Fic Exo #ทูนหัวมาเฟีย KL HH CB ft.KD CM TH

ตอนที่ 8 : #ทูนหัวมาเฟีย#5 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,202
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 32 ครั้ง
    15 ต.ค. 58













บรรยากาศแสนสดใสในยามเช้าของบ้านพักตากอากาศหลังนี้ทำให้คนที่พักอยู่ที่นี้รู้สึกสดชื่นและอิ่มเอมใจในความสวยงามและความร่มรื่นกับบรรยากาศในตอนนี้


แสงแดดอ่อนๆในยามเช้าลอดเข้าสู่ม่านหลังใหญ่สีสบายตาจนพลิ้วไหวตามแรงลมเข้ามาจากทางหน้าต่างที่เปิดทิ้งไว้


ร่างอ้อนแอ่นที่ทั้งตัวมีแต่รอยสีม่วง-แดง ทั่วทั้งร่างแต่ไม่ได้ทำให้ความน่าหลงไหลลดน้อยลงไป เริ่มขยับตัวเล็กน้อยจากการรบกวนของแสงแดด ร่างบางบิดตัวไปมาให้พ้นแสงแดดจนผ้าห่มนวมที่คลุมอยู่ร่นไปอยู่ตรงบั้นท้ายอวบขาวเนียนน่าฟัดอย่างหมิ่นเหม่ ทำให้ตาคมที่นั่งเก้าอี้นวมสีเข้มหันหน้าเข้าหาเตียงนอนและจ้องมองคนบนเตียงต้องกลืนความกระหายอยากลงผ่านลำคออย่างยากเย็น


 “อ่ะ! อึก....อื้มม”


เสียงหวานครางออกมาเมื่อเริ่มรู้สึกตัวจากการนอนและรู้สึกเหมือนมีใครจ้องอยู่  แต่ความกังวลก็ต้องหยุดชะงักเพราะความเจ็บระบมเข้ามาแทรกในทุกส่วนของร่างกาย  ปวด.....ปวดไปหมดทั้งตัวเลย!!!!


ร่างสูงที่ตื่นก่อนและนั่งมองปฏิกิริยาของคนบนเตียงอย่างนึกขำและเอ็นดู  คงเจ็บใช่ย่อย เมื่อคืนคงหนักไปหน่อย.......แล้วยังไงหล่ะ ก็เขาคิดถึง เมีย หนิ!


“ทูนหัว.....ตื่นแล้วหรอครับ?”


“คะ คุ........อื้มม!!!”


ร่างสูงที่เห็นคนรักของตัวเองตื่นก็เดินไปนั่งบนเตียงข้างร่างบาง เอามือลูบผมที่ปรกใบหน้าสวยออกและเอ่ยถามอย่างรักใคร่  แต่คนโดนกระทำเบิกตาให้กว้างจากการงัวเงียเพราะคนตัวโตตรงหน้ากำลังจะคุกคามตัวเองแต่ก็ไม่ทันความเร็วของร่างสูงซะแล้ว...


อี้ฟานกระกบริมฝีปากลงบนริมฝีปากนุ่มของคนบนเตียงเป็นการมอนิ่งคิส  คนที่โดนกระทำได้แต่ตาโตอ้าปากด้วยความตกใจกับความรวดเร็วของคนตัวโต ลิ้นแกร่งกวาดทั่วโพรงปากหวานจนคนตัวเล็กตั้งสติได้และผลักอกแกร่งให้พ้นตัว


ผลัก!


“อื้มม คุณคริส!!!!!”


“อื้ม...มอนิ่งคิสครับที่รัก”


“คุณมันบ้า!! ออกไปน่ะ!!! ออกปะ อ๊ะ!!


ปึก ๆ ๆ ......


อี้ชิงคว้าหมอนใบโตฟาดลงบนลำตัวหนาที่นั่งคล่อมตัวอี้ชิงอยู่ให้ออกไปจากตัว แต่หมอนก็ต้องร่วงหลุดจากมือเนื่องจากอากาศเจ็บสะโพกเพราะขยับตัวมากเกินไป


“เป็นอะไร....เจ็บหรอ? พี่ขอโทษน่ะ เมื่อคืนน...”


“หยุดพูด!! และถอยออกไปจากตัวผมได้แล้ว ผมจะกลับบ้าน!!!!


ร่างบางตะโกนให้คนตรงหน้าหยุดพูดเรื่องที่น่าอายที่เกิดขึ้นเมื่อคืน  อี้ชิงโง่เอง.....โง่ที่ยอมให้เขาเอาแต่ใจอีกครั้ง


อี้ชิงรวบผ้าห่มนวมมาพันรอบตัวและกำไว้ตรงหน้าอกเพื่อปิดร่างกายที่น่าสมเพชของตัวเองและปิดให้พ้นสายตาที่จ้องจะขย่ำเขาอีกรอบในเช้านี้แน่


“จะไปไหน....พี่บอกให้ไปหรอ?”


