Fic Exo #ทูนหัวมาเฟีย KL HH CB ft.KD CM TH

ตอนที่ 9 : #ทูนหัวมาเฟีย#6 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,685
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 24 ครั้ง
    15 ต.ค. 58







ณ บริษัท PCY ค็อปเปอเรชั่น


17.05


“จะกลับเลยหรอ?”


ร่างเล็กที่กำลังเตรียมสัมภาระเพื่อที่จะกลับบ้านหยุดชะงักเมื่อเจ้านายคนใหม่เอ่ยประโยคคำถามออกมา


“ครับ...มีอะไรรึเปล่าครับ?”


“เปล่า...ฉันแค่...หิวน่ะ”


“คิกๆ...”


คนตัวเล็กได้ยินความประสงค์ของเจ้านายก็แอบขำเบาๆแต่ไม่สามารถรอดพ้นสายตาคมไปได้ เลยยิงคำถามใส่คนตัวเล็กไป


“ขำอะไร?”


“ปะ เปล่าครับ คิก..”


“ขำนักใช่ไหม? งั้นนายก็พาฉันไปกินข้าว”


ร่างเล็กที่กำลังกลั้นขำจนหน้าดำหน้าแดงก็ต้องหยุดขำเพราะประโยคคำสั่งของเจ้านาย


“ตะ แต่...”


“รีบเก็บของซะ นี่เป็นคำสั่ง!”


“คะ ครับ...”


คนตัวสูงกระแทกเสียงออกมาถึงจะไม่แรงนักแต่มันก็ทำให้ร่างบางสะดุ้งเล็กน้อย ..... เขาต้องทำตามอีกแล้วใช่ไหม?





 

ณ ภัตตาคารหรูใจกลางเมือง


 

ร่างสองร่างที่ฉุดกระชากลากถูกันมาตั้งแต่ประตูทางเข้าจนมาถึงภายในห้องพักส่วนตัวที่แปลเปลี่ยนมาเป็นห้องอาหารสุดหรู คนตัวเล็กพยายามดึงข้อมือออกจากมือหนาที่เปรียบเหมือนคีบเหล็กให้หลุดออกจนข้อมือแดง แต่ร่างสูงมีรึจะยอมปล่อย ลากมาถึงที่นี่แล้วจะปล่อยไปง่ายๆ คงไม่ใช่ ปาร์ค ชานยอล


“อะ เอ่ออ คุณชะ ชานยอลครับ....”


“อะไร? อยู่นิ่งๆซักทีได้ไหม”


“คุณปล่อยผมก่อนสิครับ”


“ฉันปล่อย...นายก็หนีกลับบ้านสิ หนิ!ฉันให้นายพาฉันมากินข้าวน่ะ ไม่ได้พามาฆ่า ดิ้นเหมือนหมูกำลังจะโดนเชือดไปได้ หึหึ”


“คุณ! ผมไม่ใช่หมูน่ะ! ปล่อยผมเถอะน่ะครับ คะ คืออ มันนน..”


ร่างสูงขำในลำคอให้คนตัวเล็กที่ปฏิเสธข้อกล่าวหาจากเขา  แต่ถึงไม่ใช่ ก็ใกล้เคียง....ก็ดูสิ จับส่วนไหนก็นุ่มนิ่ม เต็มไม้เต็มมือไปหมด ฮึ้มม!!!


“มันอะไร?”


“มะ มันหรูเกินไปละ แล้วมันก็เป็นทะ ที่ส่วนตัวของคุณด้วย ผะ ผมว่าผมกลับดีกว่าครับ”


“นายกลับ ฉันไล่นายออก จะเดินมากินดีๆหรือจะให้ฉันอุ้ม แต่ฉันบอกไว้ก่อนน่ะ ถ้าฉันอุ้มฉันจะไม่อุ้มไปที่โต๊ะกินข้าวแต่ฉันจะอุ้มไปที่เตียง....นายว่าดีไหม”


“ไม่ครับ!! ตะ แต่มันไม่เหมาะกับผมหรอกคะ ครับ”


“ทำไมจะไม่เหมาะ ก็นาย......เป็นคนของฉัน”


ชานยอลดูไม่ผิดจริงๆว่าคนตัวเล็กกังวลเรื่องอะไร ก็แหงล่ะ การ์ดคุมเข้ม ห้องอาหารส่วนตัวหรูหราขนาดนี้ เป็นใครๆก็ไม่กล้าย่างกายเข้ามา ยิ่งเป็นที่ส่วนตัวของเจ้าพ่อมาเฟียอย่างชานยอลแล้วด้วย ใครมันจะกล้ากันล่ะ จริงไหม?


