Fic Exo #ทูนหัวมาเฟีย KL HH CB ft.KD CM TH

ตอนที่ 22 : #ทูนหัวมาเฟีย #18 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,694
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 17 ครั้ง
    4 ก.พ. 61



#ทูนหัวมาเฟีย #18



แกร๊ก

 

“พี่...” ชานยอล...

“กินนี่แล้วนอนได้แล้วแบคฮยอน”

คนตัวเล็กลุกออกจากเตียงและเดินเข้าไปหาร่างสูงและทำตามคำสั่งทันที ร่างเล็กแอบสังเกตุร่างสูงที่กำลังยืนดูตนกินของเหลวสีขาวขุ่นที่บรรจุในแก้วใสเล็กน้อย สีหน้าของชานยอลดีกว่าเมื่อสักครู่เล็กน้อยแม้หัวคิ้วจะยังขมวดเข้าหากันเล็กน้อยก็เถอะ

“........” อึดอัดอะ..

“...........”

ร่างสูงยังคงเอามือกอดอกยืนพิงประตูมองแบคฮยอนดื่มนมอยู่อย่างไม่วางตา ใบหน้าเรียวยามเงยหน้ายกแก้วนมขึ้นดื่มจนเห็นสันกรามชัดเจน ลำคอที่ไร้ลูกกระเดือกสะเทือนขึ้นลงตามการกลิ่นกินของร่างเล็ก สันจมูกที่รั้นเล็กน้อยเชิดขึ้นอย่างหน้าหมั่นเขี้ยว ไหนจะริมฝีปากบางสีสดที่เขาเคยครอบครองกำลังคาบปากแก้วนมเส็งเคร็ง ที่มันทำให้ชานยอลอยากจะเดินไปหยิบมันเขวี้ยงใส่อ่างล้างจานให้มันรู้แล้วรู้รอดนั่นอีก

ชานยอลกำลังครุ่นคิด....แบคฮยอนจะน่ารักไปเพื่อใคร

ปึก!

“หมดแล้วครับ”

“...อือ วางไว้ตรงนั้นแหละ ไปนอนเถอะ”

“ต แต่..”

“หือ?..”

คนตัวเล็กเลียริมฝีปากของตัวเองที่มีคราบนมติดอยู่เล็กน้อยก่อนจะเงยหน้ามาพูดกับร่างสูงตรงหน้าอย่างเสียงอ่อยจนชานยอลแทบจะกระโจนใส่ร่างเล็กแล้วเช็ดทำความสะอาดคราบนมด้วยปากของตัวเอง ถ้าไม่ติดว่าแบคฮยอนยังเจ็บจากความดิบเถื่อนของตัวเองอยู่หนะนะ

โดนเด็กเล่นเหมือนเซฮุนคงไม่ใช่เรื่องตลกนะครับ

“พี่โกรธ...”

“ไร้สาระ นอนได้แล้ว มันดึกแล้ว”

“แต่พี่ชานโกรธอยู่..”

แบคฮยอนก้มหน้ากุมมือเข้าหากันอย่างรู้สึกผิด ร่างสูงที่ยืนดูอยู่จึงเดินเข้ามาหาร่างเล็กและเชยคางมนขึ้นมาสบตากัน คนน้องได้แต่ยืนจ้องตากัดปากตัวเองด้วยความประหม่า

“ฉันพูดตอนไหนกัน”

“ก็..พี่ชานทำหน้าไม่พอใจแบค”

“หึ ไปนอนได้แล้วไป”

ชานยอลลูบผมร่างเล็กแผ่วเบาก่อนจะหันหลังหยิบแก้วเปล่าออกจากห้อง

พรึบ!

“ฮื้อ! พี่โกรธจริงๆด้วย! แบคกับพี่ลู่หานแค่คุยกันเฉยๆนะครับ เราไม่ได้คิดอะไรกันแบบนั้น เพราะเพื่อนของแบคทำงานในร้านกาแฟพี่ลู่หาน แบคกับพี่ลู่หานเลยรู้จักกันมาก่อน แค่นี้เองนะครับ แบคคิดกับพี่ลู่หานแค่พี่น้องนะ!”

ร่างเล็กวิ่งเข้ามากอดร่างสูงไว้จากด้านหลังเมื่อเห็นอีกคนกำลังจะเดินพ้นประตูไป ริมฝีปากเล็กอธิบายยาวเยียดจนแทบลืมหายใจ ยิ่งเห็นคนพี่ยืนนิ่งแบคฮยอนก็ยิ่งกระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้น

ควับ! พรึบ ปึก!

เสียงการหันกลับมาของร่างสูงตามด้วยร่างเล็กที่ลอยหวือเหนือพื้นดินและจบลงที่เตียงหน้านุ่มขนาดคิงไซส์ที่เจ้าของมันกำลังคร่อมทับร่างเล็กที่กำลังตกใจกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อสักครู่

“....พ พี่ชาน!”

“รู้อะไรไหมแด็กน้อยของฉัน...ฉันว่าจะไม่ทำอะไรนายแล้วนะแบคฮยอน ยิ่งนายมากอดฉันแบบนี้ อยากเจ็บตัวหรือไง ทำแบบนี้ไม่อยากนอนใช่ไหม หืม?”

“...ต แต่พี่หันหลังให้แบค!”

คนตัวเล็กเผลอขึ้นเสียงใส่ชานยอลอย่างลืมตัว เพราะการกระทำของชานยอลมันพานทำให้แบคฮยอนหงุดหงิด แม้ชานยอลจะบอกว่าไม่โกรธแล้วก็จริง แต่ก็ไม่ยอมบอกว่าเป็นอะไร แถมจะมาหันหลังเดินหนีกันอีก แบคอยอนจะหงุดหงิดมันก็ไม่แปลกหรอก

“ฉันแค่จะเอาแก้วลงไปไว้ เอาค้างคืนไว้มันก็เหม็นห้องสิ”

“........”

“ทีนี้จะนอนได้หรือยัง?”

“แล้วทำไมตอนแบคกินนมพี่ถึงมองแบคแบบไม่พอใจด้วยละ!”

เด็กน้อยนี่มันเด็กน้อยจริงๆเลย

“..ก็เปล่า ฉันแค่คิดว่าฉันจะช่วยนายทำความสะอาดคราบนมที่ติดปากนายพวกนี้ออกยังไงดี บอกฉันหน่อยคนดี ว่าฉันควรทำยังไง?”

