย... เฮ้ย!!"



คลื่นนนนน!!



ได้ยินคำตอบราเซ็ตสึก็ไม่ต้องทำพิธีรีตองอะไรมากมาย ปลดปล่อยแรงดันวิญญาณภายในร่างกายออกมาทันที ชั่วพริบตาเดียวราวกับเซเรย์เทย์มีแรงโน้มถ่วงเพิ่มขึ้นแบบฉบับพลัน ยมทูตในหน่วยสิบเอ็ดส่วนใหญ่ต่างพากันคุกเข่าเกือบหายใจไม่ออก



ไม่นานชายร่างสูงคนหนึ่งก็เดินออกมาจากห้อง ในมือถือดาบและพาดมันไว้ที่ไหล่ ใบหน้ามีรอยยิ้มอย่างยินดีหลังเห็นใบหน้าของชายหนุ่ม



"ในที่สุดแกก็มาสักทีนะเจ้าหนู ฉันกำลังเบื่อๆอยู่พอดี"



"ครับขอโทษที่ให้รอพอดีผมติดงานเลยไม่มีเวลามาหาท่านหัวหน้าเลย"



"เรื่องไร้สาระฉันไม่สน แค่แกมาก็พอแล้ว"



คลื่นนนนน!!



ซาราคิปลดปล่อยแรงดันวิญญาณออกมาด้วยเช่นกัน ออร่าสีเหลืองทองพวยพุ่งออกมาจากร่างกายของอีกฝ่าย กลิ่นอายแห่งความบ้าคลั่งแผ่ขยายจนพื้นที่โดยรอบสั่นสะเทือน อิกคาคุที่ยังปกติดีรีบวิ่งมาเตือนซาราคิทันที



"จะสู้กันที่นี่ไม่ได้นะ ท่านหัวหน้า"



"ใครสนกัน และถ้าแกมาขวางเดี๋ยวฉันจะฆ่าแกก่อนเลย!"



ฟุบ



"ตายซะเจ้าหนู!"



ซาราคิพุ่งมาหาราเซ็ตสึทันที ดาบที่เต็มไปด้วยรอยบิ่นฟาดฟันเข้ามาทางเขาด้วยความเร็วสูง ทางชายหนุ่มที่เห็นแบบนั้นก็ไม่ได้รีรอ เขาปลดแรงดันวิญญาณพร้อมชักดาบออกมาและฟัดฟันไปที่อีกฝ่ายในทันที



"แต่ผมตายค่อนข้างยากนะครับหัวหน้าซาราคิ"



เคร้งงงงง ฟับ ตู้มมม!!



ทันทีที่ดาบของทั้งสองเข้าปะทะกัน มันเกิดคลื่นอันอัดกระแทก อัดแขนที่ถือดาบลอยขึ้นชูเหนือหัว ร่างของทั้งสองถอยหลังกันไปคนละก้าว พื้นไม้ตรงหน้าของเขากลายเป็นหลุมบ่อทันทีจากแรงปะทะของทั้งคู่



"แกแข็งแกร่งขึ้นอีกแล้วนี่หว่าเจ้าหนู!"



"คนเราถ้าไม่พัฒนา ต่อไปจะเอาชีวิตรอดในโลกที่โหดร้ายแห่งนี้ได้ยังไงละครับ!"



"พูดได้ดีนี่หว่า แกน่ะ!"



"หัวหน้า คุโรกิ..."



ได้ยินเสียงเรียกขัดจังหวะทั้งสองก็พาหันไปมองที่อิกคาคุทันที เจ้าตัวที่ก้มหน้าเงยหน้าขึ้นเผยให้เห็นรอยยิ้มที่บ้าคลั่งออกมาเช่นเดียวกัน เจ้าตัวชักดาบออกมาพร้อมปล่อยแรงดันวิญญาณออกมา



"เล่นสนุกกันแค่สองคนขี้โกงกันเกินไปแล้วนะ หัวหน้า คุโรกิ!"



"โอ้ยินดีต้อนรับครับ"



ราเซ็ตสึไม่กล่าวอะไรให้มากละความสนใจจากหัวหน้าซาราคิ เขาพุ่งไปหาอิกคาคุในชั่วพริบตาเดียว ย่อตัวลงชักดาบฟาดฟันไปที่อิกคาคุแบบหมายจะสังหารในทันที ทางอิกคาคุก้มมองและเผยรอยยิ้มบ้าคลั่งเขาเหวี่ยงดาบฟาดฟันลงไปที่ราเซ็ตสึด้วยเช่นกัน



ปัก ปั้งงง!!