“คุณไม่ใช่พี่ผม...ปล่อย! อ๊ะ!!!”


คนตัวเล็กกำลังจะลุกเดินหนีร่างสูงที่ยืนขวางเขาอยู่แต่แขนเรียวก็ถูกรั้งไว้ด้วยมือหนาและคำถามเสียงเย็นจากร่างสูงที่เริ่มหงุดหงิดเพราะความดื้อไม่ฟังใครของคนตัวเล็ก จนร่างสูงทนไม่ไหวจึงอุ้มร่างบางขึ้นพาดบ่าและเตรียมจะพาไปอาบน้ำพร้อมกัน


“อะไรกัน...เมื่อคืนยังเรียกพี่อยู่เลย ลืมซะแล้ว....ทวนอีกรอบไหม ว่าเรียกพี่กี่รอบ หืมม เพี๊ยะ!!”


“โอ๊ย!! ผมเจ็บน่ะ! คุณจะพาผมไปไหน!!?”


ร่างสูงพูดประยคกำกวมให้คนบนบ่าใจสั่นเล่นและตีบั้นท้ายงอนงามได้รูปเสียงดังลั่นห้องแม้จะมีผ้าห่มพันอยู่ก็ตาม ร่างเล็กได้แต่คร่ำครวญที่โดนทำร้ายและเอ่ยถามเมื่อร่างสูงกำลังจะพาไปที่ไหนซักที่ แต่พอรู้ที่หมายร่างบางก็ถึงบางอ้อและดีดดิ้นอย่างแรงหวังให้พ้นจากบ่ากว้างนี้


“ไปอาบน้ำไงครับ เหงื่อออกทั้งคืน ไม่เหม็นบ้างหรือไง? แล้วก็หยุดตะคอกได้แล้วครับ เดี๋ยวก็เจ็บคอหรอก”


“ไม่ไป!! ถ้าคุณเหม็นก็ปล่อยผมลงเส้!!! แค๊กๆ!


“เห็นไหม...เชื่อฟังพี่บ้างสิครับ หึหึ”


ร่างสูงยังพูดไมทันจบประโยคคำเตือน ร่างบางที่ตะโกนออกมาและไอเนื่องจากตะคอกเสียงแรงเกินไป จนร่างสูงหัวเราะขำในลำคอ


“ไม่! ปล่อยผม!! แค๊กๆ  ผมไปเองได้...”


คนตัวเล็กตะโกนใส่ร่างสูงอีกครั้งแต่ก็ไอเพราะตะโกนแรงเกินไปจึงผ่อนเสียงให้เบาลง


"เจ็บอยู่ไม่ใช่หรือไง......อย่าอวดเก่งไปหน่อยเลย"


"ไม่ต้องมายุ่ง ถอยไปเลย!"


"แค่อยากช่วยคนที่ตัวเอง รัก มันผิดมากรึเปล่าครับ?"


"...ยะ อย่า...ฮึก!"


“อี้ชิง....”


ร่างสูงเอ่ยเรียกชื่อคนบนบ่าแผ่วเบา เมื่อรู้สึกถึงแรงสะอื้นและความชื้นแฉะของน้ำตาของร่างเล็กที่เปียกแผ่นหลังกว้าง


คริสอุ้มอี้ชิงมาวางไว้บนเคาเตอร์อ่างล้างหน้าในห้องน้ำ แทรกตัวหนามาอยู่ตรงหว่างขาของร่างเล็ก คนตัวเล็กเอาแต่ก้มหน้าสะอื้นไห้ในผ้าห่มนวม ร่างสูงจึงจับปลายคางให้อี้ชิงเงยหน้าขึ้นมามองตัวเองและใช้นิ้วโป้งเกลี่ยน้ำตาออกจากใบหน้าหวาน


อี้ชิงแค่ไม่อยากได้ยินคำๆนั้น ยิ่งออกมาจากปากคนที่ทิ้งอี้ชิงอย่างร่างสูงแล้ว อี้ชิงยิ่งไม่อยากได้ยิน อี้ชิงต้องทุกข์ทรมานรอมาหลายปีเพราะคำนี้ แต่คนใจร้ายตรงหน้ากลับมาพูดกับตนง่ายๆอย่างนี้หรอ....


“อย่าพูดคำนั้นออกมา....อย่า ฮื้ออๆ”


“อี้ชิง....พี่..”


“ยะ อย่าพูดคำนั้นออกมา....ถ้าคุณไม่รู้สึก ฮึก!”


