Fic Exo #ทูนหัวมาเฟีย KL HH CB ft.KD CM TH

ตอนที่ 7 : #ทูนหัวมาเฟีย#4 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,573
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 33 ครั้ง
    15 ต.ค. 58

 
 
 
 
 
 

“เฮ้ยเทา!! เป็นยังไงบ้าง?”

 

“จะเป็นยังไงหล่ะครับ สาวสุดเอ็กของพี่ก็เละน่ะสิครับ.....ถึงมือนายหญิงซะขนาดนั้น”

 

เมื่อนักธุรกิจหนุ่มเจ้าอารมณ์ขันวางสายโทรศัพท์ก็รีบตรงดิ่งมายังบริษัทและรีบเอ่ยถามรุ่นน้องและควบคู่ตำแหน่งมือขวาที่กำลังเดินวนไปวนมาอยู่หน้าห้องผู้บริหาร

 

 “ห่ะ!! นี่ม๊ามาเองเลยอ่อ?”

 

“แฮ่ๆ ครับ...”

 

“ทำไมมึงไม่บอกกูตั้งแต่แรกว่ะ กูจะได้ไม่โผล่หัวมา!!!”

 

“หยุดอยู่ตรงนั้นเลยน่ะ ปาร์ค ชานยอล!!!

 

“มะ ม๊าาา...”

 

ร่างสูงเอ็ดคนสนิทเล็กน้อยข้อหาที่ไม่ยอมบอกเขาว่าแม่เขามาหาเขาถึงที่แถมยังกำจัดสาวสวยสุดเอ็กของเขาด้วยตัวเองอีก  ว่าจะไม่ให้รู้แล้วเชียว ถึงหูคนเป็นแม่จนได้ คราวนี้โดนมาตรการขั้นเด็ดขาดของนายหญิงแห่งตระกูลปาร์คเป็นแน่

 

ชานยอลไม่รอช้าให้คนเป็นแม่ออกมาคาดโทษก็รีบหมุนตัวกลับและก้าวออกไปจากบริเวณต้องห้ามนี้  เขาไม่ได้กลัว...แค่ไม่อยากมีปากเสียงในเรื่องไร้สาระเท่านั้นเอง แต่การก้าวเดินเป็นอันต้องหยุดชะงักเพราะเสียงอันทรงพลังตามฉบับนายหญิงของตระกูลมาเฟีย

 

 “ไม่ต้องมาเรียก! หมุนตัวกลับมา แล้วตามม๊าเข้ามาในห้อง!  ส่วนเทามีอะไรทำก็ไปทำเถอะ”

 

“คร๊าบบบม๊าาา/ครับนายหญิง”

 

“สู้น่ะพี่ ^^

 

“เดี๋ยวเถอะมึง!!”

 

นายหญิงออกคำสั่งลูกชายหัวแก้วหัวแหวนและหันไปบอกคนสนิทของลูกชายให้ไปทำธุระของตนเสีย ชายหนุ่มสองคนก็ตอบรับอย่างสุภาพ มือขวาหนุ่มก็มิวายให้กำลังใจเจ้านายหนุ่มแต่กลับโดนคาดโทษเป็นการตอบกลับและแยกย้ายกันไปคนละทาง

 

ชานยอลเปิดประตูแล้วเดินเข้ามาอย่างกล้าๆกลัวๆ เหงื่อท่วมตัวทั้งๆที่ในห้องเปิดแอร์เย็นฉ่ำ ขายาวก้าวเข้าไปหามารดาที่เคารพรักและสวมกอดอย่างออดอ้อน ซึ่งอาการแบบนี้เป็นแค่ต่อหน้าแม่ของตนเท่านั้น คนอื่นอย่าหวังได้เห็นเลย....

 

“ม๊าคราบบ”

 

“มีอะไรจะพูดไหม?”

 

“เอ่อ คะ คืออ....”

 

“ม๊าบอกกี่ครั้งแล้ว จะคบผู้หญิงก็หัดดูหัดเลือกซะบ้าง ม๊าไม่เคยห้าม แต่กับผู้หญิงแบบนี้ม๊ารับไม่ได้!!”

 

“โถ่ม๊าครับบ พวกเธอเข้ามาหาผมเอง ผมห้ามได้ซะที่ไหน”

 

“หึ เลยเอาเงินโปรยเลี้ยงพวกหล่อนงั้นสิ....”

 

“ก็พวกเธอเซ้าซี้น่ารำคาญหนิครับ ผมเลยให้พวกเธอเป็นค่าปิดปาก ถ้าม๊าอยากให้เลิกผมก็เลิกให้ได้อยู่แล้ว”

 

“เฮ้ออ เหมือนป๊าแกไม่มีผิด....ถ้าขืนแกยังทำตัวแบบนี้อีก ม๊าจับแต่งงานจริงๆด้วย!”

 

ผู้เป็นมารดาเอ่ยคำประกาศิตให้ลูกชายหัวใจแกว่งเล่น ถึงคำพูดจะดูไม่จริงจังแต่ถ้ามีเหตุการณ์ที่ทำให้นายหญิงต้องเหนื่อยใจเธอก็พร้อมที่จะจัดการขั้นเด็ดขาดกับลูกชายคนนี้แน่

 

“โอ้ยย ไม่เอาน่ะม๊า ผมไม่แต่งอ่ะ”

 

“ม๊าไม่รู้แหละ ม๊าจะกลับแล้ว เหนื่อยกับยัยบ้านั่น ไม่ตบเอาก็บุญเท่าไหร่แล้ว หึ ริอาจจะมาถลุงเงินลูกชายฉัน ไม่มีทางหรอกย่ะ!!!”

 

“ใจเย็นน่ะครับม๊า ไปพักผ่อนน่ะครับ เดี๋ยวผมให้เทาไปส่ง”

 

“ไม่ต้อง ม๊ากลับเองได้ กลับบ้านบ้างน่ะเรา อยู่แต่ในผับในบาร์อยู่นั่นแหละ”

 

“โอเคครับนายหญิง ม่ะ ผมไปส่ง”

 

ชานยอลประคองแขนผู้เป็นมารดาเพื่อที่จะไปส่งยังหน้าประตู แต่ม๊าคนสวยก็มิวายย้ำคำที่จะให้เขาแต่งงานหากทำตัวเสเพลใช้เงินเหมือนกระดาษอีก

 

 

เฮ้อออ....