มาเฟียหนุ่มพูดประโยคที่ทำให้คนฟังแล้วใจเต้นแรงจบก็ดึงมือเล็กที่ยอมหยุดนิ่งให้ร่างสูงชักจูงไปไหนมาไหนตามใจชอบให้มานั่งที่โต๊ะกินข้าวไม่แรงนักแต่สามารถทำให้คนตัวเล็กเซไปชนแผ่นหลังกว้างของร่างสูงได้


“คุณชานยอล!ผมเจ็บ…ผมเดินเองได้”


“อย่าดื้อ!! แล้วเดินตามฉันมา”


สิ้นเสียงเข้มร่างบางจึงเดินตามคนตัวสูงอย่าว่างาย....แบคฮยอนไม่ได้ยอม แค่ตอบโต้ไม่ได้ แค่นั้นเอง....


“นั่งตรงนี้ ห้ามลุกหนี ถ้าอยากไปไหนบอกฉัน ฉันจะพาไป เข้าใจที่ฉันพูดใช่ไหม?”


ร่างสูงกดไหล่เล็กให้นั่งลงบนเก้าอี้ทรงสวยและร่างสูงจึงเดินมานั่งเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามกัน แต่ยังมิวายสั่งห้ามให้ร่างบางเดินเพ่นพ่านไปไหนมาไหนตามใจชอบ คนตัวเล็กก็ได้แต่ทำหน้าสงสัยให้ชานยอล ร่างสูงได้แต่ส่ายหัวไปอย่างปลงตกแต่ก็ยัง(แกล้ง)อธิบายให้คนตัวเล็กเข้าใจยิ่งขึ้น


“ก็ถ้านายออกไปข้างนอก ลูกน้องฉันจะหาว่านายเป็นผู้บุกรุก พวกมันอาจจะยิงนายทิ้งหรือ...หึ เอานายไปทำอย่างอื่น ข้อหาบุกรุกพื้นที่ส่วนตัวของฉัน”


คนตัวเล็กได้ยินเจ้านายหนุ่มพูดถึงกับกลืนน้ำลายเหนียวหนืดลงคออย่างยากลำบาก แต่คนตัวสูงกลับยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ที่สามารถหลอกคนตัวเล็กที่กำลังหาทางหนีกลับบ้านคนนี้ได้และดูเหมือนคนตัวเล็กจะเชื่อเสียด้วย


มันจะเป็นไปได้ยังไงล่ะ ก็ชานยอลโทรบอกลูกน้องแล้วว่าวันนี้เขาจะเข้ามากินข้าวเย็นที่นี่กับเลขาของตน ห้ามใครรบกวน  แค่นี้ทั้งชั้นก็เป็นของชานยอลกับเลขาหน้าสวยนี้แล้ว


“ขะ ขนาดนั้นเลยหรอครับ....”


“หึ ลองดูไหมล่ะ?”


“มะ ไม่ครับ....ผมหะ หิวแล้ว สั่งอาหารเถอะครับ”


คนตัวเล็กเอ่ยปฏิเสธเสียงสั่นและทำท่าเหมือนจะลุกจากเก้าอี้จึงทำให้ร่างสูงที่ก้มมองดูเมนูอยู่เงยหน้าขึ้นมาดุคนตัวเล็กที่คิดจะลุกหนีจากเก้าอีก


“แล้วนายจะไปไหน? นายอยากเป็นศพหรอ?”