“ที่รัก....ฟังพี่น่ะ...ทำไมพี่จะไม่รู้สึก...เมื่อก่อนพี่รู้สึกยังไง ตอนนี้พี่ก็รู้สึกอย่างนั้นและยิ่งรู้สึกมากขึ้น...”


“แล้วทำไม.....”


“เอาเป็นว่าพี่มีเหตุผลของพี่...น่ะครับ จุ๊บ”


ร่างสูงจูบขมับคนตัวเล็กให้คลายกังวล เล่นกลุ่มผมไปมาและมองร่างเล็กอย่างหลงใหลและรักใคร่ คนตัวเล็กได้แต่ดันใบหน้าคมเข้มให้ออกห่างจากตนเพราะกลัวคนตัวสูงจะได้ยินเสียงอันไม่พึงประสงค์ที่กำลังเกิดขึ้นอยู่ข้างในจิตใจที่เคยเป็นแผล


“งื้อออ...ออกไปได้แล้ว ผมจะอาบน้ำ...”


“หือ? ใครบอกว่าพี่แค่มาส่ง”


“อะ อะไร!?”


“ก็พี่บอกแล้วไงว่า....เราจะมาอาบน้ำด้วยกัน”


“มะ มั่วแล้ว!! ผมอาบเองได้! น่ะ....น่ะครับ”


“อ้อน? เมื่อคืนที่โดนก็ไม่ใช่เพราะอ้อนหรือไง หื้มมม?”


“อะ อะไรเล่า! ออกไปเลยยย ผมอาบเองได้!!”


“ไม่มีทางซ่ะหรอก...เดี๋ยวเมียล้มหัวฟาดพื้น พี่ไม่มีแม่พันธุ์ทำลูกจะทำยังไง หึ”


“พูดบ้าอะไรของคุณ!....ผมไม่ใช่สัตว์น่ะ!! ออกไปน๊าาาา!


คนตัวเล็กทั้งดันทั้งทุบร่างสูงให้ออกไปข้างนอกแต่มีรึที่จะสู้ร่างแข็งแกร่งของเจ้าพ่อผู้ที่ฝึกฝนร่างกายมาอย่างหนักนี้ได้ ไม่นานทั้งสองก็ลงมาในอ่างน้ำวนที่ร่างสูงลุกขึ้นมาเตรียมน้ำอุ่นใส่อ่างตั้งแต่เช้าตรู่ด้วยสภาพเปือยเปล่าทั้งคู่แต่ยังดีที่มีฟองสบู่ปกปิดส่วนสงวนไว้แม้จะนิดหน่อยก็ตาม แต่ก็ยังดีกว่าไม่มีอะไรปิดเลยหนิ


อี้ชิงนั่งหันหลังให้คนร่างสูงอยู่อีกฝั่ง คนตัวโตจะเข้ามาใกล้ร่างบางก็ตั้งท่าจะโวยวายจนร่างสูงต้องเป็นฝ่ายยอมแพ้ปล่อยให้ร่างบางชำระร่างกายตัวเองไปเรื่อยๆ แต่สายตายังคงจ้องมองแผ่นหลังขาวเนียนน่าฝากรอยรักไว้(แค่นี้ก็ไม่มีที่ว่างแล้วเหอะ)ไม่วางสายตาไปไหน....


ร่างสูงรู้สึกกับคนร่างเล็กเสมอ  ไม่ว่านานแค่ไหนความรู้สึกของอี้ฟานที่มีให้อี้ชิงยังเหมือนเดิมและยิ่งเพิมเติมมากขึ้นทุกวัน....


และตอนนี้ร่างสูงก็รู้สึกแล้วด้วย...ยั่วกันเหลือเกินน่ะทูนหัว!! ฮึ้มม!

 








#ต่อ



ณ the trust pub (ห้องพักเซฮุน)


แกร๊ก .....



ร่างบางเปิดประตูห้องน้ำออกอย่างเบามือเพื่อไม่ให้ร่างสูงที่นอนอยู่บนเตียงรู้สึกตัวและย่องเบาเข้าไปเก็บสัมภาระที่อยู่รอบเตียง แต่ร่างเล็กหารู้ไม่ว่าคนบนเตียงกำลังหรี่ตามองทุกการกระทำของตนอยู่


เซฮุนเห็นว่าคนตัวเล็กกำลังจะย่องไปเปิดประตูร่างสูงก็รีบลุกออกจากเตียงโดยทั้งตัวมีเพียงผ้าขนหนูผืนเดียวพันรอบเอวสอบเห็นวีเชฟหมิ่นเหม่เดินไปรวบตัวลู่หานที่กำลังหันหลังจะเปิดประตู โน้มใบหน้าหล่อเหลาแนบใบหูแล้วเอ่ยเสียงทุ้มจนคนฟังขนลุกสู้


“จะไปไหนหรอครับ....เมีย”


“อ่ะ!...คะ คุณ! ใครมะ เมียคุณ ปล่อยผม ผมจะกลับบ้าน!”