 

เมื่อส่งผู้เป็นแม่เสร็จแล้วร่างสูงก็กลับมานั่งที่โซฟากลางห้องทำงานของตน เอามือก่ายหน้าผาก ถอดหายใจอย่างเซ็งแซ่กับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นวันนี้....เขาอยากมีกำลังใจที่คอยเป็นแรงผลักดันให้สู้ ไม่ใช่แค่เรื่องงานแต่เป็นทุกปัญหาในชีวิตเขา หรือการแต่งงานอาจจะเวิร์คสำหรับมาเฟียอย่างเขาก็ได้....แล้วใครหล่ะที่จะมาเป็นว่าที่นายหญิงของเขา?

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

#ต่อ

 

“โว้ยยยย!! กลุ้มเว้ย!”

 

ก๊อก ๆ ....


“เข้ามา!”


“อะ เอ่ออ...ท่านประธานค่ะ คะ คืออ...”


“มีอะไรก็รีบพูดมา ซีแอล ฉันไม่มีอารมณ์มาฟังเธอพูดติดอ่างหรอกน่ะ!”


ท่านปะธานหนุ่มกำลังทึ้งหัวและโวยวายกับตัวเองอยู่บนเก้าอีผู้บริหารทรงโตพอดีกับคนนั่ง เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นร่างสูงจึงตอบอนุญาติด้วยอารมณ์หงุดหงิด เลขาสาวสวยจึงเปิดประตูเดินเข้ามาอย่างกล้าๆกลัวๆที่จะพูดธุระของตนเมื่อเห็นหน้าเจ้านายหนุ่มบึ่งตึงไม่อยากรับแขกในเวลานี้


“ดิฉันว่า...ดิฉันมาวันหลังดีกว่าค่ะ”


“ไม่ต้อง พูดวันนี้ให้มันเสร็จๆไป รีบพูดธุระของเธอมา”


เมื่อได้ยินดังนั้น เลขาสาวสวยมากความสามารถก็วางซองขนาดสี่เหลี่ยมผืนผ้าสีขาวและสีชมพูไว้บนโต๊ะและเลื่อนมันเข้าไปต่อหน้าเจ้านายหนุ่มอย่างหวาดระแวงกลัวว่าจะโดนดุอีก  ชานยอลเอื้อมมือไปหยิบซองทั้งสองเปิดอ่านอย่างเบื่อหน่ายและอ่านบทความบนการดาษA4อย่างพิจารณา


“นี่อะไร? แต่งงาน? ลาออก?”


เจ้านายหนุ่มยิ่งคำถามใส่เลขาสาวอย่างไม่เข้าใจในสิ่งที่หล่อนกำลังจะทำ แต่งงานแล้วจะลาออกทำไม ติดผัวงั้นหรอ?


 “คะ คือ ดิฉันแต่งงานเสร็จก็ต้องย้ายไปอยู่กับสามีที่อเมริกาน่ะค่ะ เลยยื่นใบลาออกไปพร้อมกับการ์ดแต่งงาน เรียนเชิญเจ้านายเป็นเจ้าภาพด้วยน่ะค่ะ”


“อื้อ ได้ งั้นฉันขอแสดงความยินดีล่วงหน้าด้วยละกัน


“ขอบคุณมากค่ะ งั้นดิฉันขอตัวก่อนน่ะค่ะ”


“เดี๋ยวซีแอล! ช่วยประกาศรับสมัครเลขาใหม่ให้ผมด้วยน่ะ”


“อ้อ! เรื่องนั้นเรียบร้อยแล้วค่ะ ยินดีที่ได้ร่วมงานกับท่านประธานน่ะค่ะ”


“อือ ขอบคุณสำหรับทุกอย่างเช่นกัน”



แกร๊ก.......


เสียงประตูปิดลงพร้อมกับเลขาสาวเดินออกจากห้องไป.....นี่จะมีแต่คนไปจากเขาหรอเนี๊ย! ทำไมวันนี้มีแต่เรื่องที่ทำให้หงุดหงิดจังว่ะ!!


 

1 อาทิตย์ผ่านไป…..

 

ทุกอย่างไม่ได้แย่อย่างที่มาเฟียหนุ่มคิด ถึงแม้ไม่มีเลขาเก่งๆอย่างซีแอลแต่เขาก็สามารถพยุงบริษัทของเขาให้ได้ผลกำไรเพิ่มขึ้นจากทุกปีที่ผ่านมาโดยมีเทาเป็นผู้ช่วยอีกแรง


ก๊อก ๆๆ .........


“เข้ามา”


ผู้บริหารหนุ่มกำลังนั่งเคลียเอกสารกองโตที่วางอยู่บนโต๊ะ ก็มีเสียงเคาะประตูรบกวนสมาธิในการทำงาน แม้ปากหยักได้รูปจะเอ่ยคำอนุญาติแต่มือและสายตายังแน่วแน่อยู่ที่กองเอกสารตรงหน้า


“พี่ชานยอลครับ  พรุ่งนี้พี่จะสัมภาษณ์ว่าทีเลขาคนใหม่เองเลยไหมครับ มีคนสมัครเข้ามาเยอะเลย เร้าใจทั้งนั้น”


“อืมมมม....ไม่หล่ะ ฝากด้วยแล้วกันน่ะเทา มึงก็กลับไปได้แล้วไป รกหูรกตา กูจะทำงาน”


“ไรว๊าาาา.....งั้นผมฝากเอกสารคนสมัครด้วยแล้วกัน ยังไงก็สัมภาษณ์ที่บริษัทอยู่ดี ผมไปแล้วน่ะครับ เจ้านายย”


“กวนตีน เอ้อ วางไว้ตรงนั้นแหละ”


ชานยอลหมอบหมายงานให้คนสนิทแล้วไล่ให้กลับบ้านของตัวเองไป แม้จะร่างสูงจะพูดเหมือนรำคาญลูกน้องเต็มทนแต่ลึกๆแล้วเขาแค่อยากให้เทาไปพักผ่อนแค่นั้นเพราะวิ่งวุ่นกับเขามาทั้งวันแล้วพรุ่งนี้ยังมีงานที่เขามอบหมายให้แต่เช้าอีก