ร่างสูงที่คร่อมทับแบคฮยอนยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ส่งไปให้ร่างเล็กที่ตอนนี้ระบบไหลเวียนเลือดกำลังไหลขึ้นมากองรวมกันจนทั่วใบหน้าเรียวอย่างมิได้นัดหมาย

“...ม ไม่รู้หรอก! ออกไปเลย ง่วงแล้ว!”

ขึ้นเสียงกลบเกลือนความเขินล้วนๆ หึหึ

ร่างสูงค่อยๆผละออกจากการคร่อมทับและเอี้ยวตัวไปหยิบผ้าห่มนวมอยู่ปลายเท้าขึ้นมาห่มให้แบคฮยอนที่กำลังหันหลังให้ร่างสูงเพราะความเขิน

“รีบนอน...พรุ่งนี้ฉันจะพากลับโซล”

พรึบ!

แบคฮยอนเด้งตัวขึ้นจากเตียงอย่างรววดเร็วจนลืมความอายเมื่อชานยอลเอ่ยประโยคเมื่อสักครู่จบ

“กลับโซล!!? พี่ชานจะพากลับจริงๆหรอ!?”

“ครับ..อุก”

ร่างสูงยังตอบคำถามไม่จบด้วยซ้ำร่างเล็กบนเตียงก็กระโดนกอดร่างสูงที่นั่งอยู่ปลายเตียงเสียแล้ว ทำเอาคนโดนกอดที่ยังไม่ทันได้เตรียมตัวจุกไปเลยทีเดียว

“กอดแรงแบบนี้ไม่อยากนอนจริงๆใช่ไหม”

“เปล่านะฮะ...ก็แบคดีใจนิครับ ที่จะได้กลับบ้าน”

“ใครบอกจะพากลับบ้าน”

คนน้องที่ยิ้มจนตายี่ต้องหุบยิ้มทันทีเมื่อชานยอลพูดประโยคไม่เข้าหูออกมา

“ทำไมละ แบคคิดถึงบ้านแล้วนะ”

“อืมมม ขอคิดดูอีกทีละกัน”

“พี่ชานนนนน”

“........”

“พี่ชานยอล”

“...........”

ร่างเล็กที่เห็นชานยอลนิ่งก็ผละอ้อมกอดจากชานยอลและหันมามองร่างสูงที่นั่งทำหน้านิ่งอยู่

“อย่านิ่งใส่แบคสิ”

“....ก็บอกว่าขอคิดดูก่อนไง”


“พี่.......อ่ะ!!


แบคฮยอนยังเห็นชานยอลนิ่งไม่ทุกข์ร้อนกับการเรียกร้องของตน ร่างเล็กจึงลุกออกจากตักแกร่งและเตรียมตัวเข้านอนแต่แขนเรียวกลับถูกดึงเข้าหาจนร่างบางปะทะเข้ากับร่างแกร่งของชานยอลที่อ้าแขนรอรับอยู่ คนตัวเล็กได้แต่ก้มหน้าไม่สบตายู่ในอ้อมกอดของชานยอล


“นายนี่มันจริงๆเลย อ้อนอีกหน่อยก็ไม่ได้หรือไง”


“.........”


“เงียบทำไมอีก โกรธหรือไง?”


“....ไม่ฮะ แบคแค่กลัวพี่จะรำคาญ”


“หึ เงยหน้าขึ้นมาสิ..”


จุ๊บ.........

คนน้องเงยหน้าตามคำสั่งคนพี่ไม่รอช้าที่จะประกบริมฝีปากเข้าหาริมฝีปากบางสีสดที่เขาคอยจ้องอยากจะจับกินเช้าเย็นทันที ไม่รอให้คนตัวเล็กได้ตั้งตัวด้วยซ้ำ ลิ้นสากค่อยๆละเมียดเลียคราบนมบนริมฝีปากที่ร่างเล็กดืมอย่างไม่รีบร้อนก่อนจะแทรกผ่านรอยแยกที่ร่างเล็กเผลอเผยอขึ้นเพราะความตกใจและเกี่ยวกระวัดลิ้นเล็กที่เคยคอยแต่หนีสัมผัสเมื่อจูบกันแต่ตอนนี้มันกลับตอบสนองร่างสูงได้ดีจนชานยอลนึกอดภูมิอกภูมิใจในความเก่งกาจของตัวเองไม่ได้


เป็นสามีที่ดีอย่างเดียวไม่ได้ ต้องเป็นครูเชี่ยวเช็กที่ดีให้ภรรยาด้วยนะครับทุกคน ฮริๆ












01.15 am.

ปัง!! ปึก!


“ไอ้พวกเลี้ยงเสียข้าวสุก!! งานกระจอกๆแค่นี้พวกมึงก็ยังทำกันไม่ได้เหรอ!


เสียงแฟ้มเอกสารเล่มหนาถูกทุบลงบนโต๊ะทำงานขนาดกลางอย่างแรงก่อนที่มันจะตกลงต่อหน้าชายฉกรรจ์ร่างสูงใหญ่เพราะแรงเหวี่ยงและตามมาด้วยคำด่าทออันทรงพลังจากชายวัยกลางคนผู้เป็นทั้งเจ้านายและเจ้าชีวิตของพวกเขา


“พ พวกผมลองเจาะระบบจีพีเอสและระบบดาวน์เทียมแล้วครับต แต่ก็ไม่เจอเพ้นเฮาส์ของพวกมันสักหลังเลยครับ แต่...เอ่อ..”


“จะอ้ำอึ้งหานรกขุมที่ร้อยแปดรึไงห๊ะ! รีบๆพูดมา!


“ค ครับๆ คือ..ตามที่ผมเจาะระบบดาวน์เทียมดู เอ่ออ บนเกาะเซจูมีพื้นที่ว่างประมาณหลายหมื่นไร่อยู่ครับ แต่ผมไม่แน่ใจว่าเป็นที่อยู่ของพวกมันรึเปล่า ผม...”


“ไม่แน่ใจ?...งั้นพวกมึงก็ไปทำให้มันแน่ใจสิวะ! ถ้าใช่ก็ฆ่าพวกมันทิ้งซะให้หมด ไสหัวไป!!


สิ้นสุดคำสั่งอันเกรี่ยวกราดของผู้เจ้านายเหล่าชายฉกรรจ์สามสี่คนก็พากันรีบออกไปจากห้องอย่างรวดเร็วเหลือเพียงแค่ชายวัยกลางคนที่กำลังข่มอารมณ์โกรธแค้นจนดวงตาที่เหี่ยวย่นกำลังแดงกล่ำอย่างหน้ากลัว


“ตราบใดที่กูยังไม่ตาย พวกมึงก็อย่าหวังว่าจะมีความสุขบนกองเงินกองทองของกู ไอ้อี้ฟาน!!