คนตัวเล็กสะดุ้งด้วยความตกใจกับการปรากฎตัวของร่างสูง....ลุกมาตอนไหนกัน เมื่อกี๊ยังนอนทำหน้าหล่ออยู่บนเตียงไม่ใช่หรอ


“หึ ก็นี่ไงบ้าน แล้วจะไปไหนอีก”


“พูดบ้าอะไร! นี่มันบ้านคุณ ผมจะกลับบ้านผม!”


“ทำไมจะไม่ใช่ บ้านผัว.....ก็เหมือนบ้านเมีย”


“มะ เมียเมออะไร….ระ เราไม่ได้เป็นอะไรกันซะหน่อย!


ร่างบางโต้เถียงกลับเซฮุนด้วยเสียงแผ่วแต่ยังขึ้นเสียงเล็กน้อยและดิ้นรนบิดกายนุ่มให้พ้นจากอ้อมแขนแกร่งที่กำลังโอบรักเอวบางไว้อยู่


“นายรู้ได้ยังไง เมื่อคืนนายก็เมาแต่ฉัน...มีสติทุกอย่าง..”


O.O” คนตัวเล็กเบิกตากว้างกับประโยคที่ร่างสูงพูด


มันก็จริงที่เมื่อคืนลู่หานเมาและไม่รู้ว่าตัวเองทำอะไรหรือมีใครมาทำอะไรตัวเองบ้าง....แต่ลู่หานก็เข้าไปสำรวจร่างกายตัวเองในห้องน้ำแล้วก็ไม่เห็นมีอะไรเสียหาย ตรงนั้นก็ไม่รู้สึกเจ็บหรือระบม มีก็แต่รอยดูดเป็นจ้ำๆตามแผงอก รอบคอ และ เอ่อออ....ขาอ่อน แต่ยังไงก็เถอะ ลู่หานก็มั่นใจว่าตัวเองยัง ซิง แน่นอน


“มะ เมื่อคืนเราไม่ได้....มีอะไรกันซะหน่อย ปล่อยผมได้แล้ว ผมจะกลับบ้าน!!


“งั้นหรอ....ลองอีกรอบไหมล่ะ เผื่อนาย...จะจำได้”


“มะ ไม่ อ่ะ อื้มมม!!”


ร่างสูงพูดประโยคชวนขนลุกเสร็จก็จับไหล่ลู่หานให้พลิกกลับมา เซฮุนดันร่างของลู่หานให้ติดกับกำแพงและใช้มือหนารองแผ่นหลังบางไว้เพราะกลัวคนตัวเล็กจะเจ็บ ยกสะโพกร่างเล็กขึ้นและแทรกตัวที่มีเพียงผ้าเช็ดตัวพัดรอบเอวบดเบียดกับร่างบางจนแนบชิดแม้แต่ลมก็ไม่สามารถลอดผ่านได้


ร่างสูงประกบริมฝีปากลงบนริมฝีปากสีพีชธรรมชาติของลู่หานอย่างกระหายเพื่อเป็นปิดปากไม่ให้โต้เถียงอีก แต่ความป่าเถื่อนนั้นก็ลดลงเมื่อร่างบางยอมลดมือลงจากการทุบตีร่างสูงให้ปล่อยตนไป


ลู่หานหยุดนิ่งและปล่อยให้คนป่าเถื่อนบดเบียดริมฝีปากเขาให้หายบ้า เมื่อเซฮุนเห็นคนตัวเล็กนิ่งก็ถอนริมฝีปากออกและยืนมองเสี้ยวใบหน้าหวานที่กำลังหันหน้าหนีเขาอย่างนึกรังเกียจ


“ถอยออกไป....”


“คือ...ฉัน...”


ร่างบางพูดด้วยเสียงสั่นเล็กน้อยและเย็นชาในเวลาเดียวกัน...เป็นครั้งแรก ที่มีคนมาพูดเย็นชาและทำให้มาเฟียหนุ่มต้องพูดติดอ่างแบบนี้....ให้ตายสิ เขาไม่ชอบให้คนตรงหน้าเป็นแบบนี้เลย


“โอเคๆ...ฉันปล่อยนายก็ได้ แต่!!”


ร่างสูงยอมแพ้ให้กับความเย็นชาของลู่หานและยอมปล่อยลู่หานลงสภาพเดิมแต่ลำตัวและแขนแกร่งก็ยังกักขังลู่หานไม่ให้ไปไหนและฟังข้อตกลงของเขา จนร่างบางต้องจำยอมหันหน้ามาฟังประโยคต่อไปที่คนตรงหน้าจะพูด


“อะไรอีก...”