เมื่อเทาเดินออกไปจากห้องของชานยอลก็กลับมาสนใจเอกสารที่กองอยู่ตรงหน้าทันที


 

“เฮ้อออ...เมื่อยโว้ยยยย”


มีคนมานวดให้คงดี....ร่างสูงคิดอยู่คนเดียวในใจตามประสามาเฟียนักรักที่ขาดหญิงข้างกายไม่ได้


ชานยอลบิดขี้เกียจไปมาและก้าวขายาวๆมานอนราบบนโซฟารับแขกตัวยาวสีเข้มเป็นการคลายเส้นและกล้ามเนื้อที่หดเกรงเป็นเวลานาน แต่สายตาก็เหลือบไปเห็นกองกระดาษกองหนึ่งที่วางอยู่บนโต๊ะชุดรับแขกข้างตัว 


....ขอดูหน่อยแล้วกัน ว่าใครเหมาะที่จะเป็นเลขาส่วนตัวของเขา....


“ทำไมมันเยอะอย่างงี้ว่ะ!”


กองเอกสารขนาดเท่าปึกกระดาษดับเบิ้ลเอหรือมากกว่านั้นถูกชานยอลเปิดดูไปทีละแผ่น แต่ยิ่งเปิดก็เหมือนจำนวนมันจะยิ่งเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ ร่างสูงจึงทิ้งเอกสารไว้ที่เดิมแต่กลับทำให้กระดาษบางส่วนปลิวกระจัดกระจายทั่วโต๊ะเพราะแรงลมจากขณะที่ร่างสูงทิ้งกองกระดาษในมือลงมา ชานยอลลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ยืดเส้นยืดสายเล็กน้อยและเตรียมตัวกลับไปดูแลกิจการที่ผับต่อ แต่ขายาวก็ต้องหยุดชะงักและก้มลงมองที่ปลายเท้าด้วยสัญชาตญาณมาเฟียที่ต้องหู ตา ความรู้สึกเร็ว  ร่างสูงย่อตัวลงเพื่อจะเก็บกระดาษที่ปลิวมาและเขาก็เผลอเหยียบมันไปแล้ว


ชานยอลหยิบกระดาษขึ้นมาดู แต่โลกทั้งใบก็เหมือนหยุดหมุน ร่างกายเขาเหมือนต้องมนต์สะกด บางสิ่งภายในกายหนาสั่นคลอน


ดวงหน้าหวาน....


ผิวขาวราวน้ำนม…..


ริมฝีปากเป็นกระจับน่าลิ้มลอง…..


แต่เดี๋ยวน่ะ!!....ผู้ชายหรอว่ะ ดูยังไงก็ไม่ใช่ผู้ชาย!


สายตาคมเลื่อนจากรูปภาพมาเป็นประวัติของผู้สมัครว่าที่เลขา ชานยอลตอกย้ำและจดจำชื่อนี้จนขึ้นใจ


พยอน แบคฮยอน เราได้เจอกันแน่ คุณเลขาที่รัก หึๆ” 











#ต่อ

 

วันสัมภาษณ์ ......


“ตื่นเต้นหรอ....ไม่ต้องตื่นเต้นน่ะ เจ้านายพี่น่ะใจดี .... มั้ง”


“งือออ พี่เทาทำไมพูดอย่างนี้ล่ะครับ....แล้วววว มีผมมาสัมภาษณ์คนเดียวหรอครับ ไม่เห็นมีคนอื่นเลย?”


หนุ่มน้อยน่ารักนั่งรอการสัมภาษณ์จากเจ้านายหนุ่มด้วยท่าทีกังวลและตื่นเต้นเพราะนี่เป็นครั้งแรกของการสมัครงานหลังจากเรียนจบไปได้ไม่นานและที่นี่เป็นที่แรกของตนเองด้วย


แบคฮยอนตื่นเต้นได้ไม่นานขายาวๆของเทาก็ก้าวเข้ามาพูดคุยเพื่อให้กำลังใจคนตัวเล็ก แบคฮยอนค่อนข้างสนิทกับเทาเพราะซูโฮเป็นเพื่อนและเทาก็เป็นแฟนของซูโฮ เห็นนางเงียบฟาดเรียบน่ะครับ... วันเลี้ยงฉลองการจบการศึกษาเขาก็ได้เทานี้แหละเป็นคนอาสาพาไปส่งบ้าน พวกเขาโดนดุไปเยอะเลยหนักสุดก็ซูโฮนี้แหละ....คงโดนทำโทษหนักน่าดู


“เจ้านายพี่เลือกเรา อย่าทำให้เขาผิดหวังล่ะ....ไปได้แล้ว สู้ๆน่ะ”


“สู้ครับ ขอบคุณมากน่ะครับ^^”


เทาแปลกใจไม่น้อย ที่อยู่ๆเจ้านายของเขาก็โทรมาหลังจากไล่เขาให้กลับบ้านแล้วบอกว่าจะสัมภาษณ์เลขาคนใหม่ด้วยตัวเอง...และกำหนดด้วยว่าต้องเป็น พยอน แบคฮยอน คนเดียวเท่านั้น พอถามกลับไปว่าแล้วคนอื่นๆหล่ะ เขาก็ตอบแค่ว่า ไม่มีเสน่ห์ในการเจรจาบ้างหล่ะ ความสามารถไม่ถึงบ้างหล่ะ แถไปเรื่อยๆ เทารู้อยู่หรอกว่าเจ้านายของตนจะทำอะไร ทำงานด้วยกันมากี่ปีแล้ว เสือยังไงก็คือเสือน่ะแหละ....บีบีครีมยี่ห้อไหนที่ว่าดี ก็ไม่สู้ยี่ห้อชานยอลหรอก


 

ก๊อกๆๆ.....


“ขออนุญาตครับ....”