 


ก็อกๆ....

“เข้ามา!


เสียงตอบรับจากชายวัยกลางคนดังขึ้นอย่างหัวเสียเมื่อได้ยินเสียงเคาะประตูอีกครั้ง ชายนิรนามไม่รอช้าที่จะเปิดประตูเข้าไปหาเจ้านายชั่วคราวของตนและเอ่ยถามอย่างอารมณ์ดีทั้งๆที่รู้ว่าชายแก่ตรงหน้ากำลังอยู่ในอารมณ์ที่เรียกได้ว่า ฆ่าคนเพื่อให้ไฟแค้นในอกมอดลงได้ก็จะฆ่า


“สวัสดีครับคุณลั่วอิน....ทำไมดูอารมณ์ไม่ดีเลยละครับ”


“มันเรื่องของฉัน ไหนละงานที่ฉันให้ไปทำ คว้าน้ำเหลวสิท่า เหอะ!


ร่างสูงของผู้มาใหม่ถือวิสาสะนั่งบนเก้าอี้นวมตรงข้ามกับชายแก่โดยไม่ต้องรอการอนุญาตจากเจ้าของ


“ใจเย็นๆสิครับคุณเจ้านาย คนอย่างผม...ไม่ทำให้เจ้านายคนไหนผิดหวังหรอกครับ”


“ไหนละ! อย่ามาเล่นลิ้นกับฉัน! รีบๆส่งมันมาสักที”


“หึ...นี่ครับสิ่งที่คุณต้องการ”


ร่างสูงวางซองสีน้ำตาลขนาดกระดาษเอสี่ไว้บนโต๊ะก่อนจะค่อยๆเลื่อนซองนั้นไปต่อหน้าชายสูงวัยอย่างอ้อยอิ่งคล้ายยั่วยวนชวนโมโหจนลั่วอินต้องเอื้อมมือไปกระชากซองเอกสารนั้นออกมาอย่างแรงตามแรงอารมณ์ของตนในขนาดนี้

และหวังว่าสิ่งที่อยู่ในซองนี้จะสามารถทำให้ตนอารมณ์ดีขึ้นได้ไม่มากก็น้อย


“หึ  ขอบใจ...”


 ปึก! ซองสีน้ำตาลขนาดเล็กเท่าซองจดหมายแต่แตกต่างกันที่ซองนี้มีความหนากว่าซองจดหมายทั่วไปถูกลั่วอินโยนไปต่อหน้าร่างสูงที่นั่งกอดอกยิ้มน้อยยิ้มใหญ่อยู่ตรงหน้า       


“ว้าวว! ให้มาเยอะขนาดนี้แสดงว่าเด็กคนนี้คงสำคัญน่าดูเลยนะครับคุณเจ้านาย ว่าแต่เด็กนั่นคือใครหรอครับ?”


ชายหนุ่มเอื้อมมือไปหยิบซองเงินขึ้นมาและนับก่อนจะทำตาโตและร้องอุทานออกมาเพราะเงินที่ลั่วอินให้เขามามันไม่ใช่น้อยๆเพื่อแลกกับข้อมูลการเดินทางของหนุ่มน้อยคนนึงจากจีนแผ่นดินใหญ่มายังเกาหลี ถึงแม้จะยังไม่รู้ว่าเจ้าตัวอยู่ที่ไหนก็ตามเถอะ

ลั่วอินเก็บเอกสารที่คนของตนส่งมาให้เมื่อสักครู่ไว้ในลิ้นชักกลางโต๊ะทำงานของตนก่อนจะค้ำโต๊ะและยื่นใบหน้าที่เหี่ยวย่นตามกาลเวลาเข้าไปหาชายหนุ่มตรงหน้าก่อนจะยิ้มมุมปากและพูดออกมา


“...หน้าที่ของแกคือทำตามคำสั่งฉัน ไม่ใช่ให้มาแส่เรื่องของฉัน”


ร่างสูงยกยิ้มมุมปากเล็กน้อยก่อนจะยืนขึ้นเต็มความสูง มือหนาคว้าซองเงินบนโต๊ะ มืออีกข้างล้วงกระเป๋าและหมุนตัวเตรียมจะออกจากห้องไป แต่กลับหยุดชะงักเล็กน้อยเมื่อคิดอะไรออกขึ้นมาก่อนจะหมุนตัวกลับมาหาเจ้านายชั่วคราวของตนอีกครั้ง


“ครับๆๆๆๆคุณเจ้านาย งั้นผมขอตัวเลยแล้วกันนะครับ  อ้อ! จริงสิครับคุณเจ้านาย ช่วงนี้เจ้านายได้ไปหาซินแสเพื่อให้ปรับฮวงจุ้ยดวงชะตาชีวิตบ้างรึเปล่าครับ”


“..........”


“....เมื่อสักครู่ผมไม่เห็นเงาหัวคุณนะ หึ ระวังหน่อยนะครับ โบราณเขาว่าไว้ ว่ามันจะเป็นลางร้าย ขอให้โชคดีนะครับคุณลั่วอิน”


ปึง!!

ไอ้ซอ ยองโฮ!!!

 


ปึก!!

“เหอะ! ไอ้แก่นี่ ใกล้จะตัวเย็นอมเหรียญแล้วยังไม่เจียมกะลาหัว”


ร่างสูงแทรกตัวเข้ามาในรถสปอร์ตคันหรูของตนเองก่อนจะปิดประตูอย่างแรงด้วยแรงอารมณ์ที่กำลังพุ่งสูงในขณะนี้ตามประสาคนอารมณ์ร้อนแบบเขา แต่ก่อนที่ร่างสูงจะกระชากเกียร์รถขับออกไปก็มีเสียงเรียกเข้าดังขึ้นเสียก่อน


Rrrrrrrrr Rrrrrrrr…


ร่างสูงก้มมองรายชื่อสายเรียกเข้าเพียงครู่และกรอกตาไปมาอย่างเบื่อหน่ายก่อนจะกดรับและกรอกเสียงลงไปอย่างไร้อารมณ์ เขาคิดว่าไอ้พวกนั้นต้องเห็นเหตุการณ์เมื่อครู่ผ่านกล้องวงจรปิดที่แอบติดไว้กับกระดุมเสื้อคลุมหนังสีดำที่เขาใส่ไว้แล้วแน่นอน ไม่งั้นไม่โทรมาเรียนขนาดนี้หรอก


“...เออ”


[มึงไปพูดอะไรกับมันวะ]


“...ไม่มีไร แค่บอกให้มันระวังตัว”


[ไอ้บ้าเอ้ย! เดี๋ยวมันก็รู้ตัวหรอก โง่หรือโง่วะห่ะ!]


