[ FIC BLEACH ] ผมนี่แหละเทพมรณะ

ตอนที่ 12 : ตอนที่ 12

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 7,449
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 933 ครั้ง
    13 ต.ค. 63

ลูเคียมองชายหนุ่มที่กำลังเดินจากไป ไปยังทิศที่มีเมนอสอยู่ แม้คำพูดของอีกฝ่ายจะยั่งโมโหของเธอไม่น้อย แต่เธอก็ยังคาดหวังว่าเขาจะปลอดภัยกลับมา

 

 

ด้านราเซ็ตสึหลังจากใช้ก้าวพริบตาไม่กี่ย่างก้าวก็มาถึงด้านหน้าของเมนอสกิลเลี่ยน จะว่าไปนี่เป็นครั้งแรกเลยที่เขาได้พบเจอมันด้วยตัวเองไม่ใช่มองมันผ่านหน้าจอหรือมองมันผ่านในกระดาษตำรา แรงดันวิญญาณของพวกมันสูงกว่าพวกฮอลโชว์ธรรมดาแบบทาบไม่ติด คงไม่แปลกเพราะพวกมันเกิดจากการรวมตัวของฮอลโลว์นับร้อยตน

 

 

"แต่สุดท้ายก็ยังเทียบชั้นกับแอดจูคัสไม่ได้"

 

 

ค่อนข้างน่าผิดหวังกิลเลี่ยนสองตัวไม่น่าจะเพียงพอให้เขาเพิ่มแรงดันวิญญาณเพื่อก้าวสู่ระดับใหม่ พวกมันในตอนนี้เป็นได้แค่เพียงก้อนเชื้อเพลิงสำรองในร่างกายของเขาเท่านั้น แม้ตัวเขาจะยังไม่เคยพบแอดจูคัส เขาก็พอคาดเดาได้หลังเห็นกิลเลี่ยนทั้งสอง

 

 

ดูท่าแล้วแอดจูคัสที่ว่าแข็งแกร่งมากจะมีประโยชน์กับเขาได้ไม่นานเท่าไหร่นัก สุดท้ายแล้วในปัจจุบันคงมีเพียงฮอลโลว์ระดับ วาสโทรเด้ ไม่ก็พวกอารันคาร์ในอนาคตที่เพียงพอจะให้เขาก้าวขึ้นสู่ระดับใหม่ที่เหนือกว่า

 

 

"พวกคุณสองตัวทำให้ผมเสียเวลาทำงานทำการไปโดยเปล่าประโยชน์จริงๆ เอาเถอะอย่างน้อยในวันนี้ผมก็ได้เดทกับลูเคียสองต่อสองแล้ว...ถึงเวลาที่ผมจะต้องตอบแทนพวกคุณ เอาเป็นมอบความตายที่ทรงเกียรติให้ก็น่าจะพอ"

 

 

ชึบ วิช!

 

 

ฟูมมมมม!!

 

 

ทันทีที่ราเซ็ตสึสะบัดฟันดาบที่อัดแน่นไปด้วยแรงดันวิญญาณไปทางเมนอสตนหนึ่งอย่างไม่แยแส คมดาบที่ถูกเหวี่ยงออกไปด้วยเรี่ยวแรงสูงสุดของชายหนุ่ม มันสร้างคลื่นดาบสีดำแสนอันตรายมีขนาดที่ใหญ่โตสูงเกินร้อยเมตร คลื่นดาบมุ่งหน้าไปทางเมนอสตัวหนึ่งด้วยความเร็วสูงและกลืนกินร่างของมันและสลายไปในเวลาต่อมา ทางร่างสูงนับร้อยเมตรที่ถูกคลื่นดาบเข้า ร่างของมันค่อยๆแยกออกและเริ่มสลายกลายเป็นอณูวิญญาณพุ่งตรงมาให้เขาดูดซับ

 

 

"อย่างที่คิด เจ้าพวกนี้ก็เป็นได้เพียงก้อนเชื้อเพลิงสำรอง แต่ถ้าฆ่าครบร้อยสองร้อยตัวน่าจะช่วยเหลือเราได้บ้าง"

 

 

กร๊าซซ

 

 

วี๊ดดดดด

 

 

เมนอสอีกตนหนึ่งหยุดนิ่งมันจ้องมองมาที่เขาก่อนจะเปิดปากออกแรงดันวิญญาณของมันก็พวยพุ่งสูงขึ้นวนชั่วพริบตาเดียว แสงสีแดงสดซึ่งมีขนาดใหญ่กว่า เข้มข้นกว่าการโจมตีเมื่อครู่กำลังถูกรวบรวมไว้ที่ปากของมัน