“ก็...ฉันจะยอมให้นายกลับบ้านแต่ฉันต้องเป็นคนไปส่ง โอเคไหม?”


“...อื้อ....ปล่อยซักที”


“และ!...คนที่พูดกับฉันทุกคนเวลาพูดต้องมีหางเสียง”


“ก็เรื่องของคุณสิ! ถอยออกไป ผมจะกลับบ้านน!!


“ก็ได้ งั้นนายก็ไม่ต้องกลับ อยู่แบบนี้แหละ....ฉันชอบ หึ”


ร่างสูงเบียดร่างของลู่หานให้ติดกำแพงมากกว่าเดิมและใช้มือหนากอดรอบเอวบางไว้หลวมๆเป็นการแกล้งคนตัวเล็ก


“นี่!! โอเค ก้อได้!!! ปล่อยได้แล้ว


“หืม?”


“หึ้ย! ครับ!! พอใจรึยัง!”


“ที่สุดเลยครับ หึๆ เก็บของแล้วรอฉันบนเตียง...อย่าคิดหนี ถ้าฉันออกมาแล้วไม่เจอนาย ฉันลากนายขึ้นเตียงทำเมียจริงๆแน่”


เซฮุนผละออกมาจากร่างนุ่มนิ่มของลู่หานและพูดเป็นประโยคคำสั่งให้ลู่หานปฏิบัติตามและยังคาดโทษถ้าคนตัวเล็กไม่ทำตามคำพูดของตน ร่างบางจึงจำยอมต้องไปนั่งอยู่ปลายเตียงเงียบๆรอคนเจ้ากี้เจ้าการชำระร่างกายตัวเอง


 

แกร๊ก ....


ร่างเล็กที่นอนเล่นอยู่บนเตียงกว้างรีบเด้งตัวลุกจากเตียงทันทีที่ได้ยินเสียงปลดล็อกประตูห้องน้ำและไปยืนอยู่ประตูห้องเตรียมออกไปทันที


“อะไร กลัวขนาดนั้นเลยหรอ?”


“ปะ เปล่า ผมแค่..อยากกลับแล้ว”


“ใจร้อนจังน่ะ มีใครรออยู่หรือไง?”


“มีสิ!”


ร่างสูงที่กำลังหันหลังเลือกเสื้อผ้าอยู่ในตู้หลังใหญ่เอ่ยถามคนตัวเล็กที่ยืนนิ่งอยู่ตรงประตูเตรียมจะออกไปทุกครั้งที่เขาเอ่ยปาก แต่คำตอบของร่างบางกลับทำให้ทุกการกระทำของร่างสูงหยุดกระทำทุกอย่างและหันหน้ากลับมาจ้องร่างเล็กอย่างต้องการความหมายของประโยคคำตอบที่เอ่ยออกมา และพูดออกไปอย่างหงุดหงิดคนตัวเล็ก


“งั้นก็ไม่ต้องกลับ!”


“จะบ้ารึไง! ลูกน้องผมรออยู่น่ะ ตอนนี้มันก็สายแล้วด้วย ผมต้องรีบไปเปิดร้านน่ะ!!!”


ร่างสูงหันกลับมาเลือกเสื้อผ้าของตนตามเดิมและยิ้มมุมปากออกมาอย่างโล่งอก....


แปลกดีเหมือนกันน่ะ เซฮุนรู้สึกโล่งอกแปลกๆ....รู้สึกเหมือนไม่เคยรู้สึกแบบนี้กับใครมาก่อน ร่างสูงไม่รู้ว่าเป็นเพราะอะไร แต่ถ้าเป็นเพราะลู่หาน เซฮุนก็ยอมรับ.....ยอมรับความรู้สึกของตนเอง








#ต่อ

 

ณ ปัจจุบัน (ร้าน deer  coffee)

 

นับตั้งแต่นั้นมาผู้ชายคนนี้ก็มาเฝ้าลู่หานที่ร้านตลอดตั้งแต่เช้าถึงเย็นจะมีบ้างที่ร่างสูงออกไปประชุมแต่ก็ยังมิวายกระซิบบอกให้คนตัวเล็กรับรู้ว่าตนไม่เคยไปไหนไกล.....ไปแต่ก็จะกลับมา


เฮ้อออ....ลู่หานละเหนื่อยใจกับคนจอมบงการคนนี้จริงๆเลย!!


“นี่ แบมแบม....ดีโอไปไหน วันนี้ยังไม่เห็นเข้างานเลย”


“ครับ!...ผมไม่รู้ครับ เดี๋ยวก็คงมามั้งครับ”


“เป็นอะไรรึเปล่าน่ะ อ่ะ!!


ปึ้ง!!