“ก็กูโมโหมันนี่หว่า รีบจัดการมันไปซะได้ก็ดี!”


[จัดการยากก็เพราะมึงนั้นแหละไอ้..ไอ้../ควาย]


“ใครด่ากู พูด!!


[….ไอ้ชาน]


“มึงไม่เห็นที่มันพูดกับกูรึไง มันด่ากูอะ มันด่ากูววว!


[เห็น...แต่ไม่ได้ยิน เป็นลูกน้องมันนี่หว่า ยอมๆหน่อยสิวะ มันจะได้ไม่สงสัยไง จะว่าไปมึงก็เหมือนพวกรับจ้างเถื่อนเหมือนกันนะจอร์นนี่ ไปเอาเคราปลอมมาจากไหนวะ หึๆ]


ร่างสูงของจอร์นนี่ขมวดคิ้วเล็กน้อยก่อนจะเอี้ยวตัวไปส่องกระจกและก็ถึงบางอ้อ ก็ถึงว่าทำไมมันคันยุบยิบ แต่ช่างหนวดเคราก่อน ตอนนี้ขอด่าไอ้พวกเพื่อนชั่วก่อนเถอะ


“ลูกน้องมันห่าเหวอะไรละ! มึงก็อีกคน เรียกกูข้ามน้ำข้ามทะเลมาเพื่อเป็นลูกน้องไอ้เลวนั่นแล้วให้มันด่าเนี่ยนะ มึงคิดอะไรอยู่ห่ะ!!


[กูเปล่า ไอ้คริสเลย เอ่อๆๆ ถึงโซลค่อยว่ากัน]


“เออ!! เตี๋ยมคำตอบกันไว้ให้ดีๆ กูกลับไปเคลียร์กับพวกมึงแน่! ”


ติ๊ด!

ไอ้เซฮุน ไอ้เพื่อนชั่ว! โว้ยยย!!


ไม่ใช่หรอก เขาไม่ได้หงุดหงิดที่โดนชายแก่นั่นด่าหรอก แต่เขาหงุดหงิดที่ไอ้แก่นั่นบังอาจมาเรียกชื่อจริงของเขา!!


“ชื่อนั้นกูให้เมียกูเรียกได้คนเดียวโว้ยยยย!!”

 


พรึบ!

“...ไอ้ชานเอาหลอดยาตรงนั้นมาให้กูที”


ร่างสูงของเซฮุนโยนสมาร์ทโฟนเครื่องหรู่ลงฟารับแขกกลางบ้านทันทีเมื่อคุยธุระกับเพื่อนร่วมธุรกิจของตนเสร็จก่อนจะเอ่ยวานให้ชานยอลหยิบหลอดยาแก้แพ้และยาแก้ฟกช้ำให้


“สำอางจริงนะมึง แค่นี้ทำเป็นสำออย”


“เงียบปากไปเลยมึง ลองไปนั่งคุกเข่าบนพื้นหินกรวดแข็งๆกลางสวนมืดๆเป็นชั่วโมงแบบกูบ้างสิ ไม่เข่าเขียว แขนขาลายก็ให้มันรู้ไป”


“เกิดมากลัวเมียก็ลำบากหน่อยนะเพื่อนรัก หึๆ”


“เหอะ! อย่าให้กูเห็นมึงคุกเข่ากอดขาแบคฮยอนอยู่น่ะได้เพื่อนชั่ว กูจะถมมึงให้จบดินด้วยตีนกู กูสาบานได้”


เซฮุนใช้หลอดยาชี้หน้าเพื่อนอย่างชานยอลเพื่อคาดโทษ ชานยอลเพียงแค่ยิ้มมุมปาก ลอยหน้าลอยตาอย่างล้อเลียน จนคริสต้องเป็นคนเอ่ยขัดขวางสงครามระหว่างเพื่อนทั้งสองของตน(อีกครั้ง)


“เอาละๆ พวกมึงสองคนอยู่ด้วยกันดีๆสักวันไม่ได้รึไงวะ....”


“....แล้วมึงจะเอาไงต่อ ไปบอกข้อมูลการเดินทางของอี้ชิงแบบนั้นเดี๋ยวพวกมันก็ตามเจอหรอก”


“กูไม่โง่ขนาดนั้น แต่มันเป็นทางเดียวที่จะสามารถล่อมันออกมาจากถ้ำได้”


“โดยเอาเมียมึงมาล่อเนี่ยนะ มึงคิดจะทำอะไรกันแน่ไอ้คริส”


ชานยอลอดเอ่ยปากถามไม่ได้ ถึงจะเป็นเพื่อนกันมานาน ถึงจะเข้าใจกันในหลายๆเรื่อง แต่เขาก็ไม่เคยจับทางเพื่อนของตนคนนี้ออกสักที ชายคนนี้มีอะไรซับซ้อนเกินกว่าพวกเขาจะเข้าถึง ไม่แปลกที่สามารถตั้งตัวได้ภายในระยะไม่กี่ปี แถมยังเป็นอันดับต้นๆอีกด้วย เรียกได้ว่า พลิกจากหลังเท้าเป็นหน้ามือ เลยก็ว่าได้


“พวกมึงก็รู้ว่าจุดอ่อนของกูคืออะไร นักธุรกิจถ้าจะขึ้นเป็นใหญ่ได้ต้องรู้จุดอ่อนของศัตรู เรื่องนี้พวกมึงคงรู้ดี”


“........../..........”


“ตรรกะของจาง ลั่วอินก็ไม่ต่างกัน มันต้องการกำจัดจุดอ่อนของกู นั่นก็คืออี้ชิง”


“แล้วน้องจะไม่เป็นอะไรรึไงวะ มันเสี่ยงนะไอ้คริส”


คริสส่ายหน้าเบาๆเป็นเชิงว่าไม่มีทางอื่นให้เลือกแล้ว ไม่ใช่ว่าคริสจะกำจัดลั่วอินไปให้พ้นๆไม่ได้ แต่เพราะเขากลัวครรักของตนจะรับเรื่องนี้ชองคุณลุงสุดที่รักไม่ได้ อี้ชิงรักลั่วอินมาก ลั่วอินเปรียบเหมือนพ่อคนที่สองของอี้ชิง คริสรู้เรื่องนี้ดี คริสถึงไม่อยากทำอะไรบุ่มบ่ามตามใจอยาก