“เชิญนั่ง”


ว่าที่เลขาคนใหม่เดินเข้ามาภายในห้องผู้บริหารหลังจากได้รับคำอนุญาตจากร่างสูงที่นั่งบนเก้าอี้ผู้บริหารทรงโต หันหน้ามองไปยังวิวภายนอกจากมุมสูงผ่านกระจกใสบานใหญ่และหันหลังให้คนตัวเล็กอยู่........


เสียงเย็นจัง บรรยากาศก็เงียบ แบคฮยอนเริ่มกลัวแล้วน่ะ


“อะ เอ่อออ....”


“ทำไมถึงอยากทำงานนี้?”


ร่างบางรู้สึกอึดอัดตามประสาคนอยู่เฉยๆไม่ได้จึงเอ่ยปากกำลังจะพูดแต่เสียงทุ้มแทรกคำถามขึ้นมาก่อน คนตัวเล็กจึงหยุดฟังและเตรียมตอบคำถาม


“ผมเห็นว่ามันท้าทายและน่าสนใจดีน่ะครับ เลยลองสมัครมา...”


“แค่อยากลอง?”


ร่างสูงของท่านประธานหนุ่มหมุนเก้าอี้กลับมาเผชิญหน้ากับว่าที่เลขาคนสวย(?) ช้อนสายตาพิจารณาคนตัวเล็กตรงหน้าอย่างเจ้าเล่ห์ สายตาคมกวาดมองทั่วใบหน้าขาวเนียนอมชมพูระเรื่อ เลื่อนลงมายังลำคอเรียวไร้ลูกกระเดือก  กลีบปากแดงสดธรรมชาติ กรอบหน้าและลำคอตกแต่งด้วยหยาดเหงื่อแห่งความตื่นเต้นแต่ไม่ได้ดูสกปรก ตรงกันข้าม คนตรงหน้ายิ่งดูน่าหลงใหล


“เอ่อออ ปะ ป่าว ครับ คะ คือ ผมมม...”


“ไม่อยากทำงานนี้หรอ?”


“ยะ อยากครับ แต่ถ้าคุณไม่รับผมก็ไม่เป็นไร นี้เป็นการสมัครงานครั้งแรกของผม ผมอาจจะไม่เหมาะกับริษัทที่มีชื่อเสียงของคุณ...กะ ก็ได้ ครับ”


คนตัวเล็กพูดรัวด้วยความประหม่าและเสียงสั่นเคลือ ยิ่งคนตรงหน้าเอาแต้องเขาอย่างนี้ยิ่งหายใจไม่ทั่วท้อง  แบคฮยอนยอมรับเลยว่าเขาดูดีและหล่อมาก ภาพลักษณ์ภายนอกก็ยอดเยี่ยม ดูสุขุมสมกับเป็นนายคนได้ง่าย...แบคฮยอนก็คิดว่าท่านประธานจะเป็นคนมีอายุมากกว่านี้ซะอีก


“หึ ถ้าฉันไม่ต้องการนาย แล้วฉันจะให้นายเข้ามาในนี้ทำไม?”


ชานยอลลุกขึ้นยืนจากเก้าอี้เต็มความสูง จัดเสื้อสูทให้เข้าที่และเดินอ้อมมาข้างหลังคนตัวเล็กที่นั่งเกร็งจนสั่นเล็กน้อย


“คุณจะรับผมเข้าทำง งาน  เฮ้ย! คะ คุณ!!”


คนตัวเล็กโวยวายออกมาที่ร่างสูงหมุนเก้าอี้ที่แบคฮยอนนั่งให้มาเผชิญหน้ากับตัวเอง แขนยาวทั้งสองข้างค้ำที่พักแขนเพื่อกันไม่ให้เหยื่อวิ่งหนี  ใบหน้าหล่อเหลาเจ้าเล่ห์ก้มลงมาประชิดคนตัวเล็ก จนคนถูกกระทำหน้าแดงเป็นมะเขือเทศ


“ใช่ ฉันรับนายเข้าทำงานเป็นเลขาส่วนตัวแล้ว เริ่มงานวันนี้และตอนนี้...หึ”


“ห่ะ!! งะ งั้นคุณก็ปล่อยผมสิคะ ครับ ผมจะ เอ่อออ...ไปทำงาน”


แบคฮยอนดูตกใจกับคำพูดของท่านประธานหนุ่มไม่น้อย แต่วินาที่นี้คนตัวเล็กต้องรีบออกจากสถานการณ์หน้าอายนี้ก่อน!!


“จะไปไหน....โต๊ะทำงานของนายอยู่ที่นี่”


แบคฮยอนช้อนตากลมขึ้นมองเจ้านายคนใหม่อย่างสงสัย....ไม่น่าใช่  โต๊ะเลขาก็อยู่หน้าประตูทางออกแล้วไง ในห้องนี้ก็ไม่มีโต๊ะซักตัวยกเว้นโต๊ะท่านประธานเอง แต่เขากลับบอกว่าโต๊ะเลขาอยู่ในห้องนี้....


ผู้ชายคนนี้เล่นบ้าอะไรเนี๊ย!


“ม่ะ ไม่เห็นจะมีโต๊ะที่ว่าเลยหนิครับ...ปะ ปล่อยผมเถอะค ครับ ผมจะได้ไปทำงานให้คุณงะ ไงครั บ อ่ะ!!


แม้ปากจะพูดคนแต่ร่างกายเล็กยังคงไม่ละความพยายามที่จะออกไปจากอ้อมแขนแกร่งที่กักขังเขาไว้กับเก้าอี้รับแขก แต่ยิ่งผลักดันใบหน้าหล่อเหลาก็ยิ่งขยับเข้ามาใกล้ใบหน้าหวานมากยิ่งขึ้นจนลมหายใจอุ่นจากร่างสูงรดบนต้นคอขาวเนียนของเลขาคนใหม่จนหน้าขึ้นสีอีกรอบ คนตัวเล็กเอียงคอหลบอสูรร้ายตรงหน้าที่เริ่มขยับเข้ามาเรื่อยๆ


ชานยอลแกล้งขยับปากพูดเสียงทุ้มให้ริมฝีปากกระทบกับลำคอขาวเนียนของร่างบาง จนแบคฮยอนครางออกมาเบาๆเพราะความตกใจ


“มันจะไปยากอะไรล่ะ.....”