“ผมไม่เอาชีวิตตัวเองไปเสี่ยงหรอกครับ ผมแค่อยากไปตรงนั้น มันสวยดีนะครับ”


“หึ ก็เอาสิ”


ร่างบางเลิกหาทางหนีและมาสนใจกับบรรยากาศด้านนอกที่มองเห็นผ่านกระจกบานใสนี้  มันสวยมาก สวยจริงๆ


ร่างสูงได้แต่หัวเราะในลำคอให้กับร่างบางที่เชื่อคนง่ายอย่างแบคฮยอน และมองคนตัวเล็กที่กำลังเดินไปผนังกระจกบานใหญ่ที่มองเห็นทิวทัศน์ภายนอกอย่างกว้างขวางในยามค่ำคืน ร่างสูงหันมาสั่งอาหารกับบริกรสักพักแล้วหันกลับมามองร่างบางที่ยืนกอดอกมองบรรยากาศยามค่ำคืนอยู่เงียบๆคนเดียวชานยอลเท้าแขนกับโต๊ะและลูบคลำริมฝีปากของตนอย่างพิจารณาภาพข้างหน้าอย่างหลงใหล สวยงามมาก ในหัวร่างสูงคิดได้แค่นี้


บ่อยครั้งที่เขาเข้ามาในห้องๆนี้ และมองบรรยากาศภายนอกนั้นทุกครั้งที่มาจนชินตา แต่วันนี้กลับดูสวยผิดปกติ สวยมากกว่าทุกครั้งที่หันไปมอง สวยเพราะคิดไปเอง หรือสวยเพราะมีเลขาส่วนตัวคนนี้อยู่ด้วยกันแน่นะ

 

“นี่! จะยืนดูอีกนานไหม ไม่กินหรือไง ข้าวน่ะ”


“เชิญคุณก่อนเลยครับ ผมยังไม่ค่อยหิวเท่าไหร่”


“แล้วเมื่อกี้ใครบอกว่าหิวกัน อย่าต้องให้ฉันพูดมาก เดินมาแล้วมานั่งลงกินข้าวดีๆซ่ะ”


“แต่....”


“อยากให้ฉันไปป้อนด้วยปากรึไง มา!”


คนตัวสูงตะคอกเสียงให้ดังขึ้นเพื่อเป็นการขู่ให้คนตัวเล็กมานั่งกินข้าวกับตน คนตัวเล็กเห็นว่าเจ้านายของตนองค์กำลังจะลงจึงรีบเดินมานั่งกินอาหารก่อนที่คำขู่จะเป็นความจริงแม้จะไม่ค่อยหิวก็ตาม


ร่างสูงกินสเต็กเนื้อสันนอกที่อยู่ตรงหน้าไปเรื่อยๆแต่สายตายังคงจ้องมองคนตัวเล็กที่ก้มหน้าเขี่ยสปาเก็ตตี้คาโบนาร่าในจานอย่างเบื่อหน่ายจนร่างสูงต้องวางช้อนลงจนร่างบางสะดุ้งจากอาการเหม่อเมื่อสักครู่


ร่างสูงลุกขึ้นเต็มความสูงเดินอ้อมมานั่งข้างๆคนตัวเล็กที่เอาแต่เขี่ยอาหารเล่นและจับช้อนส้อมของแบคฮยอนม้วนเส้นสปาเก็ตตี้ใส่ช้อนมาจ่อที่ปากคนตัวเล็ก


“อะ อะไรครับ?”


“อ้าปาก...”


“อื้มม....!


“อ้าปาก!!


คนตัวเล็กพยายามเม้มปาก เบี่ยงหน้าหนีอาหารที่คนตัวสูงป้อนให้แต่ชานยอลกลับใช้มือโอบไหล่เล็กให้อยู่นิ่งๆและเพิ่มน้ำหนักของเสียงพูดประโยคเดิมอีกครั้ง คนตัวเล็กจึงยอมอ้าปากรับอาหารที่ชานยอลมอบให้ แต่เพราะชานยอลไม่เคยป้อนอาหารให้ใครจึงทำให้น้ำซอสของสปาเก็ตตี้เลอะที่มุมปากของแบคฮยอน


“อ่ะ! คุณ!!


ร่างบางที่กำลังเอื้อมมือไปหยิบกระดาษชำระเพื่อมาเช็ดคราบที่เลอะปากตัวเองกลับต้องตกใจเพราะคนเจ้าเล่ห์ดึงให้กลับมานั่งเหมือนเดิม มือหน้าจับปลายคางคล้ายบังคับให้อยู่เฉยๆและใช้นิ้วโป้งค่อยๆละเมียดคราบที่อยู่บนปากของคนตัวเล็กออก แต่คนตัวเล็กจะไม่ตกใจอะไรมากถ้าร่างสูงไม่ใช้นิ้วที่เช็ดคราบซอสมาดูดเลียจนคราบหายจากนิ้วหัวแม่มือจนหมด


“อื้มม สปาเก็ตตี้อร่อยจริงๆด้วย สงสัยฉันคงต้องสั่งมากินบ่อยๆแล้วล่ะ หึ”


“.....”