เขาไม่อยากให้น้องเสียใจ เพียงเพราะเขาทำร้ายคนที่เคยทำลายครอบครัวของคริสและคนที่อี้ชิงเคารพรัก คริสไม่อยากทำแบบนั้น


“....เห้ออ ตามใจมึงแล้วกัน มีอะไรให้พวกกูช่วยก็บอกละกัน/...อืม”


ชานยอลพูดและเซฮุนตอบรับในลำคอเบาๆเป็นเชิงว่าเห็นด้วยกับชานยอลก่อนจะก้มหน้าก้มตาทายาที่แขนขาของตนต่อ

ก็คนมันคันอะ ทำไงได้


“อืม...ทางองค์กรนาซ่าเขารายงานกูมาว่ามีคนเจาะระบบดาวน์เทียมเพื่อดูสถานที่ลับซึ่งก็คือเพ้นเฮาส์ของเรา และกูก็มั่นใจด้วยว่าต้องเป็นคนของจาง ลั่วอิน ไม่ผิดแน่ และอีกไม่นานมันคงกำลังมาที่นี่ กูถึงได้จะพาอี้ชิงเข้าบ้านใหญ่ไงละ”


“เดี๋ยวนะ องค์การนาซ่า?”


เซฮุนเงยหน้าขึ้นมาถามคริสอย่างสงสัยเต็มประดา ไอ้นี่มันชักจะซับซ้อนซ่อนเงื่อนเกินไปแล้ว มันไปรู้จักกับองค์กรนาซ่าตอนไหนวะ!


“อือ...ทำไมว่ะ”


“มึงไปรู้จักองค์กรนั่นตอนไหนวะ ทำไมพวกกูไม่รู้เรื่อง”


“....เออน่า เอาเป็นว่ากูรู้จักละกัน”


“......../อ่าๆ.....”


เซฮุนและชานยอลหันหน้ามามองกันเล็กน้อยก่อนจะเออออห่อหมกตามคริสไป


“แผนต่อไปก็คือ พวกมึงต้องพาเมียพวกมึงกลับโซลในอีก2ชั่วโมง ขืนช้ากว่านี้พวกมันได้เจอพวกเราแน่  กูเตรียมเรือยอร์ชไว้ให้พวกมึงคนละลำแล้ว แยกย้ายกันไปคนละเส้นทาง เจอกันอีกทีที่โซล โอเคนะ”


“เออ/เค้”


“ส่วนเรื่องที่นี่กูเตรียมไว้หมดแล้ว กูจะให้คนแอบอ้างมาเป็นผู้อยู่อาศัยไปก่อน ไม่เข้าใจตรงไหนไหม?”


“กูมี” ชานยออลยกมือขึ้นเหนือหัว ก่อนจะเอ่ยถามเพื่อนออกไป “มึงไปเตรียมการตั้งแต่เมื่อไหร่ ทำไมพวกกูไม่รู้เรื่องห่าเหวอะไรเลย”


“กูเตรียมการกับจงแดนะ เอาน่า อย่าทำหน้าแบบนั้นสิวะ กูแค่ไม่อยากให้พวกมึงลำบากเรื่องของกูแค่นั้นเอง”


คริสเดินไปตบไหล่เพื่อนทั้งสองที่กำลังมองแรงเขาอย่างเคืองๆ เขาแค่ไม่อยากให้เพื่อนมาเหนื่อยกับเรื่องในอดีตของเขา เขาแค่อยากแก้มันด้วยตัวเองดีกว่า


“หลายหัวย่อมดีกว่าหัวเดียวไหมวะ นี่ก็เพื่อนไหม?” เซฮุนพูดขึ้นแต่ยังก้มหน้าทายาอยู่เหมือนเดิม


“กูรู้ว่าพวกมึงหวังดี นี่กูก็บอกแผนการให้พวกมึงช่วยอยู่นี่ไงวะ”


“อย่าให้มีอีกนะมึง อะไรที่เป็นความลับนอกจากเรื่องบนเตียงกับเมียมึงต้องบอกพวกกูให้หมด ใกล้ตายจะได้ไปช่วยทัน!” ชานยอลสะบัดมือหนาของคริสออกจากไหล่และมองเพื่อนอย่างหมายหัว จนคริสอดที่จะตบหัวเพราะความปีญญาอ่อนของชานยอลไม่ได้


“เออๆๆๆ เคๆๆ ไม่มีอะไรสงสัยแล้วนะ กูขอขึ้นไปงีบสักแปบแล้วกัน”


ร่างสูงของคริสเดินไปหยิบแม็คบุคยี่ห้อดังบนโซฟาที่ตนเคยนั่งก่อนจะเอ่ยให้เพื่อนแยกย้ายไปพักผ่อนเพราะอีกไม่กี่ชั่วโมงก็ต้องเดินทางเข้าโซลกันแล้ว


“เออ แยกย้ายๆ”


“......กูมีอีกเรื่อง”


“อะไรของมึงอีกห่ะไอ้ฮุน จะตี2แล้วนะ พรุ่งนี้ได้ไหมห่ะ”


“ไอ้คริส ไอ้ชาน....กูมีเรื่องจะขอพวกมึงอีกอย่าง ทำให้กูได้ไหมวะ?”


ทั้งห้องโถงรับแขกเงียบลงทันทีเมื่อเห็นท่าทีจริงจังของเซฮุน ชานยอลกับคริสมองหน้ากันเล็กน้อยก่อนจะพากันหันไปมองเซฮุนที่มองพวกเขาอยู่ก่อนแล้ว


ช่วยเปลี่ยนระบบปลดล็อกประตูอัตโนมัติเวรนี่ออกไปให้กูทีเถอะ!!


“ไอ้เชี่ยฮุน!!/ไอ้เพื่อนเวร!!



#ต่อ

ซ่าา  คลื่นนน ซ่าาา...


เสียงคลื่นกระทบกันเมื่อเรือยอร์ชส่วนตัวกำลังขับเคลื่อนไปข้างหน้า ร่างบางที่นอนอยู่ในห้องนอนหรูขนาดเล็กเริ่มขยับตัวเล็กน้อยเมื่อรู้สึกว่าที่ที่ตนนอนอยู่กำลังโอนเอนไปมาจนรู้สึกเวียนหัว


“อื้มมม....อึก!”


ดวงตาหวานลืมขึ้นเล็กน้อยก่อนจะเปิดกว้างเมื่อสัมผัสได้ว่าตอนนี้ตัวเองไม่ได้อยู่ในเพ้นเฮ้าส์ของอี้ฟานแต่กลับอยู่บนห้องนอนหรูเพดานต่ำและแคบซึ่งดูก็รู้ว่ามันเป็นห้องนอนที่อยู่ในเรือ อี้ชิงเลือกที่จะพับเก็บความสงสัยเอาไว้ก่อนเพราะตอนนี้เขากำลังจะอาเจียนแล้ว!