มือหนาเอื้อมไปหยิบสมาร์ทโฟนเครื่องหรูบนโต๊ะทำงาน ผละออกจากร่างบาง และต่อสายหาคนสนิท แต่มือหนายังกำข้อมือเล็กและดึงมานั่งบนโซฟารับแขก


“เทา......เอาโต๊ะทำงานของเลขาคนใหม่เข้ามาในห้องฉันด้วย....ให้เร็วๆน่ะ....เดี๋ยวเลขาส่วนตัวของฉันจะไม่ได้ ทำงาน”


แม้ปากหนาจะคุยกับคนในสายแต่สายตายังคงมองไปยังคนตัวเล็กข้างตัวที่นั่งก้มหน้าก้มตาหนีสายตาคมที่จ้องมองตนอยู่


 

ไม่นาน เทาก็จัดการตามที่เจ้านายบัญชาจนเรียบร้อย แต่ปากก็มิวายแอบเตือนเจ้านายหนุ่มอย่างหยอกล้อ


“น้องผมนะครับเจ้านาย...เล่นๆไม่ได้น่ะครับ”


“หึๆ ออกไปได้แล้วมึงน่ะ ที่เหลือกูจะจัดการเอง”


“คร๊าบบบ”


ร่างสูงส่ายหัวไปมาให้กับความขี้เล่นของคนสนิท เวลาเล่นก็เล่นจนน่าเอาเท้าอุดปาก แต่เวลาจริงจังใครห้ามก็เอาไม่อยู่...แต่ยังน้อยกว่าเจ้านายหนุ่มอย่างชานยอลอยู่ดีแหละ


“รู้จักกับเทาหรอ?”


“คะ ครับ ทำนองนั้น”


“นายกลัวอะไร กลัวฉัน?”


คนตัวโตยิงคำถามใส่ร่างเล็กเพราะเห็นท่าทางของร่างเล็กที่ยังเกร็งไม่หาย คนโดนถามถึงกับสะดุ้ง แบคฮยอนพยายายามควบคุมอาการเกร็งของตัวเองและตอบคำถามร่างสูงไป


“เปล่าครับ...คะ คือผมคิดว่าแค่ไม่เหมาะ ที่ลูกน้องอย่างผมมานั่งในระดับเดียวกันกับคุณ เอ้ย! ท่านประธานอย่างนี้”


“หึ เรียกฉัน ชานยอล คุณชานยอล...ทำไมจะไม่เหมาะหล่ะ ก็ฉันเลือกนายแล้ว...”


“เอ่ออ ครับ ท่านปร ะ เอ้ย! คุณชานยอล งั้นผมขอตัวไปทำงานก่อนน่ะครับ”


“อื้อ ไปสิ .... หึหึ”

ชานยอลยอมปล่อยให้คนตัวเล็กกลับโต๊ะเพื่อทำงานหลังจากที่จับคนตัวเล็กมานั่งข้างตัวเองอยู่นานและมองตามคนตัวเล็กอย่างน่าเสียดาย ท่านประธานหนุ่มยอมรับเลยว่า คนตัวเล็กนี้นุ่มนิ่มน่ากอดน่าฟัดให้จมเขี้ยวมากกว่าผู้หญิงหลายคนที่เขาผ่านมา(สัมผัสมากับมือ) แต่ก็ต้องอดใจไม่ให้ทำอะไรไปมากกว่านี้  เพราะเขากลัวคนตัวเล็กนี้จะวิ่งหนีเขาไปโดยที่เขายังไม่ได้ทำอะไรร่างอ้อนแอ่นนี้เลย


......แต่เขาจะไม่ยอมปล่อยให้หลุดมือไปหรอก ถ้าหนีเขาก็จะตามกลับมา ตามไปทุกที่จนกว่าจะเจอ เพราะเขาเลือกแล้ว.....



 
 
 
 
 
 
 




#ต่อ

 

  “เอ่อออ...คุณชานยอลครับ จะเที่ยงแล้ว ไม่ไปทานข้าวหรอครับ...”


เลขาคนใหม่แอบดูนาฬิกาบนจอคอมพิวเตอร์อยู่หลายครั้งเพราะใกล้จะถึงเวลาพักรับประทานอาหารเที่ยงแล้วจึงตัดสินใจเอ่ยถามผู้เป็นนายที่กำลังมองเขาอยู่เช่นกัน


ชานยอลที่กำลังรอว่าเลขาคนใหม่ของเขาจะพูดอะไรเพราะทำท่าทางจะพูดกับเขาหลายครั้งแต่ก็ต้องเก็บคำพูดของตัวเองเอาไว้ อาจจะเพราะกลัวสายตาที่ชานยอลมองก็ได้ คนตัวเล็กเลยเลือกที่จะเก็บเงียบ


แต่ไม่นานหูของชานยอลก็ผึ่งเพราะเสียงหวานเอ่ยถามและชานยอลก็ยิงคำถามกลับไปแบบอัตโนมัติ


“นายหิวหรอ?”


“ป่ะ ป่าวครับ....ผมเห็นมันจะเที่ยงแล้ว คุณต้องทำงานอีกเยอะ ดื่มแต่กาแฟ เดี๋ยวจะปวดท้องเอานะครับ”


“เป็นห่วงฉัน?”


เลขาตัวเล็กเอ่ยประโยคยาวเป็นคำตอบที่ชานยอลถามมา คนตัวเล็กหน้าขึ้นสีทันทีที่เจ้านายหนุ่มประโยคคำถามออกมาอีกครั้ง จนคนตัวสูงแอบขำให้กับอาการของเลขาตัวเล็ก


“มะ ไม่ใช่ครับ....คือออ”


“หิวก็บอกว่าหิวสิ”


“ละ แล้วคุณละครับ”


“ทำไม อยากให้ฉันไปกินข้าวด้วยหรอ?”