 

 

"เซโร่อีกแล้วหรอ บางทีมันก็น่าเบื่อเกินไปนะ"

 

 

กระดูกสัตว์ที่กระจัดกระจาย 

หอแหลม ผลึกแดง กงล้อแห่งเหล็กกล้า 

ขยับเป็นสายลม หยุดนิ่งเป็นเวหา 

ปราสาทเดียวดาย ที่มีเพียงเสียงหอก

 

 

ิสิ้นเสียงการกล่าวบทขับขาน ที่ฝ่ามือของราเซ็ตสึก็มีลูกบอลสายฟ้าสีเหลืองทองก่อตัวขึ้นมาที่ใจกลางฝ่ามือ ร่างของเขากระพริบไปมาสร้างร่างมายาหลอกลวงทิ้งไว้ เขาโยกย้ายตนเองมาอยู่ที่ส่วนกลางลำตัวของเจ้าเมนอสร่างโย่ง สายฟ้าทรงกลมภายในมือเริ่มถูกบีบอัดและครอบคลุมเข้ากับฝ่ามือขวา เจ้าตัวนำฝ่ามือที่อาบเร้นไปสายฟ้า ฟาดแตะไปที่กลางตัวของเมนอสพร้อมกล่าวขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

 

 

"วิถีทำลายที่ 63 ไรโคโฮ(Hadō 63 Raikoho)"

 

 

ฟึบ เปรี้ยงงงงงงงงงงง!

 

 

เสียงฟ้าผ่าดังราวท้องฟ้าที่กำลังจะถล่ม คลื่นสายฟ้าสีทองระเบิดออกกลายเป็นจันทราเสี้ยวขยายตัวกลืนกินร่างใหญ่ของเมนอสทั้งร่างและป่นทำลายร่างกายอันใหญ่โตของมันจนสลายหายไปในพริบตาเดียว 



วิถีทำลายขั้นสูงนับว่าเป็นพลังทำลายที่มากเกินพอ ยิ่งถูกใช้โดยผู้มีแรงดันวิญญาณสูงความยิ่งใหญ่ของมันก็จะเพิ่มตามไปด้วย แต่ถ้าจะให้เทียบกับไอเซ็นแล้วละก็ ตัวเขาในตอนนี้ยังห่างชั้นกับอีกฝ่ายมากเกินไป

 

 

'ไอเซ็นไม่จำเป็นต้องใช้คำร่ายก็สามารถควบคุมไรโคโฮได้อย่างสมบูรณ์แบบ สุดท้ายแล้วตัวเราก็ยังต้องทำงานหนักต่อไปอยู่ดี!'

 

 

หลังจากสังหารเมนอสสองตนได้อย่างสมบูรณ์ แรงดันวิญญาณที่สูญเสียไปเพราะวิถีทำลายก็ฟื้นสภาพกลับมาอย่างสมบูรณ์แบบ ไม่สิต้องบอกว่าแรงดันวิญญาณของเขาขยับเพิ่มขึ้นมาอีกเล็กน้อย



เขาเลิกสนใจและมุ่งหน้ากลับหาลูเคียทันที ปัจจุบันเวลาในตอนนี้ก็ใกล้จะค่ำมืด คงไม่ดีนักที่จะปล่อยให้หญิงสาวแสนน่ารักอยู่ภายในป่าเพียงลำพัง ไม่นานเขาก็เคลื่อนย้ายมาถึงและก็พบหญิงสาวร่าวเล็กซึ่งกำลังยืนรออยู่ ชายหนุ่มหน้านิ่งไม่รีรอเดินอ้าแขนไปหาเธอ แต่หญิงสาวกับเมินเฉยเขาเสียนี่



"ใจร้ายจังเลยนะครับ ผมอุส่าพยายามแทบตาย น่าจะมีรางวัลปลอบใจผมสักเล็กน้อยก็ยังดี"



"จงใช้ผืนป่าและขุนเขาปลอบใจตัวเองไปเถอะเจ้าเซ่อ"



"ฟุฟุฟุ"



"หยุดทำเป็นเล่นก่อน ข้าได้ส่งรายงานเรื่องกำจัดกิลเลี่ยนผ่านผีเสื้อนรกไปแล้ว พวกเราจะเดินทางกลับกันเลยหรือเปล่า ?"