"นะ นี่อัก!"



อิกคาคุเบิกตากว้างหลังเห็นว่าสิ่งที่เขาฟาดฟันเป็นเพียงเขาภาพติดตา กว่าจะรู้ตัวอีกฝ่ายก็ถูกฝ่ามืออัดเข้าที่ด้านหลัง คลื่นอัดกระแทกสีขาวอัดเข้าที่แผ่นหลังจนร่างของเจ้าตัวปลิวไปที่กำแพงสำนักงาน ตู้มมมม!



"แค่กๆ เร็วมาก สมแล้วที่มาเขตเดียวกับหัวหน้า"



อิกคาคุนั่งกระอักเลือดออกมา สายตามองไปยังชายหนุ่มที่กำลังฟาดหันกับหัวหน้าซาราคิอย่างบ้าคลั่ง แม้ตอนนี้เขาจะเจ็บปวดแต่เขาก็อยากต่อสู้อีก ใครใช้ให้การต่อสู้มันสนุกขนาดนี้กันละ เจ้าตัวลุกขึ้นและตะโกนสุดเสียงทันที



"เฮ้ ลืมกันแบบนี้ก็แย่สิ!"




























ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 906 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,081 ความคิดเห็น

  1. #1001 OraweeBoonklong (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2563 / 07:23
    น่าจะไม่เหลือ
    #1,001
    0
  2. #803 ปลาน้อยลอยน้ำ (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 25 พฤศจิกายน 2563 / 21:09

    ตึกไม่มีเหลือ

    #803
    0
  3. #200 YukiKiyu (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2563 / 12:47
    เละ....
    #200
    0
  4. #123 Rnozero (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2563 / 23:19

    มันก็บรรลัยละคร้าบบบบบบบบบ555555555ขอบคุณมาสำหรับตอนใหม่ครับ

    #123
    0
  5. #122 Clover115 (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2563 / 20:27
    ขออีกกกก
    #122
    0
  6. #120 1pondza (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2563 / 18:11

    เปิดอันติ+เลยพี่โล้นน
    #120
    0
  7. #119 666nooker666 (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2563 / 16:44
    เบอร์เซิร์กโหมด
    #119
    0
  8. #118 _-_-_-_-_- (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2563 / 16:30
    สูดอากาศแบบปกติไม่เป็นต้องสูดแรงดันวิญญาณสินะ
    #118
    0
  9. #116 shadow_Blackdog (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2563 / 13:49
    เหนื่อยใจแทน55
    #116
    0
  10. #115 1SN_TTRT<3 (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2563 / 13:34
    ชักจะสงสารคนซ่อมบ้านเรือนทุกหน่วยงานในเซเรเทย์ =_=;
    #115
    0
  11. #114 Uaa Jirapat (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2563 / 11:28
    สามบ้ามันฟันกันเองแล้วครับท่าน!!!
    #114
    0
  12. #113 KaTeung (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2563 / 10:26
    ตอนหน้าโดนหัวหน้าใหญ่เรียกปรับทัศนึติแน่5555
    #113
    0
  13. #112 MUYCOKEZ (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2563 / 08:19
    ค้างครับ
    #112
    0
  14. #111 Tenebris (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2563 / 08:15
    เมื่อคนบ้า(การต่อสู้)สามคนอยู่รวมกัน = ความพินาศ 5555
    #111
    0
  15. #110 โฟร์ทคุง (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2563 / 07:53
    รออ่าน
    #110
    0
  16. #109 kwankao0810 (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2563 / 06:56
    มาต่อเร็วๆนะค้างงงง
    #109
    0
  17. #108 Nicezii114 (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2563 / 06:44
    รออออออ
    #108
    0
  18. #107 Gilgamesh.................. (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2563 / 06:39
    หัวหน้าใหญ่โมโหแล้วสิ้งที่เกิด....เจ้าบ้าาาาแล้วก็เรียกไปสวด
    #107
    0
  19. #106 ThisIsMy1Tab (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2563 / 06:37
    อ่าาาอยากได้อีกอ่าาา
    #106
    0
  20. #105 G01d (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2563 / 06:29
    สมองกล้ามเนื้อเอ้ยยย 55555
    #105
    0