“มะ ไม่ครับ งั้นผมขอตัวก่อนน่ะครับ”


แบคฮยอนรีบเดินออกจากห้องผู้บริหารทันทีที่ขออนุญาตเจ้านายหนุ่ม  ชานยอลได้แต่มองตาม หัวเราะในลำคอ ยิ้มมุมปาก ให้กับความดุ๊กดิ๊กของคนตัวเล็ก มองแบบที่ไม่เคยมองใครมาก่อน หัวเราะแบบที่ไม่เคยหัวเราะกับใคร และยิ้มแบบที่คนอื่นไม่เคยเห็น


“หึ เด็กจริงน่ะ ฉันเลือกถูกแล้วสิน่ะ....”


 

#ณ ร้าน Deer coffee


พลัก ... กริ้ง ๆ


deer coffee ยินดีต้อนรับคร๊าบบบ รับเป็นเมนูไหนดีค ครับ อ้าว แบคฮยอน”


เสียงแรงผลักและเสียงกระดิ่งของประตูร้านดังขึ้นพร้อมขาเรียวยาวของเลขาคนใหม่เดินเข้ามาในร้าน และเสียงหวานๆของพนักงานก็เอ่ยขึ้นแต่ก็ต้องชะงักเพราะเงยหน้าขึ้นมาเจอเพื่อนของตัวเองมาพร้อมกับอาการเบื่อโลก


“อื้อ ฉันเอง.....”


“ไปสมัครงานเป็นยังไงบ้าง? เขาไม่รับหรอ?”


เพื่อนตาโตยิงคำถามรัวๆเพราะเห็นเพื่อนทำหน้าอมทุกข์ตั้งแต่มานั่งหน้าเคาเตอร์บาร์แล้ว อาจจะเป็นเพราะงานที่เจ้าตัวไปสมัครมาวันนี้ก็เป็นได้


“เขารับ...”


“ก็ดีน่ะสิ! เริ่มงานวันไหน? แล้วทำไมทำหน้ายังงั้นล่ะ?”


“เฮ้ออออ...เขารับเราเข้าทำงานแล้ว เริ่มงานแล้วด้วย แต่ไอ้บ้านั้น!!!!!!


คนตัวเล็กตอบคำถามเพื่อนตาโต แต่ก็แอบหมั่นไส้คนที่อยู่ในโสตประสาทเลยเผลอตะโกนออกมาเสียงดัง คนเป็นเพื่อนเลยคอยปลอบให้ใจเย็นเพราะคนในร้านจะตื่นกลัว


“เอ่ออ ใจเย็นๆน่ะ  ว่าแต่ทำไมได้งานเร็วจัง แล้วที่ว่าบ้า ใครบ้าหรอ?”


“เฮ้อออ อย่าไปสนใจเลย ฉันเอาเหมือนเดิมน่ะ”


“อะ อื้อ แต่ถ้ามีอะไรไม่สบายใจ บอกฉันได้น่ะ”


แบคฮยอนบอกปัดๆดีโอไม่ให้สนใจเพราะตนเองก็จะไม่สนใจเหมือนกัน เลยสั่งกาแฟถ้วยโปรดเป็นการเปลี่ยนเรื่องแทน แต่คนฉลาดอย่างดีโอดูออก ว่าแบคฮยอนมีเรื่องทุกข์ใจแต่ยังไม่พร้อมที่จะเล่าตอนนี้

 


“อะนี่ โกโก้ร้อน น้ำตาลน้อย นมเยอะๆ”


“อืม ขอบใจน่ะ”


พนักงานตาโตวางเครื่องดื่มถ้วยโปรดของเพื่อนรักไว้บนเคาเตอร์บาร์ข้างหน้าเพื่อนของตน และหันไปดูนาฟิกาแขวนเรือนสวยที่แขวนไว้กับฝาผนังเพื่อตกแต่งร้านและเอ่ยถามเพื่อนเพราะเห็นว่านาฬิกาบอกเวลาพักทานข้าวแล้ว


“แล้วไม่กินข้าวหรือไง เที่ยงกว่าแล้วน่ะ”


“ไม่อ่ะ กินไม่ลง”


“ลดความอ้วน? คงไม่ทันละมั้ง ดูตูดสิ แน่นน่าดู ฮ่าๆ”


“เดี๋ยวเถอะ! ว่าคนอื่นดูตัวเองยัง?”


“ฉันไม่พูดกับแกแล้ว ):


ทั้งสองคนพูดหยอกล้อหรือวัยรุ่นทั่วไปเรียกว่าจิกกันไปมา ดีโอต้องเป็นฝ่ายยอมแพ้เพราะเรื่องการต่อล้อต่อเถียงไม่มีใครสู้แบคฮยอนได้หรอก ประชดประชัน เยาะเย้ยเป็นที่หนึ่ง พนักงานตาโตจึงเดินงอลเพื่อนไปทำธุระของตน


แบคฮยอนก็ยังงง ไม่คิดว่าตนเองจะได้มาทำงานเร็วขนาดนี้ แถมได้เป็นถึงเลขา(ส่วนตัว) เงินเดือนไม่ใช่น้อยๆ แต่คนตัวเล็กก็ได้แต่ถอนหายใจทิ้ง ถ้าแบคฮยอนรู้ว่าเจ้านายคนใหม่ของเขาจะเป็นคนที่ปากว่ามือถึง ปากเร็วมือเร็วขนาดนี้เขาก็ไม่มาสมัครด้วยหรอก ถ้าไม่เห็นว่าเป็นคนให้เงินเดือนน่ะ แบคฮยอนกระทุ้งเข่าใส่จนเป็นหมันไปแล้ว เพราะความหยิ่งอยากหาเงินใช้เองของตัวเองแท้ๆเลย ขอให้วันนี้ผ่านไปได้ด้วยดีทีเถอะ!!

 

 

 

#12.58

 

ก๊อกๆ แอ็ดดด.....

 

“อื้มม ชานยอลค่ะ...”


“ฮะ เฮ้ย!”