ราเซ็ตสึไม่ได้รีบตอบคำถามของลูเคีย แต่เขากลับใช้สายตากวาดมองโดยรอบไม่นานก็ส่ายหัว เขาชี้ให้ลูเคียมองไปทางรอยแยกบนท้องฟ้าที่แตกออกซึ่งอยู่ห่างจากที่นี่เพียงหนึ่งถึงสองกิโลเมตร



"คงจะกลับกันตอนนี้ไม่ได้หรอกครับ ก็อย่างที่เห็นถ้าไม่แก้ไขรอยแยกที่เมนอสสร้าง เดี๋ยวก็คงจะมีฮอลโลว์หลุดออกมาอีก"



"คืนนี้เจ้าคิดจะพักที่นี่หรือยังไง ?"



"ไม่หรอกครับ อีกเดี๋ยวผมจะรีบแก้ไขให้เสร็จในทันที"



ราเซ็ตสึอยากกลับไปนอนใต้ฟูกมากกว่านอนตามป่าเขา แม้เขาจะเคยนอนมาแล้วตลอดสี่ปีกว่า แต่มันก็ทรมาณร่างกายและจิตใจเสียเหลือเกิน ในช่วงที่เหนื่อยล้าเขาก็อยากนอนซุกภายใตฟูกและผ้านวมนุ่มๆบนเสื่อทาทามิ



หลังพูดคุยตกลงกับลูเคียเสร็จทั้งสองก็มุ่งหน้าไปยังรอยแยกบนท้องฟ้า การซ่อมแซมมันไม่จำเป็นต้องใช้เวลานานเท่าไหร่นัก เพียงเชี่ยวชาญการควบคุมแรงดันวิญญาณก็สามารถจัดการเรื่องพวกนี้ได้ไม่ยาก



แม้แต่ลูเคียเองก็สามารถทำได้เช่นกัน ทั้งสองช่วยกันทำให้ใช้เวลาเพียงครึ่งชั่วโมงเท่านั้น รอยแยกบนท้องฟ้าเริ่มจางหายไปอย่างสมบูรณ์ ลูเคียดูเหนื่อยผิดกับชายหนุ่มที่ยังดูสบายไม่มีเหงือเลยสักหยด



"กลับกันเถอะครับ"



"ครั้งนี้ข้าขอ..."



พูดยังไม่ทันจบประโยคหญิงสาวก็ถูกรวบขึ้นมาในอ้อมแขน เขาส่งเธอขึ้นขี่หลังในทันที เธอย่นหน้าอย่างไม่พอใจและพยายามดิ้นให้หลุด น่าเสียดายที่เธอสู้แรงของอีกฝ่ายไม่ได้



"เจ้ากำลังเริ่มเอาเปรียบข้าอีกแล้วนะ!"



"ทั้งที่คุณเสียแรงดันวิญญาณไปมากกับการซ่อมรอยแยก ถ้าใช้ก้าวพริบตาด้วยตัวเองอีกสองสามวันก็คงไม่ถึงเซเรย์เทย์"



"แต่ดูเจ้าไม่เห็นเหนื่อยเลยนี่"



"นั่นก็เพราะมีคุณอยู่ด้วยกำลังใจเลยเต็มเปรี่ยมอยู่เสมอ โอ้ยยยๆ อย่ากัดผมสิครับ"



ลูเคียที่หมั้นใส้กับความกวนบาทาของชายหนุ่มก็ใช้ฟันงับเข้าที่ไหร่ของอีกฝ่ายเสียเลย เจ้าบ้านี่ไม่เคยมีสักครั้งที่จะพูดเรื่องปกติ ไม่นานเธอหายหมั่นเขี้ยวก็ปล่อย แต่ก็เล่นเอาราเซ็ตสึเจ็บไปอีกนาน



"คุณคุจิกินี่หัวรุนแรงจริงๆเลยนะครับ"



"อยากเพิ่มอีกสักแผลใช่ไหม เจ้าน่ะ"



ราเซ็ตสึไม่ได้กล่าวอะไรอีก แม่ตัวเล็กคนนี้ค่อนข้างเฮี้ยว ถ้าทำอะไรให้เธอไม่พอใจแล้วละก็ มีหวังได้เจ็บตัวเพิ่มแน่ และอีกอย่างตอนนี้เขากำลังแบกเธออยู่จึงไม่มีโอกาศหลบหลีกการโจมตีของเธอ แต่ว่าใจและปากของเขามันค่อนข้างคันดังนั้นจึงห้ามใจไม่ค่อยอยู่



"ทำไมเจ้าถึงเงียบไปละ ?"