“กินมันให้หมดซ่ะ ก่อนที่ฉันจะไปป้อนมันให้นาย...ด้วยปากของฉัน”


ชานยอลพูดขู่คนตัวเล็กก่อนเดินไปที่ของตัวเองและลงมือกินอาหารดังเดิม แม้แบคฮยอนจะไม่หิวเท่าไหร่แต่ก็ต้องรีบกินอาหารตรงหน้าโดยไม่สนใจคนตัวสูงที่มองตนอย่างตลกกับปฏิกิริยาของคนตัวเล็ก


 

แกร๊ง....


เสียงร่างเล็กรวบช้อนส้อมจนเสียงดังกระทบจาน  ร่างสูงที่กำลังเช็ดมือก็เงยหน้ามามองผลงานในจานของร่างเล็กและยิ้มมุมปากอย่างพึงพอใจ


“กินแค่นี้? อิ่มแล้วหรอ?”


“ครับ....”


“ฉันก็นึกว่านายจะกินเยอะสมตัวซะอีก”


“คะ !......”



กริ๊งงง ๆๆ


“ชู่ววว....หึ”


แบคฮยอนกำลังจะต่อล้อต่อเถียงกับเจ้านายจอมแซะแต่เสียงสมาร์ทโฟนเครื่องหรูของร่างสูงก็ดังขึ้นขัดอารมณ์คุกรุ่นของร่างบางซะก่อน ร่างสูงจึงยกนิ้วขี้เรียวยาวจ่อที่ริมฝีปากตัวเองและส่งเสียง ชูว เบาๆเป็นสัญญาณบอกให้เงียบ


......ฝากไว้ก่อนเถอะไอ้เจ้านายปากมอม  หาว่าแบคฮยอนอ้วนหรอ ไม่ยอมหร๊อก!!!!.........


ร่างสูงเลิกสนใจคนตัวเล็กที่กำลังคาดโทษเขาตาเขียวปัดและหันมาดูหน้าจอสมาร์ทโฟนว่าใครบังอาจโทรมารบกวนเวลาพักผ่อนของเขา พอเห็นว่าเป็นเพื่อนของตนจึงกดรับโทรศัพท์อย่างไม่ลังเล


“ว่าไงครับ เจ้าพ่อหวงเมีย”


แบคฮยอนที่เห็นเจ้านายคุยโทรศัพท์เลยค่อยๆลุกมานั่งที่โซฟาเพื่อไม่ให้เป็นการเสียมารยาท แต่ชานยอนยังตามมานั่งข้างๆร่างบางเบียดจนคนตัวเล็กติดขอบโซฟาอีกฝั่ง ทำท่าพักแขนไปกับที่พิงหลังแต่ถ้าใครมองก็เหมือนชานยอลโอบแบคฮยอนไว้หลวมๆและแอบมองร่างบางอย่างยิ้มๆเป็นระยะๆ


[ไอ้นี่! กวนตีนกูน่ะมึง อย่าให้รู้น่ะว่ามึงมีเมีย กูจะล้อยันเหลนมีหลานเลยมึง]


“หึ ยากว่ะ...แล้วมึงมีอะไร ไม่กกเมียแล้วรึไง?”


[หลับ.....กูแค่จะโทรมาบอกว่าคืนนี้จะมีการขนส่งสินค้าสำคัญ มึงจะไปดูกับพวกกูไหม]


เมื่อร่างสูงได้ยินเพื่อนพูดเรื่องสำคัญก็แอบมองร่างเล็กข้างตัวและรีบลุกขึ้นเดินไปทางผนังกระจกบานใหญ่เพื่อคุยธุระของตนต่อ


ร่างสูงไม่อยากให้คนตัวเล็กหรือใครรู้เรื่องธุรกิจของตนทั้งนั้น รู้แค่เขาเป็นเจ้าของนักธุรกิจห้างสรรพสินค้าก็พอแล้ว....ไม่ใช่ไม่อยากให้รู้  แต่เขายังไม่ไว้ใจใครต่างหากล่ะ


“.....เออ กูไปด้วย กูจะไปถามไอ้ฮุนด้วยเหมือนกัน ว่าทำไมช่วงนี้มันไปร้านกาแฟบ่อยจังว่ะ”


[เออ แค่นี้แหละ…]


“แหมมม....รีบเลยน่ะ เบาๆกับน้องอี้กูหน่อย น้องยิ่งบอบบางอยู่ ฮ่าๆๆ”


[ปากหมา.......กูขอให้มึงไม่มีเมีย แต่ถ้ามี กูขอให้มึงโดนแย่งเมีย!]