เสียงประตูเหล็กหลังร้านดังขึ้นพร้อมกับร่างเล็กๆของลูกน้องตาโตที่พูดถึงเมื่อกี๊ที่โผล่มาแบบไม่ให้ซุ่มให้เสียง แถมยังมาในสภาพเสื้อผ้าหลุดลุ่ย เหงื่อท่วมตัว....วิ่งหนีอะไรมาน่ะ?


“ดีโอ!!! ไปไหนมา...ทำไมเป็นงี้อ่ะ?”


“แฮกๆ ขอผมหะ หายใจก่อนครับ..เฮ้ออ!”


“โอเครึยัง....เอาหล่ะ ทีนี้ก็เล่ามาได้แล้ว ว่าไปไหนมา? แล้ววิ่งหนีอะไรมา?”


คนเป็นพี่พ่วงด้วยตำแหน่งเจ้านายเอ่ยถามลูกน้องตาโตด้วยความเป็นห่วง ... ตั้งแต่ไปเลี้ยงฉลองกันวันนั้นลู่หานยังไม่ได้คุยกับดีโอด้วยซ้ำบวกกับช่วงนั้นลูกค้าในร้านเยอะต่างคนก็ต่างทำหน้าที่ของตนเลยลืมเรื่องที่จะคุยกันเสียสนิท...


ลู่หานแค่อยากรู้ว่าตั้งแต่ที่เขา เอ่ออ..คนนั้นน่ะพาตัวลู่หานไปแล้วพวกน้องๆกลับกันยังไง กลับกันอย่างปลอดภัยรึเปล่า


“ผมไม่ได้ไปไหนมาหรอกครับ...ผมก็อยู่ที่บ้านน่ะแหละ ผมแค่...เอ่อออ....”


“อะไรดีโอ พูดมาให้หมดเลย”


“....วิ่งหนีของดำเฉยๆน่ะครับ...”


ลูกน้องตาโตพูดเสร็จก็ก้มหน้าคางชิดหน้าอก ลู่หานแอบเห็นลูกน้องของตนหน้าแดงด้วยหล่ะ


“ของดำ? ทำไมต้องวิ่งหนี? แล้วทำไมต้องหน้าแดง?”


“อะ อะไรพี่ลู่! ใครหน้าแดง! ไม่มี๊! ...ของดำก็คือของไม่ดี ไม่มีอะไรหรอกครับ พี่สบายใจได้”


“แล้วทำไมต้องขึ้นเสียงด้วยเล่า....ไม่อยากให้พี่รู้ พี่ก็จะไม่รู้ แต่ถ้ามีอะไรไม่สบายใจรีบบอกพี่เลยน่ะ เข้าใจไหม!?”


“คร๊าบบบ พี่ลู่หานคนสวยแฟนก็หล๊อหล่อ อิอิ”


“ดีโอ!!!”


“แหะๆ...แล้ววันนี้หนุ่มหล่อไม่มาคุมหรอครับ”


“ดี!!!!โอ!!!!!”


“ฮ่าๆๆ ผมขอตัวไปทำงานก่อนน่ะครับ”


คนเป็นน้องทิ้งระเบิดให้ลู่หานโมโหเล่นก้อนโตและรีบวิ่งไปทำหน้าที่ของตนเพื่อหนีเอาชีวิตรอดจากเจ้านายหน้าหวาน....เขากับผู้ชายคนนั้นไม่ได้เป็นอะไรกันซะหน่อย ดีโอพูดอย่างนี้คนหล่อ(?)เสียหายน่ะ!


 

ณ บ้านพักตากอากาศของคริส

 


“อี้ชิง....”


“.......”


“อี้ชิงครับ..."


“........”


“เลย์....เลย์คะ ค ...”


“ไม่ต้องมาเรียก!!!! และถอยออกไปห่างๆตัวผมลย!!!”


ร่างสูงที่กำลังจะเดินไปหาร่างระหงที่นั่งอย่างหมดแรง หน้างอ กอดอก ตาปรืออยู่บนโซฟาหลังใหญ่สีเข้มตรงข้ามเตียงนอนในชุดนอนลายตรงสีชมพูเข้ากับคนใส่ แต่กลับโดนกระต่ายน้อยที่กลายร่างเป็นแม่เสือสาวคำรามใส่ร่างสูงอย่างโมโห


ก็จะไม่ให้โมโหได้ยังไงล่ะ...บอกว่าแค่จะอาบน้ำเฉยๆ ร่างบางก็ยอมให้อาบด้วยดีๆ แต่คนเจ้าเล่ห์กลับเอาแต่ใจตัวเองอยู่ในห้องน้ำ ห้องน้ำน่ะห้องน้ำ!! พื้นมันแข็ง มันเจ็บรู้ไหม?!!!!! กว่าจะปล่อยให้อี้ชิงเป็นอิสระได้ก็ตั้งสองรอบ มันเกินไปไหม มันเกินไป!!