“....อ อึก! อื้อออ!!” ....ห้องน้ำอยู่ไหน!!


มือบางยกขึ้นปิดปากแน่น ใบหน้าหวานหันไปมาเพื่อมองหาห้องน้ำ แต่ก็ไม่เจอ จึงเปลี่ยนเป้าหมายเป็นประตูทางออกแทน ขาเรียวจึงก้าวลงจากเตียงวิ่งไปทางประตูและเปิดมันออกอย่างรวดเร็ว ก่อนจะพุ่งตัวไปเกาะขอบเรือและสำรอกสิ่งที่อยู่ในท้องลงมหาสมุทรจนหมดไส้หมดพุง


“อึก! โอ๊กกก อ๊อกก อึกก อ๊อกก!......”


ซ่าาาา ซ่าาา....

“...โอกกกก อื้ออ อ๊อกก..”


เสียงคลื่นแข่งกับเสียงอาเจียนของอี้ชิงอย่างต่อเนื่อง ถึงแม้ลมเย็นๆและกลิ่นอายมหาสมุทรอย่างที่ตนชื่นชอบจะพัดมาตีหน้าหรือแม้แต่แสงสีส้มครามจากพระอาทิตย์ดวงโตกำลังจะโผล่พ้นขอบฟ้าที่ตนเคยพูดว่าอยากเห็นมันทุกเช้าก็ตามเถอะ ตอนนี้อี้ชิงก็ไม่สนหินสนแดดอะไรทั้งสิ้นแล้ว

อี้ชิงกำลังจะหมดแรง.....


หมับ!! พรึบ

“เฮียว่านิสัยเมารถเมาเรือของเรามันคงเข้าไปในกระแสเลือดแล้วมั้ง หึๆๆ”


“อึก! ..เฮีย” 


อี้ชิงครางชื่อคนที่กำลังอุ้มตัวเองอย่างแผ่วเบา สภาพร่างกายของอี้ชิงตอนนี้ไม่มีอารมณ์มาต่อล้อต่อเถียงหรือซักไซร้กับร่างสูงตรงหน้าหรอกน่ะ ถึงแม้ว่าอยากจะตะโกนถามดังๆก็เถอะ

ร่างบางถูกอี้ฟานวางลงบนเตียงนุ่มและห่มผ้านวมคลายอากาศเย็นให้อย่างเบามือ อี้ชิงปรือตาขึ้นมาเล็กน้อยก่อนจะยันตัวขึ้นพิงหลังกับผนัง


 “.....ไม่เอา”


เสียงหวานร้องค้านขึ้นเสียงแผ่วและหันหน้าหนีทันทีเมื่ออี้ฟานกำลังยื่นยากับแก้วน้ำมาให้ คนพี่ได้แต่ถอนหายใจอย่างขบขันให้กับความงอแงของน้อง


“ตอบคำถามอี้มาให้หมด..”


“..กินนี่ก่อนครับ”


“งั้นอี้ก็ไม่กิน”


“จับตีก้นดีไหมหืม?”


“กล้าหรอ?!”


“......ก็เปล่า กินยาก่อนแล้วเฮียจะตอบทุกคำถาม”


“.......”


ร่างบางไม่ขานรับแต่กลับเอื้อมมือออกไปหยิบยาจากมือหนามาส่งเข้าปากตัวเองก่อนจะหยิบแก้วน้ำที่คนพี่ยื่นมาให้ยกขึ้นดื่มจนหมดแก้วและยื่นแก้วเปล่าคืนให้คนพี่คืน


“....มานั่งตรงนี้...เร็วสิ”


“หึ”


ร่างสูงหัวเราะในลำคอเล็กน้อยแต่ก็ยอมเดินมานั่งที่เตียงนุ่มตรงข้ามกับร่างบางตามที่อี้ชิงบอก(สั่ง)อย่างไม่ทุกข์ร้อนอะไร


“เล่ามาให้หมด  อื้ออ!”


ร่างบางกอดอกมองใบหน้าหล่อของคนรักตรงหน้าอย่างเอาเรื่องจนคนเป็นพี่อดหมั่นไส้ไม่ได้จึงเอื้อมมือหน้าไปบีบปลายจมูกรั้นๆนั้นให้หายหมั่นเขี้ยวจนคนเป็นน้องร้องอื้ออึงอย่างไม่สบอารมณ์


“..เราอยู่บนเรือครับ”


“เฮีย!!!”


มันชักจะกวนเกินไปแล้ว จะไม่พูดด้วยแล้วนะ!!


“ฮ่าๆ โอเคๆ เราอยู่บนเรือยอร์ชส่วนตัวของเฮีย....ฟังก่อนสิ..”


อี้ฟานพูดห้ามคนน้องขึ้นเมื่อเห็นว่าอี้ชิงกำลังจะยกหมอนฟาดมาหาตนข้อหาไปกวนโมโหร่างบางเข้า


“เฮียจะพาเรากลับโซลครับ”


“........” ทำไม


“มีคนจะทำร้ายพวกพี่....เรื่องธุรกิจนะ”


“!!!”


ดวงตาหวานที่จ้องเขม่งเบิกกว้างทันทีที่อี้ฟานพูดจบพรางคิดในใจว่าแบคฮยอนและลู่หานไหนจะเพื่อนๆของร่างสูงอีกจะเป็นอันตรายอะไรหรือเปล่า

ไอ้เฮียบ้านี่ก็เป็นซะแบบนี้ ไม่เคยปรึกษากันสักคำ มันน่าตบให้ตกทะเลนัก!!


“...แต่ตอนนี้ทุกคนปลอดภัยแล้ว” มั้งนะ...


“.......” รู้ได้ยังไงว่าปลอดภัยแล้ว!


แววตากังวลผ่อนคลายลงเล็กน้อยเมื่อได้ยินร่างสูงพูดว่าทุกคนปลอดภัย แต่เขาก็ยังห่วงอยู่ดี


“เราจะไปเจอกันที่โซลครับ”


“........” ค่อยยังชั่ว...แล้วทำไมไม่ไปด้วยกัน


“เฮียอยากสวีทกับอี้แค่สองคนไง”


“...!...” มันใช่เรื่องไหม ห๊ะ!!