ติ๊ด!


“อ้าว ไอ้นี่!!”


เสียงสัณญานเตือนว่าคู่สนทนาได้ตัดสายไปแล้ว ทำให้ร่างสูงอย่างชานยอลได้แต่สบถด่าเพื่อนรักผ่านสายลมอย่างหงุดหงิดเพราะตัวเองไม่ได้ตอบโต้เพื่อนกลับ





ชานยอลเดินกลับมายังโซฟาหลังใหญ่กลางห้องเพื่อจะมาถามคนตัวเล็กว่าได้ยินเรื่องที่พวกเขาพูดกันรึเปล่าแต่เมื่อร่างสูงเดินเข้ามาใกล้ก็เป็นอันต้องพับเก็บคำถามเหล่านั้นทิ้งไว้ และเผยยิ้มมุมปากออกมาอย่างเอ็นดูคนตัวเล็กที่สลบไสลอยู่บนโซฟาตัวหนาที่ทำให้คนที่นอนอยู่ตัวเล็กนิดเดียว.......น่ารัก


“คงจะเหนื่อยมากจริงๆสิน่ะ ถึงอยากกลับบ้านมากขนาดนั้น หึ”


“งื้ออ..”


“....หึ....เหมือนหมาน้อยเจริญอาหารจริงนะ..”


แบคฮยอนที่เผลอหลับไปด้วยความเพลียจากการที่จ้องเอกสารที่เจ้านายเอามากลั่นแกล้งเขาทั้งวัน บวกกับความอิ่มแน่นหลังจากที่ยัดสปาเก็ตตี้คาโบนาร่าลงท้องหรือที่เขาเรียกๆกันว่า หนังท้องตึง หนังตาก็หย่อน คงจะเป็นเรื่องจริง


คนตัวเล็กบิดตัวไปมาให้นอนสบายมากยิ่งขึ้นสร้างแรงกระตุ้นให้ร่างสูงที่ยืนมองอยู่เป็นอย่างดี ชานยอลพอจะเข้าใจว่าคนตัวเล็กรู้สึกไม่สบายตัว ทั้งชุดสูทสีเข้มผูกเน็กไท รองเท้าหนัง ไหนจะถุงเท้าที่ยังไม่มีการลอกคราบใดทั้งสิ้น และพึ่งกินอาหารเสร็จใหม่ๆด้วย ทำให้มีหน้าท้องโผล่พ้นขอบกางเกงสเล็คที่รัดเข็มขัดเรียบร้อยออกมา แม่หมูคงจะอึดอัดมิใช่น้อยเลยแหละ


ร่างสูงเดินมาจัดท่านอนของคนตัวเล็กให้นอนสบายมากขึ้นบนโซฟา และจัดการปลดปราการออกทีละชิ้น เริ่มจากรองเท้าหนังขนาดเกือบเท่ามือของร่างสูง(เล็กไปไหน?) ถุงเท้าสีเข้ม เสื้อสูทสีเข้ม เหลือเพียงเสื้อเชิตตัวบางสีขาว ปลดเข้มขัดที่พันรอบเอวคดโค้งแต่แอบมีพุงเล็กน้อยออกและเลื่อนมือหนาคลายเน็กไทออกจากลำคอระหงส์ปลดกระดุมเม็ดบน 2 เม็ดพอให้หายใจสะดวก แต่แสงสว่างจากดวงจันทร์ด้านนอกกลับทำให้ความขาวเนียนของผิวแบคฮยอนเป็นที่ดึงดุดสายตาคมเจ้าเล่ห์ของชานยอลเป็นอย่างดี ร่างสูงต้องใช้ความพยายามอย่างยิ่งในการปลดปราการออกจากคนตัวเล็ก ชานยอลจะชำนาญเรื่องการปลดสิ่งกีดขวางเป็นพิเศษ เพราะอะไรน่ะหรอ  ทุกคนคงรู้....ใช่ไหม? แต่กับคนบนเตียงนี้ ไม่ง่ายเลย ไม่ง่ายเลยจริงๆ....