คนตัวเล็กเคาะประตูและเปิดเข้ามาอย่างพรวดพราดเพราะคิดว่าไม่มีใครอยู่และก็ใกล้จะเลยเวลาทำงานแล้วด้วย เขาไม่อยากถูกไล่ออกตั้งแต่มาทำงานวันแรกหรอกน่ะ  เท้าเล็กชะงักอุทานเสียงดังเมื่อเห็นร่างเพรียวระหงส์ในชุดเดรสสีน้ำเงินเข้มนั่งคร่อมตักเจ้านายของเขาอยู่อย่างหมิ่นเหม่


“อื้มม ว๊าย!! เข้ามาทำไมไม่ขออนุญาต!!...ชานยอลค่ะ ไล่มันออกไปน่ะค่ะ”


เสียงแหลมร้องออกมาด้วยความตกใจที่มีคนแปลกหน้ามายืนมองตนเองและชายหนุ่มจูบกันอยู่


“เธอนั่นแหละ กลับไปก่อน ฉันยังไม่ได้คิดบัญชีที่เธอมาหาฉันที่นี่จนฉันทะเลาะกับแม่ฉันเลยน่ะ”


เสียงเย็นผลักหญิงสาวออกจากตักกว้างไม่แรงนักแต่สามารถทำให้หญิงสาวเซได้ ชานยอลยืนเต็มความสูง จัดชุดสูทของตัวเองให้เรียบร้อยก่อนจะก้าวขาไปหาเลขาน่าสวย และกระซิบผ่านเยื่อแก้วหูเข้าสู่โสตประสาทของคนตัวเล็กด้วยเสียงทุ้มนุ่ม


“ช่วยฉันหน่อยน่ะ”


“หะ ห๊า?”


เลขาตัวเล็กยังไม่เข้าใจประโยคที่ร่างสูงกระซิบบอก แขนยาวก็มาพาดบนไหล่แคบของแบคยอลจนคนเป็นเจ้าของไหล่สะดุ้ง


“ฉันว่าเธอกลับไปดีกว่าน่ะ ฉันไม่อยากให้ แฟนฉัน เข้าใจผิด”


ใบหน้าคมหันไปพูดกับหญิงสาวที่กำลังมองเขาสองคนอย่างพิจารณา และหันหน้ากลับมายิ้มมุมปากให้คนตัวเล็กสะเทือนใจเล่น


....แบคฮยอนพอเข้าใจในสิ่งที่ร่างสูงจะสื่อแล้ว แต่มือไม่จำเป็นต้องลูบต้นแขนของเขาขนาดนั้นก็ได้มั้ง.....


“ฟะ แฟน....คุณพูดเล่นรึเปล่าคะชานยอล คุณบอกฉันว่าไม่เคยมีแฟนไม่ใช่หรอค่ะ!!


“ไม่เชื่อหรอ? ให้ฉันแสดงให้ดูไหม ว่าเราสองคนเป็นแฟนกันจริงๆ”


เสียงแหลมตะโกนออกไปอย่างไม่เชื่อ ชานยอลเลยคิดที่จะทำให้ผู้หยิงปอกลอกคนนี้เชื่อ งานนี้ยิงปืนนัดเดียวได้นกสองตัวเลยน่ะ


“ม่ะ ไม่ต้องหรอกครับ เขาไม่เชื่อว่าเราเป็น ฟะ แฟน ก็เรื่องของเขาเถอะครับ....ผมขอตัวน่ะ ค ครับ อ๊ะ!!


คนตัวเล็กที่นิ่งฟังชายหญิงสองคนสนทนากันก็พูดขึ้นเป็นการแก้ต่างก่อนที่คนตัวสูงข้างกายจะทำการพิสูจน์กับตนเองและขอตัวกลับไปโต๊ะทำงานของตน แต่แขนเรียวเล็กก็ถูกร่างสูงคว้าและดึงเข้ามาหาตัว มืออีกข้างกอดเอวไม่ให้หลบหนี ลำตัวทั้งสองแนบชิดติดกัน ลำตัวแบคฮยอนหงายไปข้างหลังเล็กน้อยเพราะคนตัวสูงก้มตัวลงมาจนปลายจมูกชนกัน


ชานยอลชายตาไปมองหญิงสาวที่ยืนอึ้งกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นและหันกลับมยิ้มหวานให้แบคฮยอนชนิดที่ไม่มีใครเคยเห็นชานยอลทำแม้กระทั้งพ่อกับแม่ของชานยอลก็ไม่เคยเห็น แต่วันนี้เขากลับเลือกที่จะมอบยิ้มอ่อนโยนนี้ให้กับแบคฮยอน....เลขาคนใหม่ของเขา


ชานยอลไม่รอให้ร่างเล็กขยับตัว รีบก้มลงช่วงชิมริมฝีปากสีเชอรี่น่ากัดกินของคนตรงหน้า คนตัวเล็กตาเบิกกว้าง ตัวแข็งทื่อ สมองขาวโพลนไม่สั่งการขัดขืน ขาเริ่มอ่อนแต่ยังดีที่มีอ้อมแขนแกร่งกระชับอ้อมกอดไว้ ชานนยอลค่อยๆชิมริมฝีปากนี้ช้าๆ ค่อยใช้ลิ้นเปิดปากคนตัวเล็กที่เม้มเข้าหากันด้วยความเกรง ชานยอลค่อยๆเลียริมฝีปากปลอบโยนให้คนตัวเล็กเปิดปากให้เขาชิมความหวานอร่อยของน้ำผึ้งในริมฝีปากนี้  เหมือนคนตัวเล็กจะได้สะติจากการถูกคนตัวสูงโลมเลียก็รีบทุบตีชานยอลให้ปล่อยเพราะเริ่มหายใจไม่ออก


“อื้มมม...แฮ็ก ๆ..... -////-


“จ๊วบ...แค่นี้เหนื่อยแล้วหรอ อยู่บ้านนานกว่านี้ก็ยังทนได้เลย”


คนตัวสูงถอดจูบออกอย่างอ้อยอิ่งจนได้ยินเสียงดูดดึงริมฝีปากจนน่าอาย  แต่คนอย่างชานยอลได้ทำในสิ่งที่อยากทำ ไม่มีคำว่าอายหรอก


“อ่ะ กะ....”


เสียงแหลมกำลังจะส่งแรงสะเทือน 8.5 ริกเตอร์ใส่ทั้งสองคนที่ทำเรื่องที่เธอไม่เคยได้ทำมาก่อน จูบแบบนั้น แววตาแบบนั้น เธอไม่เคยไปรับ!!!