“เฮียล้อเล่นครับ...เฮียกลัวพวกมันตามรอยทันนะ แยกกันไป เวลาโดนลอบทำร้ายพวกที่เหลือจะได้ช่วยทัน”


“.......” อาห่ะ 


ห้าวววว.....

“หมดข้อสงสัยก็นอนพักได้แล้วครับ ถ้าถึงแล้วเฮียจะปลุก”


“.........”


ปากเล็กอ้าปากหาวขึ้นเมื่อยาแก้ไข้หวัดเริ่มทำงาน กายบางไถลตัวลงไปซุกในผ้าห่มนวมทันทีโดยไม่สนคนพี่ที่ยืนยิ้มขำให้กับความงอแงของคนน้องอยู่ข้างเตียง

ป่วยทีไรชอบดื้อเงียบแบบนี้ทุกทีสินะ


“...อี้ยังไม่หมดข้อสงสัยหรอกน่ะ เฮียเตรียมคำตอบให้ดีๆด้วยละ!”


“หึๆ ได้เลยครับนายหญิงอู๋  จุ๊บ..”


ร่างบางหลับไปทันทีที่อี้ฟานถอนจูบออกจากหน้าผากเนียน มือหน้าจัดผ้าห่มให้ร่างบางอบอุ่นขึ้นก่อนจะเดินออกไปด้านนอกและหยิบบุหรี่แบรนด์โปรดอกมาจากกระเป๋าเสื้อโค้ทสีน้ำเงินเข้มตัวยาวขึ้นมาจุดสูบมองวิวพระอาทิตย์ขึ้นไปพราง

ไม่ได้อยากสูบมันให้เสียสุขภาพนักหรอก อี้ฟานแค่กำลังเครียด...เครียดกับการเล่นเกมส์นี้

เกมส์ที่ใช้ชีวิตและหัวใจมาเดิมพัน


#ต่อ

ครืดดด.....ครืดดดด...ครืดดดดด....ครืดดดด..ติ๊ด!


........อืม”


[…………….]


“พึ่งตื่น...”


[……………]


“...ก็เคลิ้มหลับตามอี้ชิง แล้วมีไร”


[……………..]


“เออ รอกูอยู่บ้านมึงนั่นแหละ กูเห็นฝั่งแล้ว”


[…………….]


“แค่เมีย มึงจัดการไม่ได้รึไง”


[…………….]


“...ไม่ต้องมาสาระแนเสี้ยมเมียกู แค่นี้กูก็ปวดหัวจะตายอยู่แล้ว”


 [……………]


ติ๊ด!!


“สัส!.....เฮ้อออ”


ครื้นนน...ซ่า! ครื้นนนน...ซ่า!


ตอนนี้อี้ฟานคงทำได้แค่ถอนหายใจแข่งกับครื้นทะเลนี่สินะ  เหนื่อยหรอ? หึ! อี้ฟานไม่เหนื่อยเลยสักนิด แต่เขาแค่....กังวลเท่านั้นเอง


ร่างสูงหมุนตัวเขามาในห้องรับรองภายในเรืออีกครั้งหลังจากที่ลุกมารับโทรศัพท์จากชานยอลที่ดูเหมือนจะหัวเสียใส่เขาเล็กน้อยเพราะเขาถึงฝั่งช้ากว่าปกติ เลยทำให้คนที่ติดสอยห้อยตามมาด้วยอย่างแบคฮยอนนึกเป็นห่วงและไม่ยอมกลับไปรอเขาที่บ้านกับชานยอล

แต่อะไรก็ไม่หัวเสียเท่าชานยอลมันบอกว่าจะเป่าหูให้อี้ชิงหอบผ้าหนีคนชั่วอย่างเขาหรอก  เมียงอลน่าปวดหัวกว่าหุ้นตกเสียอีก


“....ไปไหนมา”


“หืม?”


“อี้ถามว่าไปไหนมา”


ร่างเล็กยันตัวขึ้นนั่งพิงหัวเตียง จ้องมองร่างสูงที่ลุกจากพื้นที่ข้างๆเขาได้สักพักแล้ว เพราะพึ่งตื่นบวกกับอุณหภูมิที่ต่ำของเวลาเช้ามืดทำให้ใบหน้าหวานบวมหน้าบีบ แก้มเนียนและจมูกเรียวขึ้นรอยแดงเป็นริ้ว ริมฝีปากสีสดเบะคว่ำลงอย่างเอาแต่ใจ


แพ้ทางทุกทีสินะ


ร่างสูงยิ้มขำให้ตัวเองเล็กน้อยก่อนจะนั่งลงบนเตียงข้างๆอี้ชิงที่นั่งพิงหัวเตียงอยู่ มือหนาหนึ่งข้างกุมมือบางและเกลี่ยไปมาเบาๆ มืออีกข้างเอื้อมไปสัมผัสหน้าผากเพื่อวัดอุณหภูมิร่างกายของคนน้องอย่างอ่อนโยนก่อนจะเลื่อนมือลงมาสัมผัสแก้มเนียนและบีบมันเบาๆคล้ายทำโทษในข้อหาดื้อกับตน


“ป่วยแล้วนะเรา”


“เฮีย...”


“แล้วตอนนี้ปวดหัวอยู่ไหม?”


“..ไม่ต้องมาเปลี่ยนเรื่องเลยนะ”


“ตอบคำถามก่อนครับ”


“ที่เฮียยังไม่ตอบคำถามอี้เลย หลายคำถามแล้วด้วย!


“...เฮียไปรับโทรศัพท์จากชานยอลมาครับ”


“...........”


“มันโทรมาบอกว่าถึงฝั่งแล้วน่ะ ไม่มีอะไรหรอกครับ”


“อือ...”


“ตอบคำถามเฮียได้แล้วครับ ยังปวดหัวอยู่ไหม?”


“..ไม่ปวดแล้ว”


“หืม?”


“ไม่ปวดหัวแล้ว...ฮะ”


“อยากอาเจียนอีกรึเปล่า?”


“...ไม่แล้วฮะ”


“หิวไหม?”


“...ยังฮะ”


“อืม อีกสักพักก็ถึงฝั่งแล้ว หนาวไหม?”


“...ไม่หนาว อี้โอเค อ่ะ!


จุ๊บ!!


“ปากก็ไม่ได้แข็งอะไรหนิ หนาวก็บอกว่าหนาว แก้มเย็นขนาดนี้ยังบอกไม่หนาวอีก”


“ทำแบบนี้อีกแล้วนะ!