มาเฟียหนุ่มอุ้มคนตัวเล็กขึ้นแนบอกในท่าเจ้าสาวเดินเข้าไปตรงฝาผนังไม้ขนาดเท่าบานประตูถัดจากโต๊ะอาหาร ร่างสูงใช้นิ้วเขียนเป็นรูปตัว C ผนังที่ดูเหมือนปิดสนิทก็เปิดออกอย่างอัตโนมัติและแน่นอน ไม่มีใครรู้ว่ามีห้องแบบนี้นอกจากเพื่อนสนิทของเขาสองคน อ้อ! รวมเทาด้วยอีกคนนึง มาเฟียหนุ่มค่อยๆว่างคุณเลขาส่วนตัวอย่างเบามือบนเตียงกว้าง


“ฉันอุ้มขึ้นมาขนาดนี้แล้ว ยังไม่รู้สึกตัว ถ้าโดนคนลักพาตัวไปจะทำยังไง ดูแลตัวเองยังไม่ได้แล้วจะมาเป็นเลขาของฉัน เร็วเกินไปสิบปี  หึ...แต่ถ้ามาเป็นเมียฉันให้ฉันดูแล ก็ว่าไปอย่าง.....”


ชานยอลบ่นให้คนตัวเล็กที่นอนอยู่บนเตียงกว้างสีเข้มของตนเองอย่างเหนื่อยใจกับความขี้เซาของแบคฮยอน จะหลับลึกไปไหน ถ้าเขาลักหลับคงจะไม่รู้สึกตัวเลยใช่ไหม? 


ห้องลับนี้ยังไม่เคยมีใครได้เข้ามา แม้แต่เพื่อนสนิทอย่างคริสและเซฮุนหรือลูกน้องคนสนิทอย่างเทาก็ยังไม่เคยเหยียบย่ำเข้ามา แต่ตอนนี้ เลขาหน้าสวยเป็นคนแรกที่เข้ามาถึงห้องนี้ นอนเตียงนี้ แถมเจ้าของห้องพามาซะด้วย


ร่างสูงกดเปิดเครื่องปรับอากาศในอุณหภูมิที่พอเหมาะให้คนตัวเล็กนอนสบายมากยิ่งขึ้น แต่คนที่ได้รับความสบายกลับครางออกมาเล็กน้อย งอตัวกอดตัวเองออกอาการสั่นเล็กน้อยคล้ายคนหนาว จึงทำให้ชานยอลนั่งข้างเตียงมองคนตัวเล็กอยู่เกิดความสงสัย


“....งะ งื้อออ”


“หือ? ขี้หนาว?”


มาเฟียหนุ่มเห็นแบคฮยอนพลิกไปพลิกมาจึงลุกขึ้นคลี่ผ้าห่มที่ถูกพับอยู่ปลายเตียงออกแล้วนำมาห่มตั้งแต่ปลายเท้าจนชิดปลายคางของร่างเล็ก ไม่นานคนที่งอแงอยู่ก็หยุดนิ่งและหลับใหลจมอยู่กับความฝันของตัวเอง แต่ทุกอิริยาบถ ทุกการเคลื่อนไหวของร่างบางได้อยู่ในสายตาและสมองส่วนความทรงจำของมาเฟียหนุ่มเรียบร้อยแล้ว


มาเฟียผู้ที่เกิดมาไม่เคยแคร์ความรู้สึกใคร แต่กลับมาสนใจอาการขี้หนาวของเลขาส่วนตัว....


มาเฟียผู้ที่เกิดมาไม่เคยออกคำสั่งบังคับใครเกิน2ครั้ง แต่กลัมาเจ้ากี้เจ้าการกับคนที่นอนอยู่บนเตียงนี้....


มาเฟียผู้ที่เกิดมาไม่เคยไว้ใจใคร แต่กลับพาคนตัวเล็กที่พึ่งเห็นหน้ากันแค่วันเดียวเข้ามาในพื้นที่ส่วนตัวของตน....