"ผมไม่อยากเปลืองน้ำลายกับคุณคุจิกิสุดที่รักน่ะครับ"



"เจ้าเซ่อนี่เจ้าว่าไงนะ ลองพูดใหม่อีกทีสิ้ ใครเป็นที่รักของเจ้า แง้ม!!"



"โอ้ยย! บ้าไปแล้วคุณเป็นหมาหรือยังไงกัน อีกอย่างผมเป็นรองหัวหน้าของคุณนะครับ หัดให้เกียรติผมบ้างสักนิดเถอะ"



ได้ยินคำพูดของชายหนุ่มลูเคียก็ปล่อยฟันที่กัดหูของอีกฝ่าย เจ้าหมอนี่ดูจริงจังแต่ว่าเป็นรองหัวหน้าแล้วยังไง ในเมื่อข้าจะกัดข้าก็กัด งับ คราวนี้ลูเคียงับไปที่ต้นคอของอีกฝ่าย อันที่จริงเธอก็ไม่ได้กัดเขาแรงมากนักแต่เจ้าหมอนี่มันร้องซะโอเวอร์



"แบบนี้ไม่ดีเลยนะครับคุณคุจิกิผมเสียหายอย่างใหญ่หลวง ที่หมู่บ้านซึ่งผมจากมาชายหนุ่มที่ถูกหญิงสาวกัดจะถือว่าผิดผีหลบหลู่เกียรติบรรชนและต้องออกเรือนกับหญิงสาวผู้กัดนะครับ"




ชายหนุ่มหันไปกล่าวด้วยความเสียใจ ท่าทางจริงจังของเขาทำให้ลูเคียที่กำลังเมามันกับการกัดเจ้าชายไร้ยางอายถึงกับต้องหยุดครู่หนึ่งและถามด้วยน้ำเสียงไม่ค่อยเชื่อเสียเท่าไหร่



"ที่เจ้าพูดมานั่นจริงหรอ ?"



"จริงสิครับ แต่ไม่เป็นไรในเมื่อเรากลายเป็นผัวเมียกันแล้วผมจะยอมคุณแต่โดยดี"



"ไหนลองบอกข้ามาทีสิ้ว่าหมูบ้านของเจ้าที่ว่ามานั่นตอนนี้มันอยู่ที่ไหน ?"



"..."



ราเซ็ตสึเหลือบไปเห็นใบหน้าโหดเหี้ยมของลูเคียก็เลือกที่จะไม่พูดเพราะอะไรอีก ตัวเขาเองก็มีคติประจำใจเช่นกัน คำสอนนี้ยังใช้ได้ทุกยุคทุกสมัยสำหรับพ่อบ้านใจกล้าที่ยังอยากมีชีวิตอยู่



จงโกหกเมื่อท่านยังทำได้ 

และจงซื่อสัตย์

หากท่านไม่มีปัญญาที่จะโกหก








 




 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 933 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,079 ความคิดเห็น

  1. #456 Negi38 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2563 / 21:14
    พยายามต่อไปน่ะอย่าได้แคร์ที่คนอื่นพูดเขียนอย่างที่ต้องการเถอะ
    #456
    0
  2. #426 bigbowka (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2563 / 16:33
    น่านนน กลัวเมีย
    #426
    0
  3. #277 ควินทาร์ต (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2563 / 15:54
    ฮือออ ไม่เอาลูเคียได้ไหม ไม่เอาได้ไหมมมม
    #277
    0
  4. #181 poomreal (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2563 / 00:14
    เวลาตัวละครมันพูดช่วยลงชื่อต่อท้ายด้วยนะครับไม่รู้ว่าเป็นคำพูดของใครบ้าง
    #181
    0
  5. #180 สาวชอบฝัน (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2563 / 19:35
    555 กลัวเมียสุดๆ
    #180
    0
  6. #163 SM1LE (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2563 / 16:40

    จริงดั่งคำกล่าว. 555555

    #163
    0
  7. #102 Rnozero (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2563 / 13:02

    คำคมโดนใจวัยโจ๋มากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก

    #102
    0
  8. #100 Cartoonkup (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2563 / 08:49

    เหมือนมาจากประสบการณ์จริง

    #100
    0
  9. #99 Nicezii114 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2563 / 07:30
    สนุกกกกกห
    #99
    0
  10. #98 KaTeung (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2563 / 07:20
    คำคมโดนใจสุดๆ555
    #98
    0
  11. #97 Yellowducklovely (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2563 / 06:51
    คำคมบาดดดดใจจจจ!😂
    #97
    0
  12. #96 God_FAST (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2563 / 06:47

    รอออออออ

    #96
    0