“หยุด!! และไสหัวเธอออกไปจากห้องฉันได้แล้ว กาอิน แล้วอย่ากลับมาอีก เงินก้อนสุดท้ายที่ฉันจะให้เธออยู่ในบัญชีเธอแล้ว เชิญ!!!!”


ชานยอลตะโกนห้ามสิ่งที่เธอจะทำและพูดในสิ่งที่ตัวเองต้องการ นั่นคือกำจัดเธอ


“คะ คุณ!!”


“อย่าให้ฉันต้องพูดซ้ำ!”


“หึ้ย แก!!”


หญิงสาวเดินปึงปังออกไปแต่มิวายหันกลับมาชี้หน้าแบคฮยอน และหมุนตัวกลับออกไปยังประตูทางออก


“ปล่อยผมได้แล้วครับ...”


เลขาตัวเล็กจับมือของชานยอลออกให้พ้นตัวและเดินกลับโต๊ะทำงานอย่างอารมณ์คุกรุ่น


“อ้อ ฉันลืมน่ะ”


ชานยอลยอมปล่อยมือออกจากต้นแขนนิ่มแม้จะไม่อยากปล่อยคนตัวเล็กออกไปจากอ้อมแขนเลยก็ตาม ร่างสูงมองตามร่างเล็กที่เดินผละออกไปยังโต๊ะทำงานของตนด้วยอาการไม่พอใจ ร่างสูงจึงเดินมานั่งที่ของตัวเองแต่สายตายังคงมองคนตัวเล็กที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข่ามไม่วางตา


ชานยอลรู้ว่าแบคฮยอนโกรธที่ไปละเมิดสิทธิของคนตัวเล็กและคนตัวเล็กทำอะไรเขาไม่ได้ แต่จะให้ทำยังไงหล่ะ มาเฟียอย่างเขาขอโทษใครไม่เป็นด้วยสิ แต่ไม่ต้องห่วงไปหรอก....ถ้าอยู่กับเขาไปนานๆอาจจะได้ยินคำว่าขอโทษบ่อยๆก็ได้ บางที่อาจจะไม่ได้มีแค่คำขอโทษหรอกน่ะที่เขาจะบอก.....





















 
 
 










twitter: @fafangluz


#ทูนหัวมาเฟีย
#NC ติดตามได้ในไบโอทวิตน่าาา
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 33 ครั้ง

591 ความคิดเห็น

  1. #579 gpxxx (@gpimlada) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 13 เมษายน 2562 / 00:45

    วันแรกก้จูบเค้าเลย นะ

    #579
    0
  2. #487 pim pimmi (@pim35225) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 21 มกราคม 2560 / 16:54
    ร้ายกาจมากกก. น้องแบคคคคค
    #487
    0
  3. #448 Rita525 (@Rita525) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 4 กันยายน 2559 / 02:35
    อิสามมาเฟียเนี่ยมันร้ายๆหนักน่ะ เป็นเหมือนกันหมด หื่นๆๆๆๆ
    #448
    0
  4. #418 plabongjung (@plabongjung) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2559 / 22:38
    แก๊งนี้มันปากว่ามือถึงจริงๆ น้องแบค ลาออกเถอะเดี่ยวหนูจะเปลืองตัวน่ะลูก
    #418
    0
  5. #292 conan_tkd (@conan_xoxo) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 11 มีนาคม 2559 / 23:09
    เลขาส่วนตัว พี่ชานแกคิดอะไรหน่ะ
    น้องแบคสู้ๆนะคะ
    #292
    0
  6. #256 @MayBeSmile (@exo_member12) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2559 / 22:08
    หึ อิพี่...........
    #256
    0
  7. #92 IceCreamCake (@writerpiluntana) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2558 / 18:52
    โอ้ววววววววววววววววววววววววววววววว ท่านชานมาแรงแซงทางโค้งค่าาาาาา
    #92
    0
  8. #83 Akanishi Yimei (@akanishibluecat) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2558 / 16:11
    พิชานรุกหนักเลย เลือกแล้วนิ ดูแลดีๆล่ะ55554

    นี่กลัวเวลาแบคจะเบรคแตก แก่เล่น หื่นใส่เลขา

    ตั้งแต่วันแรกเลย แล้วไง ปากหวานป่ะ 
    #83
    0
  9. #49 m[e]m{e}_ll (@meme-koo) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2558 / 23:54
    น้องแบคกี้น่าสงสารง่ะ 555555  อ๋อยยยย เขินนะ
    #49
    0
  10. #46 HH520'EXOL (@lumaylu_) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2558 / 17:27
    ฮุนฮาน ชานแบคก็มาแล้วว น่ารักก
    #46
    0
  11. #25 an20 (@201123) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2558 / 19:08
    แบคมาทำงานวันแรกก็เจอพี่ชานรับน้องแบบนี้ซะแล้ว
    #25
    0
  12. #24 Wuniiz_KR (@wuniiz-kr) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2558 / 16:06
    มันดีทุกคู่เลยอ่ะ ชอบมาก
    #24
    0
  13. #22 Ruriya Rungsawad (@film73) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2558 / 07:04
    เอาคริสเลย์ ><
    #22
    0
  14. #21 'foreverexo_ch (@exoklever) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2558 / 18:53
    น้องแบคเปนเลขา งานดีมาก ><
    #21
    0
  15. #16 Wuniiz_KR (@wuniiz-kr) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2558 / 13:59
    อ้ากกกก เลือกแล้ววววววๆๆๆๆๆๆ
    #16
    0
  16. #15 Wuniiz_KR (@wuniiz-kr) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2558 / 10:32
    พี่ชานแกชอบแล้วหรอ 55++
    #15
    0
  17. #14 ตะอุ๋ง (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2558 / 10:59
    ชอบคู่เซฮุนมาก มาแบบมึนๆ แต่คู่คริสเลย์ก็น่ารักดี แต่ชานแบคเนี่ยจะเป็นยังงัยต่อน้าาาา

    ^////^
    #14
    0
  18. #12 Wuniiz_KR (@wuniiz-kr) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 14 มิถุนายน 2558 / 14:38
    อ้ากกกก หื่นมากเเต่ละคน
    #12
    0