มาเฟียหนุ่มไม่รู้ว่าเขาทำไปทำไม ทำแล้วได้ผลประโยชน์อะไร แต่เขาก็อยากจะทำ ถ้าทำแล้วได้คอยกลั่นแกล้งให้คนตัวเล็กโมโหเล่นเพราะเขาชอบเวลาคนตัวเล็กทำหน้าโกรธ ได้มองหน้าเวลาคนตัวเล็กหวาดระแวงเพราะเขาชอบเวลาคนตัวเล็กยอมเชื่อฟัง ได้ยิ้มขำเวลาคนตัวเล็กเขินอายเพราะเขาชอบที่คนตัวเล็กเขินเพราะเขา........เขาก็จะทำมัน  ทำกับแบคฮยอน...เลขาของเขา















































twitter: @fafangluz


#ทูนหัวมาเฟีย
#NC ติดตามได้ในไบโอทวิตน่าาา



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 24 ครั้ง

591 ความคิดเห็น

  1. #581 gpxxx (@gpimlada) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 13 เมษายน 2562 / 01:15

    พี่ชานน่ารักมากกกก

    #581
    0
  2. #441 exo12forever (@rose-thawanrat) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 22 สิงหาคม 2559 / 21:43
    น่ารักอ่าาาาาาาา😄😄😄😄
    #441
    0
  3. #318 veszhezaa (@veszhezaa) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 21 มีนาคม 2559 / 03:47
    พี่ชานมีความเป็นพ่อบ้านสูง
    #318
    0
  4. #294 conan_tkd (@conan_xoxo) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 12 มีนาคม 2559 / 14:16
    แบคไปเป็นเมียให้พี่เขาดูและเถอะนะ
    #294
    0
  5. #258 @MayBeSmile (@exo_member12) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2559 / 22:54
    หืมมมมมมมมมมมมมมมมม
    #258
    0
  6. #205 sripare13 (@sripare13) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2558 / 18:08
    โอ้ยเขิน
    #205
    0
  7. #182 numwatchak (@numwatchak) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2558 / 19:27
    อยากได้เค้าเป็นเมียก็รีบๆจีบเค้าซี่เสี่ยชาน
    #182
    0
  8. #95 IceCreamCake (@writerpiluntana) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2558 / 19:05
    โอยยยยยยยยยยยย พิปาร์คคคคคค ถ้าจะหยอดจะขนาดนี้ อยากถุกยัดเยียดตำแหน่งสามีใช่ไหมคะ1!!
    #95
    0
  9. #90 Akanishi Yimei (@akanishibluecat) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2558 / 18:28
    น่ารักอะ คุนมาเฟียชานรู้ตัวรึยังว่าหลงเสน่ห์ เลขาคนน่ารัก
    เข้าให้แล้วน่ะ เสื้อสิ้นลายก่คราวนี้แระ 

    #90
    0
  10. #73 KaamTuiMooTui (@kaam_tui) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2558 / 22:11
    พี่ปาร์คคคค ชอบบบ 555555
    #73
    0
  11. #52 m[e]m{e}_ll (@meme-koo) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2558 / 00:21
    นุ้งแบคต้องน่ารัก นุ้งแบคต้องดื้อ *ไม่ใช่ล้ะ55555555
    #52
    0
  12. #50 annie2011 (@beebamboo) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2558 / 00:05
    ชานแบคน่ารักบอสชอบแกล้งดีจังนะ
    #50
    0
  13. #41 ทาสบอสเลย์ (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2558 / 11:28
    น่ารักอะแบคน่ารักกกก รอคู่อี้5555
    #41
    0
  14. #40 ทาสบอสเลย์ (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2558 / 11:28
    น่ารักอะแบคน่ารักกกก รอคู่อี้5555
    #40
    0
  15. #37 ฟะ'แฟง (@fangnaka1212) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2558 / 08:56
    ดีเอ็มหาไรท์เลยค่าาาา
    #37
    0
  16. #35 Bowjang (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2558 / 07:43
    อยากได้ค่ะ
    #35
    1
    • #35-1 ไรท์เตอร์ (จากตอนที่ 9)
      30 มิถุนายน 2558 / 12:27
      DM หาไรท์ในทวิตเลยค่าา
      #35-1