“ก็เรายั่วพี่อ่ะ...มันก็เลยย..”


“ยั่วบ้ายั่วบออะไร! คนเขาอุส่าไว้ใจให้อาบด้วย แล้วมาทำอย่างงี้หรอ! ฮึก!”


ร่างสูงที่เห็นคนรักของตนเริ่มงอแงจึงเดินเข้าไปหาคนตัวเล็กและกอดคนตัวเล็กไว้แนบอก


“ชู่วว...ไม่ร้องน่ะครับ”


“ปล่อยผมน่ะ ฮืออ...คุณมันใจร้าย ฮึก ฮืออ”


“โอเค พี่ใจร้าย พี่ขอโทษ...ก็พี่คิดถึงเรา พี่คิดถึงอี้ชิงของพี่มาก”


“พูดออกมาก็ได้นิ ทะ ทำไมต้องทำอย่างงี้อ่า ฮึก!”


“ถ้าพี่พูดออกมาเป็นคำพูดอี้ก็จะไม่เชื่อพี่ พี่เลยแสดงออกด้วยการกระทำไงล่ะ”


“แสดงออกด้วยการปล้ำผมน่ะหรอ!!!! คุณมันบ้า!! รู้ตัวบ้างไหม! อื้ออ...


ร่างสูงยกขาทั้งสองข้างของอี้ชิงมาพาดไว้ที่ขาแกร่งของตน ใช้มือหนารั้งแผ่นหลังบ้างให้เข้ามารับจูบที่ร่างสูงป้อนให้ด้วยมือเดียว มือหนาอีกข้างกดท้ายทอยของร่างเล็กให้ริมฝีปากใกล้ชิดกันมากยิ่งขึ้น


สองมือเรียวได้แต่หยิกแผ่นอกเปลือยเปล่าของเจ้าพ่อหนุ่มเพราะความแกร่งจากการโดนคุกคามของเจ้าของแผ่นอกกว้างนี้


“อื้ออ ๆ...”


ปึกๆ ...ๆๆ


ร่างบางรู้สึกว่าตัวเองเริ่มหายใจไม่ออกและร่างสูงก็กำลังจะเริ่มบดจูบเข้ามารุนแรงและเร่าร้อนขึ้นมาเรื่อยๆ อี้ชิงจึงทุบที่อกแกร่งเป็นการประท้วงให้หยุดจูบเพราะหายใจไม่ทัน


“หึหึ อี้จะให้พี่เป็นอะไรพี่ก็ยอม ให้พี่เป็นคนบ้าพี่ก็จะเป็น ให้พี่เป็นคนโรคจิตพี่ก็จะเป็นให้ แล้วแต่ทุกสิ่งอย่างที่ทูนหัวของพี่อยากให้เป็น....”


ร่างสูงหยุดคำที่จะพูดต่อไป จับมือเรียวของอี้ชิงขึ้นมาพรมจูบทั่วทั้งมือเรียวและเอ่ยประโยคที่ทำให้คนฟังน้ำตาคลอเบ้าอีกครั้ง


“แต่พี่ขอ ขออย่าให้อี้ให้พี่เป็นคนอื่น ขออย่าให้ขับไสไล่ส่งพี่ไปไหน เพราะพี่อยู่ไม่ได้ ถ้าขาดทูนหัวของพี่....ไปอีกครั้ง


อี้ชิงมองใบหน้าคมของร่างสูงเลือนรางเพราะม่านน้ำตาบดบัง แต่อี้ชิงสามารถมองเห็น มองเห็นความจริงใจที่คนตรหน้าสื่อออกมาให้อี้ชิงรับรู้


อี้ชิงควรทำยังไงดี.......เปิดใจอีกครั้งหรอ? เขาจะไม่ทำให้อี้ชิงเสียใจอีกใช่ไหม? ควรทำยังไงดี อี้ชิงควรทำยังไงดี??












































twitter: @fafangluz


#ทูนหัวมาเฟีย
#NC ติดตามได้ในไบโอทวิตน่าาา
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 32 ครั้ง

591 ความคิดเห็น

  1. #580 gpxxx (@gpimlada) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 13 เมษายน 2562 / 00:55