“...หรอ ไม่รู้ตัวเลยนะเนี่ย”


“โรคจิตเอ้ย”


“พูดอย่างนี้ เฮียว่าอี้คงไม่อยากโดนแค่จุ๊บแล้วมั้ง”


“หยุดเลย!! หนาวแล้ว ไปเอาผ้าห่มมาให้อี้เดี๋ยวนี้เลย เร็วๆสิ!!


สองแขนเล็กยันใบหน้าหล่อที่กำลังจะก้มลงมาแกล้งตนไว้พร้อมกับเบี่ยงหน้าหนี ปากเล็กเอ่ยไล่ร่างสูงเพื่อให้เลิกแกล้งเสียที


“ฮ่าๆ น่ารักจริงๆนะเมีย”


“พ พูดบ้าอะไร ออกไปเลยนะ!


ปึก!


หมอนใบโตถูกฟาดเข้าใบหน้าหล่อเหลาของอี้ฟานแทบทันทีที่อี้ชิงพูดจบจนคนพี่ตั้งรับแทบไม่ทัน เขาโดนเข้าเต็มๆเลยละ


เขินแล้วโหดตลอดนะคุณนายอู๋



________________________________________






...
คัมแบค อะเกน

ฟื้นจากหลุมแล้วจ้าาา
#ด่าได้แต่อย่าแรง

*คัมแบคอย่างเป็นทางการแล้วนะคะ จะมาปั่นต่อให้จบเลยจ้าาา 
**ยังไงก็ฝากติดตามกันต่อไปด้วยนะคะ
***ขอบคุณรีดเดอร์ทุกคนที่ยังไม่ลืมไรท์กากๆคนนี้ค่าา




รัวเม้นหน่อยจ้าา 
3 ...... 2 ....... 1   start!!!!


รว๊าก -3-
________________________________________

อย่าลืม!!!

คอมเม้น  กดไลค์  กดโหวต

เป็น กลจ ให้เค้าด้วยนะ




twitter: @fafangluz


#ทูนหัวมาเฟีย


#NC ติดตามได้ในไบโอทวิตน่าาา



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 17 ครั้ง

591 ความคิดเห็น

  1. #588 twelve-ll (@twelve-ll) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2562 / 09:23
    เพิ่งอ่าน สนุกมาเลยแง แต่ไรท์คงไม่ต่อแล้ว เศร้า55
    #588
    0
  2. #546 747447 (@747447) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 25 พฤศจิกายน 2560 / 09:54
    พลีส คัมแบคค่าไรท์!!!
    #546
    0
  3. #545 0612930563 (@0612930563) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2560 / 12:19
    ไรท์อย่าใจร้ายสิ..กลับมาอัฟต่อเถอะนะ...รออยู่นะค่ะ
    #545
    0
  4. #544 BEAM_NB (@BEAM_NB) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2560 / 10:29
    ไรท์ขาาามาต่อที ได้โปรดเรารอยุน้าาา
    #544
    0
  5. #542 Xingmin (@fairy32) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2560 / 10:25
    ตลกฮุน อย่าร้องนะ เมียไม่ให้เข้าห้อง 5555
    #542
    0
  6. #541 @MayBeSmile (@exo_member12) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2560 / 11:49
    มาเสียที....ในที่สุดก็มาาาา
    #541
    0
  7. #540 veszhezaa (@veszhezaa) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2560 / 17:05
    คิดถึงงงง
    #540
    0
  8. #539 exolmintra (@exolmintra) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2560 / 23:42
    รอนานมากกกกก
    #539
    0
  9. #538 HH140555 (@HH140555) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2560 / 23:33
    สงสารฮุน
    #538
    0
  10. #537 0987913987 (@0987913987) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2560 / 06:33
    ไรค์ต่อเถอะเนาะ..เรารอยุ
    #537
    0
  11. #536 Rivaille Heichou (@milkloveamima) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 19 เมษายน 2560 / 14:39
    มาต่อได้แล้วนะคะ
    #536
    1
    • #536-1 ggapzz (@ggapzz) (จากตอนที่ 22)
      28 ตุลาคม 2560 / 00:09
      ยอมใจการหารูป5555
      #536-1
  12. #535 Rivaille Heichou (@milkloveamima) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 19 เมษายน 2560 / 14:39
    มาต่อได้แล้วนะคะ
    #535
    0
  13. #534 Rivaille Heichou (@milkloveamima) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 19 เมษายน 2560 / 14:39
    มาต่อได้แล้วนะคะ
    #534
    0
  14. #533 Rivaille Heichou (@milkloveamima) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 19 เมษายน 2560 / 14:38
    ไรเตอร์
    #533
    0
  15. #532 HH140555 (@HH140555) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 18 เมษายน 2560 / 19:55
    รอเสมอ
    #532
    0
  16. #531 lelay9461 (@piwwsiri) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 15 เมษายน 2560 / 15:00
    สู้ๆไรท์ ติดตามอยู่ <3
    #531
    0
  17. #530 @MayBeSmile (@exo_member12) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 11 เมษายน 2560 / 23:13
    สม...นุ้งกวางโกดนานๆไปเลยยยยยย
    #530
    0
  18. #529 veszhezaa (@veszhezaa) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 11 เมษายน 2560 / 14:57
    ฮื้ออออ มาแล้ว สมการรอคอยไรท์สู้ๆ นะคะ ติดตามและรอคอยเสมอ
    #529
    0
  19. #528 นู๋น้อยบี๋ (@nongfah-14092544) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 11 เมษายน 2560 / 12:56
    รอน้าาา
    #528
    0
  20. #527 MNareerat (@MNareerat) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 11 เมษายน 2560 / 11:29
    กลัวเมียทุกคนนน
    #527
    0
  21. #525 xialuuu (@kwa_tank) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 11 เมษายน 2560 / 07:46
    รอค่าาา ช่วยเปลี่ยนระบบประตูให้อิพี่เซมันด้วยนะคะะะ5555
    #525
    0
  22. #524 Fan_Galaxy-Kris (@minicoopermf28) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 11 เมษายน 2560 / 07:01
    งื้อออ มาแล้วๆ ชมรมพ่อบ้านกลัวเมีย เค้าเล่นใหญ่ค่ะ รู้จักนาซ่าด้วย
    #524
    0
  23. #523 fewpicha (@fewpicha) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 11 เมษายน 2560 / 06:47
    มีความกลัวเมียสูงนะแต่ละคน555555555
    #523
    0
  24. #521 maturada25 (@maturada25) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 18 มีนาคม 2560 / 19:51
    มาต่อเถอะค่ะ กราบบบ 555555
    #521
    0
  25. #520 pin051243 (@pin051243) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 18 มีนาคม 2560 / 18:30
    รอค่ะไรท์
    #520
    0