    ตอนนั้นทำไมถุงทิ้งอี้ไปอ่าา

    #580
    0
  2. #440 exo12forever (@rose-thawanrat) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 22 สิงหาคม 2559 / 21:28
    อยากรู้เหตุผลป๊าแล้วอะว่าทำไมตอนนั้นทิ้งม๊าไป
    #440
    0
  3. #419 plabongjung (@plabongjung) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2559 / 22:50
    เฮียแกบอกเหตุผลน้องไปดิ๊ ที่น้องดื้อเพราะน้องไม่มั่นใจในตัวแกน่ะเว้ยยย
    #419
    0
  4. #317 veszhezaa (@veszhezaa) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 21 มีนาคม 2559 / 03:33
    เหตุผลไร แกก้บอกน้องไปเซ๊เฮียยย แล้วอิฮุนนะ ก้หวงแรง น่ารักเอ้าะะะ
    #317
    0
  5. #301 AEY_CB (@sukanya051137) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 13 มีนาคม 2559 / 15:22
    เรามีเรื่องแนะนำไรท์ค่ะ คำว่า วะ กับ ว่ะ และ นะ กับ น่ะ ใช้ผิดหลายคำเลย
    #301
    1
  6. #293 conan_tkd (@conan_xoxo) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 12 มีนาคม 2559 / 13:51
    ทูนหัวของพี่

    พี่ลู่มีท่าน
    #293
    0
  7. #257 @MayBeSmile (@exo_member12) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2559 / 22:36
    ไปปล้ำกันตอนไหนเนี่ยยยยยย
    #257
    0
  8. #202 katetoho (@yunminjae) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 6 ธันวาคม 2558 / 22:46
    ฮุนฮานก็น่าติดตาม คริสเลย์นี่ยิ่งเหมาะมากเลยเรื่องนี้
    #202
    0
  9. #181 numwatchak (@numwatchak) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2558 / 17:18
    อี้ให้อภัยพี่เค้าเถอะลูก พี่เค้าง้อหนูขนาดนี้และ
    #181
    0
  10. #132 |2e@|_ (@real-st) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2558 / 14:40
    เรื่องเพิ่งเริ่ม อย่าไว้ใจง่ายๆ ซี่
    #132
    0
  11. #93 IceCreamCake (@writerpiluntana) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2558 / 18:59
    โอยยยยยยย พี่อี้ฟานนี้ก็ง้อเต็มที่ สุ้ๆต่อไปนะพี่ 5555
    #93
    0
  12. #84 Akanishi Yimei (@akanishibluecat) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2558 / 16:34
    อี้ยอมมั้ย มาขนาดนี้ละ ได้ไปหลายรอบด้วยนะเอ่อ 
    เอาไงดีล่ะ แต่ถึงไงก่ต้องแต่งงานด้วยไม่ใช่เปิดอีกครั้ง
    คงไม่เปนไรหรอกมั้ง คิคิ เชียร์อยู่ 

    คยองหนีจงอินแน่ๆ ของดำน่ะใช่ป่ะ 55555 
    แต่หนีมั้ยล่ะ ???

    ลู่หนีโอเซไม่พ้นหรอกเฝ้าเช้าเยนขนาดนี้ คิคิ
    #84
    0
  13. #51 m[e]m{e}_ll (@meme-koo) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2558 / 00:11
    ชอบพระทุกนาย ชอบนางทุกคน5555555. อยากให้น้องบี๋แสบสันจังเลยค่ะ คริคิก
    #51
    1
    • #51-1 ฟะ'แฟง (@fangnaka1212) (จากตอนที่ 8)
      4 กรกฎาคม 2558 / 00:13
      เอางั้นอ่อ กลัวชานตายอ่ะ (อิหมูมันยิ่งดื้อ) = =
      #51-1
  14. #39 ทาสบอสเลย์ (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2558 / 11:14
    ชอบคริสอี้อย่างแรงงงงงง คริสน่ารักอะ
    #39
    0
  15. #34 Aoyz' Phatcharidaporn (@kimaoyz) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2558 / 08:53
    สู้ๆนะค่ะ เป็นกำลังใจให้. อยากอ่านต่อแล้วววว ชอบทุกคู่เลยคนละแบบ
    #34
    0
  16. #33 1234 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2558 / 08:45
    อร๊ายยย ชอบคู่พี่ลู่โอเซฮุน อ่ะ เซฮุนเจ้าเล่ห์ จริงๆเลย 5555 ชอบเค้าแล้วอ่ะดิ ยังไม่ทันไรเลยนะ อิอิ ติดตามๆค่า
    #33
    0
  17. #29 Wuniiz_KR (@wuniiz-kr) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2558 / 12:55
    กรี้ดดดดดดดดดด
    #29
    0
  18. วันที่ 22 มิถุนายน 2558 / 22:18
    คริสเลย์ชิมิ
    #28
    0
  19. #27 Wuniiz_KR (@wuniiz-kr) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2558 / 15:50

    พี่คริสเเน่เลย

    #27
    0
  20. #26 Ruriya Rungsawad (@film73) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2558 / 06:14
    คริสเลย์อ๊ะป่าว ???
    #26
    0